[Στιγμές] Μια φωτογραφία που άλλαξε ζωές

Ο Αλεξ Μάζι τον Αύγουστο του 2009 προσπαθούσε να βρει καταφύγιο, μια μέρα κατά την περίοδο των μουσώνων, στο Μποπάλ της Ινδίας, όταν παρατήρησε ένα κορίτσι να προσπαθεί να δροσιστεί στη διάρκεια αυτής της πολύ ζεστής ημέρας. Σήκωσε τη φωτογραφική του μηχανή και το απαθανάτισε. Η φωτογραφία άλλαξε όχι μόνο τη δική του ζωή αλλά και τη ζωή της οικογένειας του κοριτσιού. «Είχε αρκετό καιρό να βρέξει», θυμάται ο 34χρονος ιταλός φωτογράφος, που βρισκόταν στο Μποπάλ για να φωτογραφίσει θύματα της μεγάλης περιβαλλοντικής καταστροφής από διαρροή αερίων το 1984, «και τα παιδιά ενθουσιάστηκαν. Είδα μια πιτσιρίκα να απολαμβάνει τη βροχή».

Η φωτογραφία έδειχνε την 7χρονη Πουνάμ, βρεγμένη αλλά εκστατική, με το πρόσωπο στραμμένο προς τον ουρανό. «Μου δημιουργήθηκε μια αίσθηση ελευθερίας, παρά το βαρύ σκηνικό γύρω μας». Σε δύο χρόνια ο Μάζι κέρδισε για τη φωτογραφία ένα διεθνές βραβείο που συνοδευόταν από 5.000 δολάρια, τα οποία χρησιμοποίησε για να μεταμορφώσει τη ζωή της Πουνάμ και της οικογένειάς της.

«Οταν φωτογραφίζεις ανθρώπους, μερικές φορές αισθάνεσαι ότι τους παίρνεις κάτι» λέει. Σε συνεργασία με την οικογένεια ο Μάζι διερεύνησε όλες τις επιλογές. Αντί να τους δώσει τα χρήματα, έψαξαν να βρουν τρόπους ώστε να βγει μακροπρόθεσμα από τη φτώχεια η οικογένεια. Ενα σπίτι από τούβλα αντικατέστησε την καλύβα τους. Ενα μεγάλο καρότσι αγοράστηκε για τον Σουρές, τον πατέρα, ώστε να μπορεί να πουλάει λαχανικά στον δρόμο αντί να ψάχνει δουλειά δεξιά κι αριστερά – αυτή η κίνηση αμέσως διπλασίασε το εισόδημά τους. Μετά στράφηκαν προς τα πέντε παιδιά, ιδιαίτερα τα τρία πιο μικρά, την Πουνάμ, την Τζιότι και τον Ραβί – 12, 14 και 15 ετών αντίστοιχα σήμερα.  

«Τα βάλαμε σε ένα μικρό ιδιωτικό σχολείο» αφηγείται ο Μάζι. «Ο Ραβί αποφάσισε λίγο μετά ότι προτιμούσε να δουλεύει – σεβαστήκαμε την επιλογή του και τώρα πια δεν πηγαίνει σχολείο – όμως τα κορίτσια συνεχίζουν να σπουδάζουν και θέλουν να πάνε και στο πανεπιστήμιο». Με το αρχικό ποσό να έχει ξοδευθεί τώρα ο Μάζι κάνει crowdfunding, δηλαδή συγκεντρώνει χρήματα μέσω του Ιντερνετ για να συνεχίσουν τα κορίτσια τη μόρφωσή τους. «Δεν χάνουν το σχολείο ούτε όταν είναι άρρωστες. Θέλουν να γίνουν δασκάλες. Ομως πια, εκτός από τη δική μου βοήθεια, το σημαντικό είναι πως η οικογένεια κερδίζει τα προς το ζην και ζει σε καλύτερες συνθήκες».

Σταδιακά ο Μάζι σχεδιάζει να φτιάξει μια μη κυβερνητική οργάνωση στην Ινδία για να πάνε σχολείο και άλλα παιδιά από την περιοχή. Είναι να αναρωτιέται όμως κάποιος τι θα είχε γίνει εάν δεν έβρεχε εκείνη την ημέρα στο Μποπάλ.