[Αγιογραφίες] Αλεξικέραυνα
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Υπάρχει μια ζώνη τοξική. Από το φρουραρχείο μέχρι τους κρεμαστούς κήπους των νεοφυών Επιτροπών και από την Ολομέλεια μέχρι τα ουρητήρια κανείς δεν πατάει σε αυτή τη ζώνη αβλαβής. Ο Γιάννης Πανούσης θα έπρεπε να το είχε καταλάβει.
Δεν ήταν η πρώτη φορά που ο αναπληρωτής υπουργός Δημόσιας Τάξης βρέθηκε στην ανάγκη να υπερασπιστεί την τιμή του Σώματος του οποίου προΐσταται. Η προστασία των ενστόλων ήταν άλλωστε πάντα μέρος του ρόλου.
Ο Πανούσης φαίνεται ότι επελέγη για τον ρόλο προκειμένου να προστατεύσει τον ΣΥΡΙΖΑ από ένα εύφλεκτο χαρτοφυλάκιο – εύφλεκτο για ένα κόμμα στο οποίο χρόνια επωαζόταν το στερεότυπο ότι η στολή είναι τεκμήριο αυθαιρεσίας. Ξένος για τον ΣΥΡΙΖΑ, ο καθηγητής είχε ένα προφίλ καθησυχαστικό τόσο για τους ίδιους τους αστυνομικούς όσο και για τη μερίδα εκείνη της κοινωνίας που φοβόταν την ιδέα και μόνο μιας «αριστερής αστυνομίας».
Υπ’ αυτό το πρίσμα, η αντίδραση Πανούση έναντι της Προέδρου της Βουλής είναι συμβατή με το αρχικό πλάνο της επιλογής του. Παίζει την άμυνα που περιμένουν από εκείνον. Η κάλυψη που του παρέχει σταθερά το Μαξίμου δείχνει ότι οι συνεχείς προστριβές με τις διάφορες εκφάνσεις της κομματικής ορθοδοξίας κάθε άλλο παρά βλάπτουν τη χρησιμότητά του ως πολιτικού αλεξικέραυνου.
Βέβαια, ο ίδιος ο Πανούσης διατείνεται ότι υλοποιεί αυτό που ονομάζει «κυβερνητική πολιτική για τη δημόσια τάξη». Υπάρχει άραγε τέτοιο πράγμα; Ή μήπως μπορεί να συνιστά τέτοια πολιτική η ad hoc αντιμετώπιση των επιχειρησιακών κρίσεων που προκαλεί κάθε φορά η ενοχική σχέση του ΣΥΡΙΖΑ με τις ομάδες που κινούνται στα αριστερά του;
Οποτε κλήθηκε να μιλήσει γι’ αυτήν την πολιτική, ο υπουργός περιορίστηκε σε διακηρύξεις και οραματισμούς ανάλογους με αυτούς που συναντά κανείς στα κείμενά του – τα επικαιρικά, όχι τα ποιητικά, αν και συχνά είναι δύσκολο να ξεχωρίσει κανείς πότε μιλάει ο πολιτικός και πότε η Μούσα του.
Μέσα σε ένα περιβάλλον εξ οικείων καχυποψίας, η πανουσική παρόρμηση είναι πάντα ένα – δυο άρθρα ή μια – δυο συνεντεύξεις από το βάθρο του πολιτικού παρατηρητή ή του εγκληματολόγου. Ο Πανούσης πολιτεύεται – για να δανειστεί κανείς ένα δικό του επίθετο – ως υπουργός «υπερβατικός».
Η αντιπαράθεση για τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες επιτρέπεται στους αστυνομικούς να χρησιμοποιούν τις τουαλέτες του Βουλευτηρίου θα μπορούσε να είναι το διάλειμμα κωμικής ανακούφισης στο μακρύ δράμα της διαπραγμάτευσης. Ομως – και σ’ αυτό έχει δίκιο ο Πανούσης – δεν είναι πλάκα. Πίσω από την ιλαρή επιφάνεια βλέπει κανείς το πρόβλημα: οι θεσμοί είναι ρηχοί. Ανυπεράσπιστοι απέναντι στην εξουσιαστική ακράτεια του ενός ή του άλλου περαστικού.
Google news
