[Κραυγές και ψίθυροι] Κατμαντού ενθύμιον

Εχω ταξιδέψει στο Νεπάλ όχι μόνο μία φορά. Εχω παίξει και σε βιντεοκλίπ τοπικού σταρ γιατί, περνώντας από τον δρόμο όπου γυριζόταν, άρεσε στον σκηνοθέτη η αμφίεσή μου. Εχω αγαπήσει αυτήν τη χώρα που είναι κάτι σαν το hardcore αδελφάκι της Ινδίας. Αλλωστε οι Rolling Stones το Νεπάλ πριμοδότησαν – έχουν ιδρύσει ένα μουσικό σχολείο στο Κατμαντού – ενώ οι πολιτικά ορθοί Beatles προτιμούσαν την ινδική Γκόα. Αγάπησα τα έντονα χρώματά του, τις βαριές μυρωδιές του και τους μικροκαμωμένους κατοίκους του. Αν και πάμφτωχοι, χαρούμενοι – γιατί δεν επιτρέπουν στη μιζέρια να στοιχειώσει τη φτώχεια τους.

Θυμάμαι μια φορά που, φεύγοντας από τη χώρα, παρά λίγο να χάσουμε το αεροπλάνο. Κάναμε check in, δώσαμε τις αποσκευές αλλά επειδή η πτήση είχε καθυστέρηση ξαναγυρίσαμε στην πόλη. Επιστρέφοντας όμως στο αεροδρόμιο, σε κλίμα ταξιδιωτικής ευθυμίας και σε συνθήκες τουριστικής ανωριμότητας, κολλήσαμε σε κίνηση που ο οδηγός μπορούσε να αντιμετωπίσει μόνο με το πλατύ του χαμόγελο. Πήραμε την απόφαση ακαριαία. Κατεβήκαμε από το αυτοκίνητο, σταματήσαμε το πρώτο μηχανάκι που βρήκε ο καθένας και τάξαμε στον κάθε οδηγό από 30 δολάρια για να μας πάει στο αεροδρόμιο. Σημειωτέον ότι το ποσόν αυτό αντιστοιχούσε σε μισθό τουλάχιστον ενός μηνός. Οταν κάθιδροι συναντηθήκαμε ως παρέα στο αεροπλάνο, η ομολογία ήταν κοινή. Κανείς από τους «οδηγούς» μας δεν είχε δεχθεί τα 30 δολάρια.

Αχ πού ‘σαι νιότη που ‘λεγες πως θα γινόμουν άλλη. Γιατί εγώ στο Κατμαντού θα έπρεπε να είμαι τώρα, μαζί με τους σεισμόπληκτους.