[Αριστερά της Εδέμ] Οι μπάτσοι είναι σύντροφοι

Ποιες οι σχέσεις της Αριστεράς με τα σώματα ασφαλείας; Παραδοσιακά από μίσος μέχρι, στην καλύτερη περίπτωση, αμηχανία. Ηταν ο μεταπόλεμος, το μετεμφυλιακό κράτος, οι διώξεις και η μισαλλοδοξία που ναρκοθέτησαν το έδαφος. Ηταν και η ιδεοληπτική καχυποψία της Αριστεράς δομημένη πάνω στον φόβο του κράτους – χωροφύλακα, αλλά και πάνω στη θυματοποίηση του αντιστεκομένου. Η δικτατορία ενέτεινε τα πράγματα, οι αύρες της Μεταπολίτευσης και οι νεκροί από κρατική καταστολή επίσης. 
Ετσι, οι θέσεις της Αριστεράς για εκδημοκρατισμό των σωμάτων ασφαλείας και κατάργηση των ΜΑΤ, των Δέλτα και των ΔΙΑΣ διαμορφώθηκαν πάνω στο πύρινο κινηματικό έδαφος, αλλά και πάνω στην αφομοιωμένη Γ’ Δημοκρατία που άνοιξε την περπατησιά της υπό την μπαγκέτα ενός ώριμου πολιτικού συστήματος. Μέρος όλης αυτής της διαπάλης ήταν και το ΚΚΕ Εσωτερικού. Μετέπειτα ο Συνασπισμός και βέβαια ο ΣΥΡΙΖΑ. Οι παραπάνω θέσεις υπήρξαν για χρόνια σταθερές και επιβεβαιωμένες μέσα σε τόνους ληγμένων χημικών στο πεζοδρόμιο.

Και ύστερα ήλθε το Μνημόνιο. Για ένα διάστημα οι διαδηλώσεις πύκνωσαν και μετά ο θυμός μετασχημάτισε τον ΣΥΡΙΖΑ από συμπαθή μειοψηφική δύναμη διανοουμένων σε ηγεμονικό ρεύμα και κυβερνώσα παράταξη. Παράλληλα, το αβγό του φασιστικού φιδιού έσκασε εδώ δίπλα μας, ενώ μεγάλη απήχηση βρήκε εκτός των λαϊκών συνοικιών και στην Αστυνομία. 
Ο ΣΥΡΙΖΑ, ως κυβέρνηση πια και στο φόντο της στρατηγικής τής έντασης που επιχειρεί μέρος των αντιεξουσιαστών, άμβλυνε τις κάποτε πάγιες θέσεις του και στο θέμα της ασφάλειας. Ακόμη και η επιλογή τού καθηγητή Γιάννη Πανούση, μετριοπαθής, συνυφασμένη με την προσήλωση στους αστικούς θεσμούς αλλά και εξωκομματική, έδειξε εξαρχής τις προθέσεις του Τσίπρα. Στην πρόσφατη μάλιστα συνάντηση του Πρωθυπουργού (παρόντος Πανούση) με την ηγεσία της ΕΛ.ΑΣ., μια φράση του ήταν που έβγαζε την είδηση και πυροδοτούσε δυσαρέσκεια απ’ τα αριστερά του: «Οραμά μου είναι να ξεφύγουμε από προκαταλήψεις και να πετύχουμε συμφιλίωση πολίτη και αστυνομικού» είπε ο Τσίπρας, ξεχνώντας εκείνη την παλιά πάγια θέση του κόμματός του για κατάργηση ή αφοπλισμό των ΜΑΤ και άλλα δαιμόνια. Επιχείρησε ίσως να υπενθυμίσει πως είναι εγγυητής της αστικής δημοκρατίας στο φόντο μιας μετέωρης χώρας και έμμεσα πως και οι αστυνομικοί είναι εργαζόμενοι με τη δική τους «κοινωνική» υπεραξία. Που μπορεί εξάλλου άμεσα να ελπίσει στη δική τους παρουσία και το φιλότιμο.