[Διαστάσεις] Στην πλάτη μας

Την περασμένη Δευτέρα, ο Πολ Κρούγκμαν είχε μια καταπληκτική ιδέα. Σε ένα σύντομο σχόλιο που ανήρτησε στο μπλογκ του με τίτλο «Φωνάζοντας Grexit σε ένα γεμάτο θέατρο», ανακοίνωσε ότι για λίγο καιρό δεν θα μιλήσει για την ελληνική κρίση. «Βρισκόμαστε στην τελική ευθεία», έγραψε, «και δεν υπάρχει τίποτα καινούργιο που να μπορεί να πει ένας ξένος, τουλάχιστον δημοσίως».

Ο νομπελίστας άντεξε τρεις ημέρες. Την Πέμπτη έγραψε ότι η εφαρμογή μέτρων λιτότητας σε μια χώρα που δεν μπορεί να υποτιμήσει το νόμισμά της οδηγεί σε αδιέξοδο. Την Παρασκευή υποστήριξε ότι η ύφεση δεν θα τελειώσει όσο η Ελλάδα παραμένει στο ευρώ. Το Σάββατο εξήγησε γιατί οι δημοσκοπήσεις που δείχνουν ότι οι Ελληνες θέλουν να μείνουν στο ευρώ είναι παραπλανητικές. Και την Κυριακή απέδειξε ότι αν η Ελλάδα υιοθετήσει δικό της νόμισμα, θα ορθοποδήσει αφού, μεταξύ άλλων, το ελληνικό κράτος είναι πολύ αποτελεσματικό στην είσπραξη των φόρων.

Πολ, έλεος! Το πιάσαμε το υπονοούμενο.

Αυτόν τον λαό τον έχουν πραγματικά καταραστεί. Δεν του φτάνουν οι ανίκανες κυβερνήσεις του, δεν του φτάνει η έφεση προς τη φοροδιαφυγή, τη συνωμοσιολογία και τους εθνικούς μύθους, έχει και τους ξένους ειδικούς να του δίνουν συμβουλές. Πέντε χρόνια τώρα έχουν παρελάσει δεκάδες ειδήμονες από τον ξένο Τύπο και διάφορα φόρουμ, οι οποίοι εκτιμούν, προβλέπουν, υπολογίζουν, αναλύουν, στοιχηματίζουν, βεβαιώνουν και μερικές φορές επενδύουν. Οι χειρότεροι είναι οι Αγγλοσάξονες, οι περισσότεροι από τους οποίους δεν κρύβουν την επιθυμία τους να δουν τη διάλυση της ευρωζώνης και χρησιμοποιούν την Ελλάδα ως μοχλό. Αλλοι προσπαθούν απλώς να ξαναβρούν – στην πλάτη μας! – τη δημοσιότητα που απολάμβαναν στα νιάτα τους. Ενας από αυτούς, παλιός φίλος και σύμβουλος του Ανδρέα Παπανδρέου, αποκάλυψε προχθές από τους Δελφούς ότι οι Ευρωπαίοι «θέλουν η Ελλάδα να παραδοθεί και να τιμωρηθεί επειδή ψήφισε ένα πρόγραμμα που είναι αντίθετο στον νεοφιλελευθερισμό» και χαρακτήρισε τον Γιούνκερ «αηδιαστικό». Υστερα αναχώρησε για τη χώρα του, φαντασιώνοντας την παγκόσμια επανάσταση.

Είναι πολύ να ζητήσουμε από τους ανά τη γη διανοούμενους μερικών λεπτών σιγή; Τουλάχιστον μέχρι να κλείσει αυτή η συμφωνία;