[Μικρού μήκους] Επιστροφή στον μαυροπίνακα

Ας ξεκινήσουμε με ένα κουίζ: ποιο είναι το μάθημα που αφαιρείται από το ωρολόγιο πρόγραμμα της Γ’ Λυκείου, την ίδια περίοδο που στο Πανεπιστήμιο του Μπρίστολ τρέχει ερευνητικό πρόγραμμα με τον ίδιο τίτλο; Το γκουγκλάρισμα μας φέρνει όλους πιο κοντά κι έτσι η απάντηση εμφανίζεται μέσα σε δευτερόλεπτα στην οθόνη του υπολογιστή: ο «Επιτάφιος» του Θουκυδίδη.

Το σχολειό του Τάσου Κουράκη – ο τόνος μπαίνει φυσικά στη λήγουσα – δεν έχει ανάγκη από τέτοιους συμβολισμούς. Και οι μαθητές πρέπει να ανασάνουν από τα φορτώματα της Λογοτεχνίας, η οποία καταλήγει μονόωρο μάθημα, ένα διάλειμμα πριν ή μετά τα Θρησκευτικά. Είναι το σχολειό της απομονωμένης, αυτοαναφορικής Ελλαδίτσας που κόβει εδώ και μήνες τους δεσμούς της με την αριστεία, τα πειραματικά σχολεία, τη διεθνή ντριμ τιμ που στελέχωσε τα Συμβούλια των ΑΕΙ.  

Ο μινιμαλισμός απαιτήσεων στην Παιδεία και στον Πολιτισμό είναι αντιστρόφως ανάλογος με τον μαξιμαλισμό της ρητορικής διεκδίκησης στο Brusselsgroup. Αντί του ψηφιακού Δημοτικού, το υπουργείο ευαγγελίζεται την επιστροφή του μαυροπίνακα. Αντί της αριστείας αναδεικνύει τη «συνδικαλιστική δράση» των καθηγητών. Αντί της εμβάθυνσης στον λογοτεχνικό Κανόνα επικαλείται το δικαίωμα ψήφου των 18ρηδων για να εισαγάγει την Ιστορία Κοινωνικών Επιστημών. Είναι η φαντασίωση ενός σχολειού σαν φυτώριο επίδοξων ψηφοφόρων.

Το υπουργείο θα είχε την ευθύνη ακέραιη, αν δεν έφθαναν οι πρώτες προειδοποιητικές βολές από τον Πανελλήνιο Σύλλογο Αναπληρωτών Φιλολόγων, ο οποίος «ζητά από τον υπουργό να σκεφθεί  ξανά τη σχεδιαζόμενη κατάργηση του μαθήματος της Λογοτεχνίας στην Γ’ Λυκείου και να δώσει στα γλωσσικά μαθήματα τον κεντρικό ρόλο που τους αρμόζουν την εποχή του chatting και των greeklish». Ο Ελύτης και ο Αναγνωστάκης, δηλαδή, σαν ασπίδα στη «συρρίκνωση του γλωσσικού μας πλούτου». Κι εμείς που νομίζαμε ότι η λογοτεχνία δεν ήταν τίτλος για έκθεση, εμπνευσμένος από τον Παπανούτσο.