[Μικρού μήκους] Ο φόρος του Aνταμ Κοέν

Τι συνδέει τον Aνταμ Κοέν, που καταφτάνει στο Ελληνικό Φεστιβάλ, με τη Φρειδερίκη των ανακτόρων; Εκτός από μια σουρεαλιστική αναφορά σε έναν γαλαξία πολύ μακριά από τον δικό μας, τους συνδέει ένας φόρος. Αυτός τον οποίο πληρώνουμε κάθε φορά που διοργανώνεται μια συναυλία ή μουσική παράσταση σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Ανέρχεται στο 5% επί της αναγραφόμενης τιμής του εισιτηρίου και είναι ένας από τους περιώνυμους φόρους εις βάρος τρίτων, αν μας επιτρέπεται η παράφραση. Για τους μυημένους, κομίζουμε γλαύκα στο Ηρώδειο (όπου και αναμένεται ο γιος του Λέοναρντ), αλλά έστω κι έτσι αξίζει ένα rewind σε μια μεταρρύθμιση χωρίς τέλος.

Ο «φόρος Φρειδερίκης», όπως έχει επικρατήσει στα παρασκήνια των συναυλιών, περιλαμβάνεται ακόμη και σήμερα, τον Μάρτιο του 2015, στη λίστα αλλαγών που ταξιδεύει συχνά πυκνά στο Eurogroup προς έγκριση. Στη σύγχρονη ελληνική ιστορία, ωστόσο, έκανε πρεμιέρα το 1950, όταν η απόλυτη κυρίαρχος του Τατοΐου επέβαλε ένα έσοδο για την «ενίσχυση των «βόρειων επαρχιών της χώρας που είχαν πληγεί από τον Εμφύλιο». Ο πόλεμος, ως γνωστόν, τελείωσε, οι βόρειες επαρχίες δεν ήταν και τόσο διαφορετικές από τις νότιες, αλλά ο φόρος παρέμεινε. Με τα χρόνια μειώθηκε (από το αρχικό 10%) και άλλαξε κατεύθυνση. Από το 2012 τα έσοδα πηγαίνουν στον Εθνικό Οργανισμό Πρόνοιας, αγνώστων λοιπών στοιχείων.

Είναι το δράμα της μεταρρυθμιστικής στασιμότητας σε μικρογραφία την εποχή της Ακαθάριστης Εγχώριας Παρηφάνειας. Αν δείχνει κάτι το θέατρο σκιών με τους φόρους υπέρ τρίτων – που καταργούνται συνεχώς για να μείνουν ίδιοι – είναι ότι την τελευταία πενταετία δεν υπάρχουν ανάγκες «μνημονιακών» και ανάγκες «αντιμνημονιακών». Συνέχεια του κράτους μπορεί να σημαίνει και συνέχιση της αβελτηρίας με άλλα μέσα.