[Αριστερά της εδέμ] Οι πολλοί Τσίπρες είναι ένας

Πόσο απέχει το Πολυκλαδικό των Αμπελοκήπων από την καγκελαρία στο Βερολίνο; Μια κρίση και μια ενηλικίωση δρόμο, θα απαντούσε ο Πρωθυπουργός αυτές τις κρίσιμες ώρες για τη διαπραγμάτευση με τους πιστωτές. Ο Τσίπρας είναι το κεντρικό πρόσωπο στη ζωή μας και ο ίδιος είναι που μοιάζει να συνοψίζει τη νέα αντιφατική Ελλάδα της πρώτης φοράς αριστερής κυβέρνησης. Τον διεκδικούν μάλιστα πολλοί: από το γονατισμένο και θυμωμένο πλήθος των μνημονιακών χρόνων μέχρι τα εναπομείναντα μεσαία στρώματα που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ προφανώς με άλλο όραμα από αυτό του Παναγιώτη Λαφαζάνη, κοινώς για ένα τζαρτζάρισμα εντός ευρώ αλλά έως εκεί.

Τι είναι όμως ο ίδιος ο Τσίπρας, εκτός από ένας καθρέφτης και ο πιο ενοποιητικός κρίκος προς το παρόν του Ρούντι Ρινάλντι και του Παπαδημούλη; Ποιος είναι ο Τσίπρας που σήμερα έχει την επιστασία της συγκατοίκησης της Λούκας Κατσέλη και των ακτιβιστών που επανασυνδέουν το ρεύμα των φτωχών νοικοκυριών στις λαϊκές συνοικίες; Ποιος είναι ο 41χρονος αρχηγός που μπορεί και μιλάει από τον Σόιμπλε μέχρι τον Βαγγέλη Διαμαντόπουλο και κυρίως τι ακριβώς θέλει; Το πρόσφατο άρθρο του στη «Monde» με τον τίτλο «Η Ευρώπη σε σταυροδρόμι» είναι το πιο αντιπροσωπευτικό του ίδιου και του κόμματός του, που σήμερα μοιάζει ηγεμονικό και χωρίς αντίπαλο – παρότι ο επιταχυντής της Ιστορίας δεν σηκώνει πολλές τέτοιες βεβαιότητες. Και στο κείμενο των 2.061 λέξεων του Τσίπρα στη γαλλική εφημερίδα, πέραν των αμβλυμένων κόκκινων γραμμών που ακόμη μία φορά επαναδιατυπώνονται, υπάρχει μια φράση που έχει τη δική της σημασία. «Μια τέτοια συμφωνία, εξάλλου, θα σημάνει και το τέλος της ευρωπαϊκής οικονομικής κρίσης που ξέσπασε επτά χρόνια πριν, κλείνοντας τον κύκλο της αβεβαιότητας για την ευρωζώνη» αναφέρει ο Πρωθυπουργός.

Και σε αυτή την αποστροφή μοιάζει να αποτυπώνεται η δική του ιεράρχηση, διαφορετική του Συνεδρίου του κόμματός του ή του προγράμματος της Θεσσαλονίκης. Μια αποστροφή με την οποία τονίζεται η δική του ιεράρχηση, που είναι η παραμονή της χώρας στο ευρώ, ένας νέου τύπου προοδευτικός αστισμός που θυμίζει την επόμενη πίστα της πολιτικής ενηλικίωσης του άλλοτε κνίτη από τους Αμπελοκήπους. Και μπορεί να μοιάζει βερμπαλισμός η φράση για το «τέλος της ευρωπαϊκής οικονομικής κρίσης» (που είναι βαθιά καπιταλιστική και δεν αντιμετωπίζεται με λάιτ μνημόνια), ο Τσίπρας όμως δεν είναι αυτοτελής και διαφορετικός από το κόμμα που τον επώασε. Είναι ο ΣΥΡΙΖΑ στον καιρό της διαχείρισης. Ο ΣΥΡΙΖΑ στο κρεβάτι του ευρωπαϊκού Προκρούστη.