[Επιφυλλίδα] Ο γκέι Αφρικανός

Το προπερασμένο Σάββατο, στην παρέλαση των γκέι στη Βασιλίσσης Αμαλίας. Ωρα οκτώ το απόγευμα, το φως της μέρας είναι ακόμα έντονο, με εκείνη τη σταχτιά απόχρωση του σούρουπου που κάνει τα πρόσωπα, αν τα παρατηρείς από απόσταση, να προβάλλονται σαν σε ένα φόντο μαγικό. Το οδόστρωμα της Λεωφόρου έχει καταληφθεί από νεαρούς και νεαρές – στην πλειοψηφία τους – που χοροπηδάνε, φωνάζουν, θριαμβολογούν έτσι ώστε το βάδισμά τους να γίνεται αργόσυρτο. Καμιά δεκαριά ανάμεσά τους κρατάνε ένα τεράστιο κόκκινο πανί, όπως ακριβώς θα μεταφέρανε ένα λάβαρο που χρειάζεται προστασία, αν και σήμερα δεν διακρίνεται καμιά απειλή.

Στα πεζοδρόμια της πασίγνωστης Λεωφόρου και σε συντροφιές των τριών, τεσσάρων και πέντε ατόμων αναγνωρίζεις εύκολα την εγκάρδια συμμετοχή – αλλά και συγκίνηση – στα διεκδικούμενα αιτήματα της πορείας. Εστω και αν οι σχεδόν παρατεταγμένες αυτές συντροφιές δεν θα επιχειρούσαν τα δυο – τρία βήματα που χρειάζονται προκειμένου να ανακατευτούν με το πλήθος των διαδηλωτών. («Διαδηλωτής» δεν είναι η σωστή λέξη, αφού όταν γιορτάζεις δεν έχεις καμία διάθεση να υπογραμμίσεις ή να διαμαρτυρηθείς, αλλά εν πάση περιπτώσει μας βοηθάει να συνεννοηθούμε.)

Ολα πάντως σήμερα μοιάζουν, αλλά και είναι, καθαρά, χωρίς συμπλέγματα, δροσερά.

Το μάτι όμως των ανθρώπων που έχει πάντα την τάση να συλλαμβάνει το «παράφωνο», ακόμα και μέσα στην πιο ορθόδοξη συμφωνία, καθηλώνεται σε έναν Αφρικανό που στέκεται κάπως παράμερα μόνος του, στο ύψος του Αγνωστου Στρατιώτη. «Αγνωστος» και ο ίδιος, για όλους τους άλλους που καταμετρήθηκαν σε χιλιάδες, αναγνωρίζεις τη χαρά του, αλλά ταυτόχρονα και την αμηχανία του, αφού πρόκειται για μια χαρά που δεν τη μοιράζεται με κανέναν. Μα γιατί δεν έπιανε κουβέντα με τους άλλους, δεν ανακατευόταν μαζί τους; θα αναρωτηθεί καλοπροαίρετα κάποιος.

Τι εύκολη λύση! Μπορεί να μη γνώριζε παρά μόνο τη γλώσσα του, που δεν αποκλείεται να μην ήταν καν γλώσσα αλλά να ήταν διάλεκτος. Μπορεί συνεσταλμένος στην πατρίδα του και με δυσκολίες να εκφραστεί, γιατί θα ένιωθε δακτυλοδεικτούμενος, θα ήταν αφύσικο να του ζητήσει κανείς σε μια άλλη χώρα να γίνει αιφνίδια ο τολμηρός, ο έξω καρδιά, έστω και αν του μεταγγιζόταν μια αίσθηση ότι το όνειρό του είχε αρχίσει να γίνεται πραγματικότητα μπροστά στα μάτια του. Μη μας ξεγελάει το γεγονός ότι το «κοινό πρόβλημα», το «κοινό» μαρτύριο, σε περιόδους δικτατοριών ή λογής πολιτικών κατατρεγμών, κάνει τους ανθρώπους, όσα εμπόδια κι αν τους χωρίζουν, να αισθάνονται ότι ανήκουν στην ίδια τάξη, στην ίδια συχνά συνωμοτική οργάνωση.

Οταν μια απελευθέρωση, όπως η ερωτική, βιώνεται ως μια υπόθεση μερική κι όχι ως ένα αίτημα καθολικό, τότε ακόμα και οι ομοϊδεάτες, μέσα στη χαρά τους, μπορεί να φαίνονται απόμακροι, ξένοι. Οπως ακριβώς ένιωθε κανείς όταν γιορταζόταν το περίφημο μιλένιουμ και συνέβαινε να είναι βαριά άρρωστος ή σε αθεράπευτα προχωρημένη ηλικία κι η ελπίδα για έναν χρόνο που τους άλλους τους έκανε να σφύζουν από προσδοκία τον ίδιο δεν τον αφορούσε.