[Αγιογραφίες] Σκυλιά

Πρώτα τα καλά νέα. Η Ελενα Παναρίτη ένωσε τον ΣΥΡΙΖΑ. Εφερε στην επιφάνεια αυτό που ούτε οι ίδιοι οι συριζαίοι φαντάζονταν ότι υπήρχε: ένα κόμμα-μπετόν, που έπεσε όλο – από Νίκο Παππά μέχρι Στάθη Λεουτσάκο – πάνω στην εκλεκτή του Βαρουφάκη για το ΔΝΤ και την καταπλάκωσε.

Η αλήθεια είναι ότι η σύμβουλος του υπουργού Οικονομικών ήταν εύκολος στόχος. Πρόσωπο χωρίς ρίζες στο πολιτικό σύστημα, η Παναρίτη εισήχθη στην πολιτική διά του παπανδρεϊκού σκάουτινγκ – αυτή τη μηχανή που πάντα αλίευε άγνωστα «ταλέντα», επιχειρώντας τάχα να ανανεώσει τη βιτρίνα του ΠΑΣΟΚ με ένα κολάζ από εξωτικά βιογραφικά.

Ομως, η – ό,τι κι αν σημαίνει αυτό – «θεσμική οικονομολόγος» δεν ήταν ΠΑΣΟΚ. Δεν είναι καν πρώην ΠΑΣΟΚ, παρότι διένυσε με το κόμμα μια δοτή κοινοβουλευτική θητεία. Στην πραγματικότητα δεν είναι ούτε μνημονιακή ούτε αντιμνημονιακή, με την έννοια ότι δεν φαίνεται να έχει πολιτική ταυτότητα. Θα μπορούσε – και λέγεται ότι μεθοδικά το προσπάθησε – να είχε κολλήσει σε άλλο κομματικό σχήμα, λανσάροντας τον εαυτό της, όπως και στο βαρουφακικό επιτελείο: ως χρήσιμη σύμβουλος με «πείρα και ιδέες».

Οι όψιμοι πολέμιοί της στον ΣΥΡΙΖΑ χρειάστηκε να προσπεράσουν πολλές σεσημασμένες περιπτώσεις «μνημονιακών» και άλλων επαγγελματιών της πολιτικής πριν εστιάσουν σε εκείνη. Γιατί, κακά τα ψέματα, η Παναρίτη δεν είναι ούτε μοναδική ούτε η πιο «τοξική» περίπτωση εισοδισμού σε ένα σύστημα εξουσίας που χτίζεται με πολλές ετερόκλητες μεταγραφές από το παρελθόν.

Απλώς η παρ’ ολίγον εκπρόσωπος στο ΔΝΤ είχε την ατυχία να είναι επιλογή του Βαρουφάκη, τον οποίο κάποιοι παλαιοκομματικοί του ΣΥΡΙΖΑ εξακολουθούν να βλέπουν περίπου σαν Παναρίτη: σαν μετεωρίτη που τους ήρθε από τον μακρινό αστερισμό του λαϊφστάιλ.

Η αλλεργία στον Βαρουφάκη ίσως εξηγεί και τις διαστάσεις ενός εσωκομματικού βρασμού που δεν θα μπορούσε να προκαλέσει μόνη η Παναρίτη. Η άλλη εξήγηση για την ασυμμετρία των αντιδράσεων είναι η ψυχολογική: σε ένα σπίτι που δοκιμάζεται από ακραίες εντάσεις, αντί να πλακωθούν μεταξύ τους, ξεσπούν κλωτσώντας όλοι μαζί το σκυλί.

Είναι αυτές οι συγκρούσεις τα εκτονωτικά καβγαδάκια που βοηθούν την εσωκομματική ισορροπία; Ή μήπως είναι σημάδια ενός άτακτου κομματικού σώματος που δεν μπορεί να συμφωνήσει ούτε στα στοιχειώδη;

Ο,τι κι αν είναι, δεν είναι η πρώτη φορά. Είχε προηγηθεί η ΕΡΤ. Τότε, όπως και με την Παναρίτη, η κυβέρνηση εκτροχιάστηκε από μικροπολιτικό ίλιγγο, σπαταλώντας εργατοώρες και πολιτικό κεφάλαιο για ένα θέμα που θα περίμενε κανείς ότι δεν θα έβρισκε χώρο στο πλάνο της.

Μπορεί τελικά να φταίει ακριβώς αυτό: ότι το πλάνο είναι φλου. Οτι, επειδή δεν έχει στρατηγικά καδραριστεί, μπορεί να το καταλαμβάνει ακόμη και η Παναρίτη.