Μέσα Δημόσιας Υπηρεσίας

Η έλευση της ψηφιακής τηλεόρασης, η εξάπλωση του Διαδικτύου και των κινητών μέσων επικοινωνίας (mobilemedia) με τη βοήθεια νέων ευρυζωνικών τεχνολογιών, η σύγκλιση των τεχνολογιών και η όλο και συχνότερη «εμπλοκή» του κοινού στη δημιουργία περιεχομένου, μετασχηματίζουν όχι μόνο το επικοινωνιακό πεδίο, αλλά δημιουργούν και νέους πονοκεφάλους στους δημόσιους ραδιοτηλεοπτικούς φορείς. Ετσι αναδύονται νέοι όροι και στρατηγικές, όπως τα Μέσα Δημόσιας Υπηρεσίας (publicservicemedia). Στην πράξη η έννοια της δημόσιας ραδιοτηλεοπτικής υπηρεσίας διευρύνεται. Οι δημόσιοι φορείς δεν είναι απλά φορείς, αλλά πάροχοι και συναθροιστές περιεχομένου, ενώ στις υπηρεσίες δημόσιων μέσων υπάγονται όλες εκείνες οι δραστηριότητες ανεξαρτήτως του μέσου προέλευσης, που εκπληρώνουν στόχους δημοσίου συμφέροντος. Ετσι πλέον τίθεται το ερώτημα εάν η προσφορά περιεχομένου με δημόσια κοινωνική αξία παραμένει αποκλειστικό προνόμιο των Δημόσιων Μέσων Επικοινωνίας ή αφορά και τους εμπορικούς/ιδιωτικούς φορείς. Για παράδειγμα, στη Βρετανία η Εκθεση Graf αναγνωρίζει την παροχή από το BBC ποιοτικών υπηρεσιών και τη μεγάλη δημόσια απήχηση της υπηρεσίας BBC Online. Το 2007 δημιουργήθηκε μια νέα εποπτική Αρχή (το BBC Trust) και εγκαινιάζεται το Τεστ Δημόσιας Αξίας για κάθε νέα προτεινόμενη υπηρεσία του φορέα ή για κάθε σημαντική αλλαγή κάποιας υπάρχουσας. Υπό το βάρος πιέσεων από μέρους των ιδιωτικών ραδιοτηλεοπτικών φορέων, το BBC Trust αποφασίζει τη διακοπή νέων υπηρεσιών (BBC Jam) και δεν εγκρίνει την επέκταση άλλων. Στην Ελλάδα της παρατεταμένης οικονομικής κρίσης, μια τέτοια επικοινωνιακή πολιτική με στρατηγική προσαρμοσμένη στα νέα τεχνολογικά δεδομένα φαντάζει εκτός ατζέντας – τουλάχιστον των πολιτικών ταγών.