[Ιστορίες] PARACUSES

«Τώρα καλούμαι να επιλέξω πώς θα ζήσω τους μήνες που μου απομένουν. Πρέπει να τους ζήσω με τον πιο πλούσιο, βαθύ και παραγωγικό τρόπο που υπάρχει».  

Εχουν περάσει τέσσερις μήνες από όταν ο Ολιβερ Σακς έγραψε τα λόγια αυτά στους «New York Times», στο ίδιο άρθρο όπου αποκάλυψε πως πάσχει από καρκίνο σε τελικό στάδιο. Ο διάσημος βρετανός νευρολόγος, ο επονομαζόμενος και «εθνικός ποιητής της σύγχρονης ιατρικής», ο συγγραφέας των μπεστ σέλερ «Ξυπνήματα», «Μουσικοφιλία» και «Ο άνθρωπος που μπέρδεψε τη γυναίκα του με ένα καπέλο», είναι ακόμα εδώ. Και επέστρεψε χθες στους «New York Times». «Παρακούσματα», αυτός ήταν ο τίτλος του άρθρου. Πριν από λίγες εβδομάδες, όταν άκουσε τη βοηθό του, την Κέιτ, να του λέει «πάω στο choir practice», στο μάθημα χορωδίας δηλαδή, ο Σακς εξεπλάγη. Τριάντα χρόνια δουλεύουν μαζί και ποτέ δεν την είχε ακούσει να εκφράζει ενδιαφέρον για το τραγούδι. Αλλά σκέφτηκε, ποιος ξέρει; Ισως να είναι ένα κομμάτι του εαυτού της που είχε κρατήσει κρυφό∙ ίσως είναι ένα καινούργιο ενδιαφέρον∙ ίσως… Εκανε ένα σωρό υποθέσεις, αλλά ούτε στιγμή δεν σκέφτηκε πως είχε παρακούσει. Μόνον όταν η Κέιτ επέστρεψε, ανακάλυψε πως είχε πάει στον chiropractor – τον χειροπρακτικό.

Η ακοή εγκαταλείπει τον Ολιβερ Σακς. Κι αυτός καταγράφει προσεκτικά όλα του τα παρακούσματα σε ένα μικρό κόκκινο σημειωματάριο με τίτλο PARACUSES. Mε κόκκινο αυτό που πραγματικά ειπώθηκε, με πράσινο αυτό που άκουσε, με μοβ τις αντιδράσεις των άλλων και τις συχνά παρατραβηγμένες υποθέσεις που κάνει προσπαθώντας να βγάλει νόημα. Γράφει, μελετάει και αναρωτιέται. Γιατί το 100ό παράκουσμα εκπλήσσει όσο το πρώτο; Πώς γίνεται και ποζάρουν ως πραγματικότητα τα παρακούσματα, όπως οι παραισθήσεις; Γιατί, παρότι παρακούει συχνά λέξεις, σπανιότατα παρακούει τη μουσική – τις νότες, τις μελωδίες, την αρμονία; Και πώς γίνεται ένας ετοιμοθάνατος 82χρονος να «απολαμβάνει» αυτά τα παιχνίδια που του παίζει η ακοή του, μετατρέποντας μία βιογραφία τού cancer (καρκίνου) σε μία βιογραφία τού Cantor (από τους αγαπημένους του μαθηματικούς), τις tarot cards (κάρτες ταρό) σε pteropods (πτερόποδα) και μία απλή αναφορά στην Christmas Eve (Παραμονή Χριστουγέννων) σε μία εντολή «Kiss my feet!» (Φίλα μου τα πόδια!); Κι όμως γίνεται. Είπαμε, ζει «με τον πιο πλούσιο, βαθύ και παραγωγικό τρόπο που υπάρχει»: ως ένας πάντα πεινασμένος για γνώση και κατανόηση άνθρωπος «που δεν έχει τελειώσει ακόμα με τη ζωή».