[Αγιογραφίες] Αερόσακοι

Μαντρόσκυλο; Οχι, λέει, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει ανάγκη από τέτοια. Και πάντως ο Νίκος Φίλης δεν νιώθει μαντρόσκυλο. Μπορεί, ως κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του κόμματος, να έχει αναλάβει καθήκοντα ποιμενικά, αλλά είναι αρκετά παλιός ώστε να μην τα ασκεί γαβγίζοντας.

Κανείς δεν θα ζήλευε το ποίμνιο που φυλάει ο Φίλης. Στην πραγματικότητα αυτό που έχει προκύψει ως Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ δύσκολα συγκρίνεται με κοπάδι αφού, ανάμεσα στα παλιά και συντεταγμένα υποσύνολα, έχουν εμφιλοχωρήσει νέα είδη – προϊόντα της πρόσφατης πολιτικής βιοτεχνολογίας.

Αν κρίνει κανείς από την ακαταπόνητη παρουσία του – πάντα με το εμβληματικό πλέον γιλέκο αλιείας – στα τηλεπαράθυρα, ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος δείχνει να έχει επίγνωση της δυσκολίας. Γι’ αυτό και προσπαθεί να περάσει τη γραμμή χαμηλόφωνα, χωρίς να ακούγεται απειλητικός.

Την ώρα που, ας πούμε, ο υπουργός Επικρατείας βάζει ευθέως και κατακούτελα θέμα κομματικής πειθαρχίας, ο Φίλης απλώς αναφέρει την ξερή αριθμητική της δεδηλωμένης. Από τη μια υμνεί την έμφυτη πειθαρχία των συντροφικών συνειδήσεων και από την άλλη υπενθυμίζει ότι αν τύχει κανείς να ζοριστεί συνειδησιακά μπορεί να λυτρωθεί παραδίδοντας την έδρα στο κόμμα.

Από αυτές τις υποδείξεις βελούδινου πατερναλισμού μπορεί κανείς να συμπεράνει με ποιους – χιλιοδοκιμασμένους – τρόπους θα επιχειρήσει το Μαξίμου να κρατήσει τις κοινοβουλευτικές του γραμμές αλώβητες από το βάρος ενός συμβιβασμού.

Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ δεν θα είχε λόγο να δραματοποιήσει προκαταβολικά μια διαδικασία που ούτως ή άλλως θα είναι δραματική όταν έρθει η ώρα της. Κάθε άλλο. Θα είχε λόγο να αποχρωματίσει κάποιες από τις πρώην κόκκινες γραμμές – όπως ο ΦΠΑ στα νησιά. Και να κρατήσει δυνάμεις για τη συνέχεια.

Η κομματική κουλτούρα του ΣΥΡΙΖΑ προοιωνίζεται έναν μαραθώνιο ψυχοβγαλτικών κομματικών συνεδριάσεων. Φορέας αυτής της κουλτούρας είναι προπαντός ένας πρωθυπουργός που δίνει την εντύπωση ότι δεν κυβερνά, αλλά συγκυβερνά με το κόμμα του – με την έννοια ότι το αναγνωρίζει ως πυλώνα διαβούλευσης και εξουσίας σχεδόν ανεξάρτητο από την κυβέρνησή του. Γι’ αυτό και έχει αφήσει την εσωκομματική ζύμωση να εξελιχθεί ακόμη και όταν ο ίδιος έχει πάρει οριστικά τις αποφάσεις του, όπως, ας πούμε, στην περίπτωση της ΕΡΤ.

Μέσα σε αυτό το σύμπλεγμα ηλεκτρισμένης συμβίωσης στελέχη με την κομματική πείρα του Φίλη είναι χρήσιμα. Θα έχουν τον ρόλο του αερόσακου σε μια διαδρομή που δεν μπορεί να τελειώσει στιγμιαία. Δεν θα είναι – αν είναι – συμβιβασμός. Θα είναι συμβιβασμοί.