[Απλά μαθήματα αριθμητικής] Σαν τρελό φορτηγό

Από τις 20 Φεβρουαρίου 2015, πριν καν συμπληρώσει μήνα από τις εκλογές, ένα πράγμα ήταν σαφές στην ηγεσία της κυβέρνησης: η χώρα δεν αντέχει χωρίς συμφωνία με τους δανειστές. Και ότι οι τελευταίοι ελάχιστα βήματα υποχώρησης θα έκαναν έναντι των δεσμεύσεων που είχαν αναληφθεί με το Μνημόνιο.

Η ηγεσία της κυβέρνησης έλαβε σχετικά νωρίς το μήνυμα. Αποδέχθηκε τη συμφωνία του Eurogroυp της 20ής Φεβρουαρίου, ένα περίγραμμα Μνημονίου που έβαζε στο συρτάρι βασικές προεκλογικές υποσχέσεις του ΣΥΡΙΖΑ και περιελάμβανε επώδυνους όρους και μέτρα οικονομικής πολιτικής.

Από την επομένη όμως της συμφωνίας άρχισε η επιχείρηση πειθούς του ΣΥΡΙΖΑ. Συνεχίζεται μέχρι σήμερα, για τέσσερις ολόκληρους μήνες, χωρίς ορατή ημερομηνία λήξης, και με αβάστακτο κόστος για τη χώρα, η οποία βρίσκεται πλέον απέναντι σε ένα σκληρό τελεσίγραφο από τους δανειστές με ημερομηνία λήξης τη Δευτέρα. «Σαν τρελό φορτηγό με τα φρένα σπασμένα», παρουσιάζουν οι αναλυτές την επιχείρηση αυτή, η οποία έχει πάρει σβάρνα την αξιοπιστία της χώρας και απειλεί να ακυρώσει ό,τι θετικό είχε επιτευχθεί στην ελληνική οικονομία την τελευταία δύσκολη πενταετία.

Στο επίπεδο της οικονομίας ένα είναι βέβαιο, όπως προκύπτει από την έκθεση του διοικητή της ΤτΕ Γιάννη Στουρνάρα, αλλά και τις διαπιστώσεις παραγόντων της αγοράς που κάνουν κάθε μέρα ταμείο: η κατάσταση αρχίζει να ξεφεύγει από τον έλεγχο. Το θετικό πρόσημο στην ανάπτυξη προς το τέλος του 2014 επανέρχεται σε αρνητικά επίπεδα και η χώρα στην περιδίνηση της ύφεσης. Το πρωτογενές πλεόνασμα, αποτέλεσμα των θυσιών στις οποίες υποβλήθηκαν οι Ελληνες, εξανεμίζεται και μετατρέπεται σταδιακά σε έλλειμμα. Καταθέσεις 30 δισ. ευρώ έχουν κάνει φτερά από τις τράπεζες και η ελληνική επιχείρηση πνίγεται καθημερινά από την έλλειψη ρευστότητας.

Το εξής παράδοξο συμβαίνει σήμερα, όπως προκύπτει και από τα στοιχεία για την πορεία του προυπολογισμού: το υπουργείο Οικονομικών προκειμένου να πληρώνει μισθούς και συντάξεις έχει κηρύξει στάση πληρωμών προς τον ιδιωτικό τομέα. Για τον σκοπό αυτό, δαπάνες €2,6 δισ. δεν καταβλήθηκαν, αν και οφείλονται, προς τον ιδιωτικό τομέα το πεντάμηνο Ιανουαρίου – Μαΐου. Ετσι, ενώ οι μισθοί του Δημοσίου και οι συντάξεις πληρώνονται κανονικά, όλο και περισσότεροι μισθωτοί στον ιδιωτικό τομέα, είτε πληρώνονται με καθυστέρηση αρκετών μηνών, είτε δεν πληρώνονται, είτε απολύονται λόγω αναγκαστικών περικοπών κόστους. Ο ιδιωτικός τομέας για πολοστή φορά, πληρώνει τον λογαριασμό του Δημοσίου. Και η ανάπτυξη πάει περίπατο.

Κορυφαίο στέλεχος της αγοράς περιέγραφε με τον εξής δραματικό τόνο την κατάσταση: «Πιστεύουμε ότι τελικά θα υπάρξει συμφωνία. Ομως κάθε μέρα που περνάει γίνεται όλο και πιο ηρωική η πίστη μας αυτή».