[Αγιογραφίες] 360 μοίρες
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά Υπάρχει μια κατάσταση που θα μπορούσαμε να περιγράψουμε ως ιλιγγιώδη ακινησία. Είναι η κατάσταση της σβούρας στην οποία μπορείς να βρεθείς αν φέρνεις στροφές 360 μοιρών γύρω από τον εαυτό σου. Κάπως έτσι γυρίζουν επί πέντε μήνες από τη μια οι δανειστές και από την άλλη ο Αλέξης Τσίπρας.
Τα ταξίδια, οι τηλεδιασκέψεις, τα παζάρια – όλος αυτός ο αδιάκοπος στροβιλισμός άφησε τις δύο πλευρές περίπου στις θέσεις από τις οποίες είχαν ξεκινήσει. Το μόνο που όντως κινήθηκε ήταν η ελληνική οικονομία. Και κινήθηκε κατά βάθος.
Λέμε ότι ο χρόνος από τις 25 Ιανουαρίου ήταν η περίοδος προσαρμογής για τον ΣΥΡΙΖΑ – η φάση που βρέθηκε αντιμέτωπος με τις εσωτερικές του αντιφάσεις. Δεν θα ήταν υπεραπλουστευτικό να πει κανείς ότι ήταν κυρίως ο χρόνος της προσωπικής αμφιταλάντευσης του ίδιου του Πρωθυπουργού – η φάση της διαπραγμάτευσης με τον εαυτό του.
Ποιον από όλους τους Τσίπρες που έχει τον τελευταίο καιρό υπεραναλύσει ο διεθνής Τύπος θα κατέληγε να δικαιώσει ο Τσίπρας; Τον ανανεωτή της ευρωζώνης ή τον ολετήρα της; Τον κομιστή μιας άλλης πρότασης για την ΕΕ ή τον εταίρο του ψεκασμένου αντιευρωπαϊσμού; Τον νέο ηγέτη της ευρωπαϊκής Αριστεράς ή τον παλαιοκομμουνιστή που ενστικτωδώς προσβλέπει στη μιλιταριστική και αυταρχική Ρωσία ως δεύτερη πατρίδα του;
Ποιο είδος Πρωθυπουργού θα ενσάρκωνε ο Τσίπρας; Εκείνου που καθοδηγεί ή εκείνου που καθοδηγείται από το κόμμα του; Εκείνου που διαμορφώνει ή εκείνου που αφήνεται να διαμορφωθεί από το εκλογικό του ακροατήριο;
Οι απαντήσεις που έχει δώσει στη σύντομη πρωθυπουργία του δεν υπακούουν σε αυτές τις διαζεύξεις. Ο Τσίπρας δεν είναι «είτε… είτε». Είναι λίγο από το ένα και λίγο από το άλλο, ακόμη και αν οι ιδιότητες στις οποίες μετέχει είναι ασυμβίβαστες. Ετσι, πότε με τη γροθιά υψωμένη και πότε με την ποσέτ στο πέτο, μένει μέχρι σήμερα εκκρεμής, χωρίς να έχει καταφέρει να πει ούτε το μεγάλο «ναι» ούτε το μεγάλο «όχι».
Η αλήθεια είναι ότι δεν είχε εύκολο έργο. Το δικό του διαπραγματευτικό δόγμα – ότι οι άλλοι φοβούνται τη ρήξη όσο κι εμείς – το εφάρμοζαν και οι δανειστές από θέση υπέρμετρης ισχύος.
Ομως, το γεγονός ότι όλοι πρέπει να αποφύγουν τη ρήξη δεν είναι ικανό να την αποτρέψει. Το έδειξε ο ιστορικός Κρίστοφερ Κλαρκ που, προτού αρχίσουν να τον χρησιμοποιούν οι δημοσιογράφοι, είχε παρομοιάσει ο ίδιος στον επίλογο του βιβλίου του την κρίση του 1914, που οδήγησε στον Μεγάλο Πόλεμο, με την κρίση στην ευρωζώνη.
Δεν υπάρχει κανένας μηχανισμός που να οδηγεί αυτομάτως στο ορθολογικό αποτέλεσμα. Αντιθέτως. Μπορεί να υπάρχουν ενεργοί
(αυτο)καταστροφικοί αυτοματισμοί – οι δογματισμοί, οι προκαταλήψεις και οι «μεγάλες ιδέες» – που κινούν τους παίκτες της Ιστορίας. Οπως τα όνειρα κινούν τους υπνοβάτες.
(αυτο)καταστροφικοί αυτοματισμοί – οι δογματισμοί, οι προκαταλήψεις και οι «μεγάλες ιδέες» – που κινούν τους παίκτες της Ιστορίας. Οπως τα όνειρα κινούν τους υπνοβάτες.
Google news
