[Αγιογραφίες] Τσίρκο

Στον ΣΥΡΙΖΑ όλοι μπορούν να είναι νομιμόφρονες. Οταν η γραμμή είναι διπολική, όλοι οι καλοί χωράνε. Και οι 22 βουλευτές που ζητούν αύξηση του κατώτατου μισθού και συλλογικές συμβάσεις εδώ και τώρα. Και ανάμεσα στους 22 ο Γιάννης Μιχελογιαννάκης. Ως βουλευτής, ως άνθρωπος και ως νεοπαγής μονοπρόσωπη συνιστώσα.

Το διάνυσμα της στρατηγικής του ΣΥΡΙΖΑ, που εξακολουθεί κοντά πέντε μήνες μετά τις εκλογές να εκτείνεται από τον συμβιβασμό έως τη ρήξη, επιτρέπει πλάι στις παλαιές πλατφόρμες να ανθούν νέες πλατφορμίτσες. Γι’ αυτό και η εσωκομματικά πολύχρωμη ομάδα των «22» δεν αποτελείται από τίποτε αντάρτες, τίποτε τολμητίες που θέλουν να εκτροχιάσουν την πρωθυπουργική γραμμή. Φαίνεται ότι εννοούν αυτό που λένε: ότι τάχα βοηθούν το Μαξίμου υπερακοντίζοντας τις διαπραγματευτικές του θέσεις.

Ακούγεται, βέβαια, παράδοξο. Αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ για να μεγαλώσει δεν προσπάθησε μόνο να χωνέψει ιδεολογικά ασυμβίβαστα. Συμμάχησε και με δυνάμεις που δεν φαίνεται να τις κινεί κάτι άλλο εκτός από τη δύναμη του παράδοξου.

Ο Μιχελογιαννάκης – που χθες ορκιζόταν ότι «δεν θα γίνει Κομανέτσι», ενώ με μελισσανίδεια ευλυγισία είχε σαλτάρει από ΠΑΣΟΚ σε ΔΗΜΑΡ για να προσγειωθεί στην αγκαλιά του ΣΥΡΙΖΑ μέσα σε ενάμιση χρόνο – είναι εμβληματικό παράδειγμα.

Με το πηγαίο κωμικό ταλέντο που τον καθιέρωσε στα πολιτικά πάνελ, ο βουλευτής Ηρακλείου σε μια κανονική χώρα θα ήταν μέρος του νενομισμένου πολιτικού βαριετέ. Του είδους που κάθε μεγάλη μιντιακή δημοκρατία επιτρέπει στον εαυτό της ως ανώδυνη αυτοσάτιρα. Ομως εδώ ο Μιχελογιαννάκης δεν είναι ούτε ένας ούτε δύο. Ούτε είναι στο περιθώριο.

Αντιθέτως. Είναι αντιπροσωπευτικός όχι μόνο των «μεταγραφικών» κριτηρίων με τα οποία διευρύνθηκε το νυν κόμμα του. Είναι κυρίως ζωντανή απόδειξη του ποιοι μπορεί να κυριαρχήσουν στη δημόσια ζωή, όταν οι ελίτ περιφρονούν τους «ψεκασμένους». Οταν αρκούνται στο να χλευάζουν τις ζαλισμένες από την κρίση κοινωνικές ομάδες, χωρίς να ανταποκρίνονται στις θεμιτές αγωνίες που παροχετεύονται στον ανορθολογισμό.

Στην πραγματικότητα ο Μιχελογιαννάκης δεν λέει τίποτε που δεν έχει ήδη ειπωθεί σοβαρά. Οι θούριοί του κατά του αγγλικού δικαίου, οι αναλύσεις του για τα «χρηματάκια» που θα πιάσουμε εύκολα από δω κι από κει, τα σχεδιάσματά του για τις «δουλίτσες» που θα κάνουμε με τη Ρωσία και την Κίνα, είναι υλικά που αντλεί από επίσημα κυβερνητικά προγράμματα. Εκείνος δεν κάνει τίποτε περισσότερο παρά να τους αλλάζει τη φόρμα.

Υποκύπτοντας στην υπερβολή, θα μπορούσε κανείς να πει ότι ο Μιχελογιαννάκης ταιριάζει στο ύφος της εποχής. Οπως ο ίδιος είναι αστείος και τρομακτικός μαζί – διασκεδαστής και ταυτόχρονα βουλευτής της πιο οριακής συμπολίτευσης – έτσι μπορεί να εκτυλιχθεί και η κατάσταση που προεικάζει: ως τραγωδία παιγμένη στη σκηνή του τσίρκου.