Ενα διαφορετικό «Αμαρκορντ»
«Ο χορός της πραγματικότητας»: Αν δεν έχετε μια κάποια επαφή με το αναρχικό σινεμά του Αλεχάντρο Γιοντορόφσκι (προτείνω τα «El Topo», «Holy Mountain» και «Santa Sangre»), φροντίστε να αποκτήσετε πριν χορέψετε τον «Χορό της πραγματικότητας», την πιο αυτοβιογραφική του ταινία, που ξεκινά άλλωστε με τη μορφή του ίδιου: «Τα χρήματα είναι σαν τον Χριστό –σε ευλογούν μόνο όταν τα μοιράζεσαι» μας λέει και η ταινία ξεκινά. Ενα αγόρι γεννιέται το 1929 σε μια μικρή παραλιακή πόλη στην άκρη της χιλιανής ερήμου και επιλέγει από νωρίς να ζήσει τη ζωή του ισορροπώντας στη γραμμή ανάμεσα στη συναισθηματική φαντασία και την ηχηρή πραγματικότητα. Ολη η σκληρότητα αλλά και όλη η παιδική ευαισθησία των καλύτερων ταινιών του είναι παρούσες –και οι αναφορές στο σινεμά του κονταροχτυπιούνται με ασυνήθιστες (για τον ίδιο) πολιτικές σημάνσεις. Δυστυχώς, ο χαμηλός προϋπολογισμός «κόβει» κάπως τα πόδια της οργιώδους φαντασία του Γιοντορόφσκι. Αδιάφορο αυτό βέβαια όταν το τέλος σε βρίσκει δακρυσμένο.
Βαθμοί: 7
Αυστηρά για σινεφίλ
«Αδέσποτα σκυλιά»: Τους συναντάς κυρίως στην πόλη Ταϊπέι –και φυσικά είναι εύκολο να τους εντοπίσεις, μια και κρατούν ψηλά διαφημιστικά πλακάτ σε κεντρικούς αυτοκινητοδρόμους. Οι άνθρωποι – πινακίδες, όπως τους αποκαλούν, μοιάζουν σήμερα με μικρά μνημεία ενός ονείρου που παραμένει αθέατο από τα μάτια των κινέζων προλετάριων. Και ο Τσάι Μινγκ Λιανγκ
παραθέτει μια σειρά από ταμπλό – βιβάν (που απευθύνονται –ας το πούμε εξαρχής –στους πιο εκπαιδευμένους και αφοσιωμένους κινηματογραφόφιλους), βάζοντας τον δύσμοιρο ήρωά του να σιγοψυθυρίζει, εν ώρα εργασίας, ένα ποίημα από τη δυναστεία των Φέι. Με άλλα λόγια, ένα ποίημα από τα χρόνια μιας ιστορίας γεμάτης πεσούσες αυτοκρατορίες και λαϊκές διεκδικήσεις δίχως τελικό αντίκρισμα. Οι ρυθμοί, ομολογουμένως, εξαντλητικοί. Αλλά το αποτέλεσμα αξιοθαύμαστο.
Βαθμοί: 7
Και τα υπόλοιπα
«Σε επιφυλακή»: Φιλότιμο, ανάμεσα στην ηθογραφία και τον ρεαλισμό –προθέσεις όμως που συμβιβάζονται καθώς διαφαίνεται η, με το στανιό, κατασκευή μιας κοινωνικής περιπέτειας με «ψυχαγωγικές» περγαμηνές. Ετσι, η ιστορία του Σερίφ που έρχεται διαρκώς αντιμέτωπος με την αραβική του καταγωγή προσπαθώντας το ακατόρθωτο (μια καλύτερη ζωή, με λίγα λόγια) δεν έρχεται σ’ εμάς με την πρέπουσα βαρύτητα. Επίσης, θα προτιμούσαμε λίγη περισσότερη Αντέλ Εξαρχοπουλός (η πεντάμορφη ηθοποιός εμφανίζεται, πραγματικά, σε λιγότερες σκηνές απ’ όσες το δράμα θα απαιτούσε).
Βαθμοί: 5
«Το μυστικό της Ανταλάιν»: Σαν άλλος Χαϊλάντερ, η πεντάμορφη Ανταλάιν μένει αγέραστη εδώ και ογδόντα χρόνια (η Ελεν Μπέρνστιν ενσαρκώνει την κόρη της που γνωρίζει το «μυστικό») μέχρι που ερωτεύεται ξανά. Ενα ρομαντικό παραμύθι ιδανικό προς χολιγουντιανή εκμετάλλευση. Και αυτό συμβαίνει εδώ, μόνο που το «Ανταλαϊν» ανταποκρίνεται με τον καλύτερο τρόπο στις απαιτήσεις ενός μελοδράματος προς μαζική κατανάλωση. Μικρό δωράκι η εμφάνιση του Χάρισον Φορντ.
Βαθμοί: 5
«Πρωταθλητές με ψυχή»: Καθηγητής Φυσικής Αγωγής μετατίθεται στο γυμνάσιο μιας πόλης Λατινοαμερικανών και αποφασίζει να ιδρύσει μια ομάδα στίβου –όλα αυτά το 1987. Ελάχιστο «χρώμα» εποχής,
γενναία διαφήμιση της Coca –
Cola και ένας Κέβιν Κόστνερ που μοιάζει βαριεστημένος. Κι όμως, το τελικό προϊόν δεν σε προσβάλλει.
Βαθμοί: 4
«Αναρχία»: Μετά τον «Αμλετ», ο Μάικλ Αλμερέιντα καταπιάνεται αυτή τη φορά με τον «Κυμβελίνο», μεταφέροντάς τον σε σύγχρονο τερέν. Το καστ πλούσιο (Ιθαν Χοκ, Μίλα Γιόβοβιτς, Εντ Χάρις), αλλά υπάρχει σοβαρό κινηματογραφικό πρόβλημα: η όποια έμπνευση δείχνει να σταματά στις σημάνσεις του δράματος, που σπάνια μετουσιώνονται σε φιλμική γλώσσα.
Βαθμοί: 4
«Παραμονεύοντας»: Αν πρόθεση του σκηνοθέτη Βασίλη Κατσίκη ήταν η ολοκλήρωση ενός αγγλόφωνου θρίλερ χαμηλού προϋπολογισμού ούτως ώστε να μεταπωληθεί στο εξωτερικό ως προϊόν εκμετάλλευσης, τότε συγχαρητήρια. Αν όμως υπήρχαν και περαιτέρω φιλοδοξίες, τότε υπάρχει πρόβλημα: η ιστορία της κυνηγημένης Τες Σπέντζος είναι λιγότερο λειτουργική κι από θρίλερ του Νίκου Μαστοράκη.
Βαθμοί: 3
«Η συμμορία του παρκούρ»: Η κινεζική μαφία παίρνει στο κυνήγι μια συμμορία παρκούρ (ξέρετε, οι τύποι που χοροπηδούν από το ένα κτίριο στο άλλο, αψηφώντας τους νόμους της βαρύτητας) και αυτό είναι όλο. Υπό άλλες συνθήκες, ταινίες σαν κι αυτή θα κατέληγαν κατευθείαν στα βιντεοκλάμπ.
Βαθμοί: 2
«Η δεύτερη ευκαιρία»:
Παντρεμένος αστυνομικός αποφασίζει να κλέψει το βρέφος μιας οικογένειας τοξικομανών όταν το δικό του μωρό βρίσκει αιφνίδιο θάνατο. Στα όρια του στυγνού μελοδραματικού εκβιασμού, έργο μιας απεγνωσμένης σκηνοθέτριας που καταφεύγει στα πιο φτηνιάρικα κόλπα για να ταρακουνήσει τον θεατή. Κρίμα για την Σουζάν Μπιερ αλλά και για τις καλές ερμηνείες του καστ.
Βαθμοί: 1
