[Διαστάσεις] Ολοι χάσαμε μαζί

Η πρόταση του Αλέξη Τσίπρα στον Πάνο Καμμένο για κυβερνητική συνεργασία και τοποθέτηση του ιδίου στο υπουργείο Εθνικής Αμυνας προκάλεσε τεράστιες αντιδράσεις στον ΣΥΡΙΖΑ. «Δεν συμφωνώ με την επιλογή αυτή και ζητώ από τον Πρωθυπουργό να την επανεξετάσει» δήλωσε ο Δημήτρης Παπαδημούλης. Η Σοφία Σακοράφα μίλησε για «επιλογή που ξεπερνά κάθε όριο», ο Σπύρος Σαγιάς χαρακτήρισε τον αρχηγό των Ανεξάρτητων Ελλήνων «το πλέον ακατάλληλο και προβληματικό πρόσωπο που μπορεί να επιλεγεί για αυτή τη θέση», ενώ 43 βουλευτές και στελέχη του κόμματος κατήγγειλαν ότι η πολιτεία των ΑΝΕΛ «βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με τις αξίες, τις αντιλήψεις και την πολιτική που πρεσβεύει – και με βάση την οποία εξελέγη – ο ΣΥΡΙΖΑ». Υστερα από αυτές τις αντιδράσεις, ο Καμμένος δήλωσε ότι καθώς δεν ζήτησε ποτέ αυτή τη συνεργασία, του είναι αδύνατον να τη δεχθεί.

Οχι, όχι, παρεξήγηση, δεν έγινε έτσι. Οι αντιδράσεις δεν προκλήθηκαν από τη συγκρότηση του αριστεροδεξιού κυβερνητικού συνασπισμού, αυτός θεωρήθηκε φυσιολογικός, τα κοινά σημεία των δύο κομμάτων είναι τελικά πολύ περισσότερα από τις διαφορές τους. Οχι, οι βουλευτές ξεσηκώθηκαν για τη διαπραγματευτική τακτική της κυβέρνησης, για τις διαλέξεις που δίνει ο υπουργός Οικονομικών στους ομολόγους του αλλά και για το άρθρο του Πρωθυπουργού στη Μοντ. Ο Παπαδημούλης, με πάνω από δέκα χρόνια στην Ευρώπη, χαρακτήρισε αλαζονική και αντιπαραγωγική τη στάση του Βαρουφάκη, ενώ ο Γιάννης Δραγασάκης έστειλε μήνυμα στον Τσίπρα ότι μπορούσε να συμβουλευτεί και τον ίδιο για το κείμενό του και ότι, εν πάση περιπτώσει, δεν τελειώνουμε ένα άρθρο σε μια μεγάλη ξένη εφημερίδα καλώντας τους Ευρωπαίους να ξαναδιαβάσουν το «Για ποιον χτυπά η καμπάνα;».

Ψέματα, ούτε έτσι έγινε. Η σφοδρότερη μέχρι στιγμής θύελλα στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ ξέσπασε λόγω της κυρίας Παναρίτη, με το συντριπτικό επιχείρημα ότι υπήρξε «μνημονιακή» (και όχι μια πολιτική τυχοδιώκτρια). Τα πιο περιφρονητικά σχόλια που έχουμε διαβάσει από αυτό τον χώρο δεν αφορούν τη Ραχήλ Μακρή, ας πούμε για τον εξωφρενικό ισχυρισμό της ότι «όλοι οι δημοσιογράφοι ελέγχονται από την προηγούμενη κυβέρνηση», αλλά τον Νίκο Πορτοκάλογλου για τον υπέροχο στίχο του «νικητές και νικημένοι, όλοι χάσαμε μαζί». Τελικά, είναι ζήτημα αισθητικής.