Ο Αλεξ, ο Βαγγέλης, η Αννυ
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά Αλεξ – ένα έγκλημα χωρίς τιμωρία… Βαγγέλης – ένα έγκλημα χωρίς δολοφόνο(;)… Αννυ – ένα έγκλημα χωρίς λόγια…
Και ο περίγυρός τους… Οι «καλοί άνθρωποι της διπλανής πόρτας». Ακούνε τις κραυγές και κλείνουν τα αφτιά. Σφαλίζουν το τζάμι και πνίγουν τον ήχο του μαρτυρίου.
Δεν μιλάνε. Δεν καταγγέλλουν. Δεν «μπλέκουν εκεί που δεν τους σπέρνουν». Κοιτάνε τη δουλίτσα τους. Το σπιτάκι τους. Τη γυναικούλα τους. Τα παιδάκια τους. Τα υποκοριστικούλια της ζωούλας τους.
Και ΑΦΟΥ γίνει το έγκλημα – τότε παιανίζουν την οργή τους. Τότε διατυμπανίζουν τις φαντασιώσεις τους για τον φονιά: θανατικές καταδίκες, κρεμάλες, κακοποιήσεις, ξυλοδαρμοί, βασανιστήρια, ανασκολοπισμοί, μαρτυρικός θάνατος του δράστη.
Και έτσι καθαρίζουνε. Η συνείδησή αποκοιμιέται ξανά… Μέχρι την ελαφρά όχληση της επόμενης τραγωδίας.
Οι «συνεργοί των καλών προθέσεων». Συνυπογράφουν το έγκλημα χωρίς να βάψουν τα χέρια τους με αίμα. Η σιωπηλή πλειοψηφία. Με έμφαση στο «σιωπηλή». Κλασικά.
Η οργή είναι κόκκινη. Αναβλύζει από το ανίερο τραύμα. Η πληγή δεν επουλώνεται ποτέ. Ποτέ δεν κλείνει. Πάντα ανοιχτή. «Ποτέ». «Πάντα». Δύο λέξεις. Δύο βαριές αποσκευές. Που όλοι μας τις παρατάμε στη μέση ενός δρόμου… Γιατί κανένας δεν αντέχει να τις κουβαλάει εντός του.
Η οργή είναι κόκκινη. Ο τρόμος μαύρος. Η ψυχούλα λευκή. Ενα άγραφο χαρτί θα γεμίσει αιφνιδίως από τα ορνιθοσκαλίσματα της φρίκης. «Ποτέ» δεν θα ξεχάσει εκείνες τις στιγμές. «Πάντα» θα σέρνει τις αλυσίδες τους. «Ποτέ». «Πάντα»… ΑΝ ζήσει… Που δεν θα ζήσει…
Για την Αννυ ο ήλιος έδυσε. Τα σύννεφα τον εξόρισαν από την παιδική ζωγραφιά. Σκοτείνιασε ο ουρανός, τα ‘φτυσε ο γαλάζιος μαρκαδόρος. Μαύρισε η λευκή ψυχούλα. Τέσσερα χρόνια. Μόνο τέσσερα χρόνια ζωής – και η ζωγραφιά χίλια κομμάτια. Η καρδούλα ξέφτια, κουρέλια και θρύψαλα.
Το παιδί δεν είναι το μόνο. Αλλά το παιδί είναι μόνο.
Γιατί δεν ξέρει. Δεν κατανοεί. Δεν κρίνει. Δεν αποκωδικοποιεί. Φοβάται. Απλά. Τεσσάρων χρονών. Οκτώ. Δέκα. Δεκατριών. Δεκαοκτώ. Θύτες γονείς. Θύτες συμμαθητές. Δάσκαλοι. Γείτονες. Θύτης μια κωφάλαλη κοινωνία!
Ομως η οργή, η αληθινή οργή, δεν είναι ροζ. Η οργή, η αληθινή οργή, είναι κόκκινη. Σε χρόνο μηδέν πετάει στα τσακίδια όσα διδαχθήκαμε: να βοηθάμε, να συντρέχουμε, να στηρίζουμε, να νοιαζόμαστε, να απλώνουμε το χέρι στον αδύνατο.
Να συνειδητοποιήσουμε επιτέλους πόσο οξύμωρο είναι το σχήμα «μια κοινωνία με ανθρώπινο πρόσωπο». Λες και το ανθρώπινο πρόσωπο είναι και ό,τι καλύτερο σ’ αυτή τη ζωή. Λες και το δικό μας ανθρώπινο πρόσωπο, όταν στρέφει το βλέμμα από τη φρίκη, το κορνιζάρεις μην και χάσουν το κελεπούρι-πρότυπο οι επερχόμενες γενεές.
Και ύστερα οι κλασικές αναλύσεις του ποδαριού. Για αυτοδικία ή μη, για θανατικές ποινές ή μη, για σωφρονισμό ή μη, για δικαιοσύνη ή όχι.
Στην άλλη πλευρά του σπασμένου καθρέφτη το παιδί. Το κάθε παιδί. Οι μισοτελειωμένες ζωγραφιές. Η μισοντυμένη κούκλα. Το μισοχαλασμένο αυτοκινητάκι. Το μισοτελειωμένο όνειρο. Ολα μισά, όλα μετέωρα, όπως το χέρι. Μετέωρο κι αυτό. Οι γονείς. Να οπλιστεί; Να χαϊδέψει; Να σκοτώσει; Να επουλώσει;
Η οργή είναι κόκκινη. Ο τρόμος μαύρος. Η ψυχούλα ολόλευκη. Και το βλέμμα… Το βλέμμα που ξεχείλιζε χρώματα και θαύματα – γεμίζει τραύματα. Γεμίζει. Αδειάζει. Νεκρώνει. Κατεβάζει ρολά. Για πάντα.
Ποιος αντέχει να αντικρίσει ένα παιδί χωρίς βλέμμα; Ενα παιδί που μπορεί να μην είναι το μόνο. Αλλά είναι μόνο.
Για τον Αλεξ, τον Βαγγέλη, την Αννυ… Για τα παιδιά που χάθηκαν – αυτό το RIP (Rest In Peace) το λες και ανόσιο. Το λες και βεβήλωση μιας τραγωδίας…
ΥΓ.: Αφιερωμένο στους συνεργούς της διπλανής πόρτας…
Google news
