[Αγιογραφίες] Καμπάνες

Δεν είναι ψέμα. Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης είναι μνημονιακός. Οχι μνημονιακός με την κακή έννοια, αλλά έτοιμος να υπογράψει «ένα διμερές Μνημόνιο για την πολιτική στήριξη του αγωγού αερίου μεταξύ της Ελλάδας και της Ρωσίας».

Πρόκειται για το γνωστό πρότζεκτ που στα ελληνικά επιμένουμε να το λέμε «Greek Stream» – ενώ οι Ρώσοι επιμένουν να το ονομάζουν «Turkish Stream» – και το οποίο ο υπουργός Παραγωγικής Ανασυγκρότησης έσπευσε να αναθερμάνει το Σαββατοκύριακο στη Μόσχα. Δεν έμεινε όμως μόνο στον αγωγό. Ετοίμασε τη συμμετοχή της Ελλάδας στην τράπεζα των BRICS και κατήγγειλε ως απαράδεκτες και «ψυχροπολεμικές» τις κυρώσεις της Ευρώπης κατά της Ρωσίας για το Ουκρανικό.  

Μέσα σε ένα εικοσιτετράωρο ο Λαφαζάνης τα έκανε όλα: και ενεργειακή πολιτική, και οικονομική διπλωματία, και εξωτερική πολιτική. Ολα εκτελεσμένα από το γνωστό ρεπερτόριό του.

Η απόσταση του λαφαζανικού κόσμου από εκείνον στον οποίο προσπαθεί επισήμως να προσγειωθεί η κυβέρνηση δεν είναι νέα. Ο Τσίπρας φαίνεται ότι ακόμη πιστεύει πως μπορεί να χρησιμοποιεί αυτή την αντίφαση. Δεν είναι άλλωστε μόνο ο Λαφαζάνης που πολιτεύεται urbi et orbi ως ζωντανή υπενθύμιση για το πού θα μπορούσε να καταλήξει ένας γεωπολιτικός εκτροχιασμός της Αθήνας. Στον ίδιο τόνο χτυπάει και ο Πρωθυπουργός προς τους δανειστές την καμπάνα περί «διαίρεσης της Ευρώπης».

Η διαφορά είναι ότι ο Λαφαζάνης και η Πλατφόρμα δεν δείχνουν να αντιλαμβάνονται αυτές τις κινήσεις αναπροσανατολισμού της Ελλάδας ως τακτικούς ελιγμούς. Κάθε άλλο. Δεν χάνουν ευκαιρία να διατρανώσουν ότι τώρα είναι η ευκαιρία για το σάλτο.

Το ερώτημα είναι τι θα γίνει όταν οσονούπω έρθει η ώρα τού «ναι ή όχι». Η Πλατφόρμα έφτασε μέχρι εδώ ως ένας συντεταγμένος πόλος εσωκομματικής αντιπολίτευσης – και, μετά τις εκλογές, εσωτερικής διαπραγμάτευσης. Κάποιοι πιστεύουν ότι έτσι, συντεταγμένα, θα μείνει τελικώς στο τρένο της συμπολίτευσης, βρίσκοντας ένα άλλοθι για να ψηφίσει καταγγέλλοντας και να καταγγείλει ψηφίζοντας τη συμφωνία. Δεν μπορεί κανείς να προβλέψει το ίδιο και για τις εστίες ασύντακτης εσωκομματικής αντιπολίτευσης που προέκυψαν εσχάτως στον ΣΥΡΙΖΑ.

Το σενάριο της μετάλλαξης βασίζεται στην εκτίμηση ότι η εμπειρία της εξουσίας θα έχει τιθασεύσει το ένστικτο. Μία φορά υπουργός, για πάντα υπουργός. Ο Λαφαζάνης θα προτιμήσει να είναι στα πράγματα, παρά να υποκύψει στον αυτοματισμό της Αριστεράς που αποσύρεται και καλύπτει διά της (αυτο)θυματοποίησης τις μεγάλες της διαψεύσεις.

Ο,τι κι αν συμβεί, είναι άνισο να φορτώνει κανείς τη δυσκολία του συμβιβασμού στον Λαφαζάνη. Στην πραγματικότητα προτού χρειαστεί ο ίδιος να μπει στο δίλημμα, θα πρέπει να το έχουν απαντήσει άλλοι. Οι διπολικοί προηγούνται των μονολιθικών.