Εχω την πεποίθηση ότι το προτεινόμενο σχέδιο νόμου του υπουργείου Δικαιοσύνης κινείται στη σωστή κατεύθυνση, αφού επανατοποθετεί τον άνθρωπο – κρατούμενο στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος.
Οι ρυθμίσεις αυτές έχουν γενικό χαρακτήρα λειτουργώντας χωρίς διακρίσεις και αποκλεισμούς. Ηταν άλλωστε από καιρό επιβεβλημένες προκειμένου να εναρμονιστεί και να συμμορφωθεί η χώρα μας στις καταδικαστικές εις βάρος της αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.
Ειδικότερα, σχετικά με το θέμα της αποφυλάκισης κρατουμένων με μεγάλα ποσοστά αναπηρίας, η προτεινόμενη ρύθμιση προβλέπει την ταχύτερη αποφυλάκισή τους. Τα προβλεπόμενα από το νομοσχέδιο ποσοστά αναπηρίας ανέρχονται στο 50%, 67% και 80% και ανάλογη είναι η σύντμηση του χρόνου κράτησης. Ο βαθμός αναπηρίας, μάλιστα, θα διαπιστώνεται από τις αρμοδίως προς τούτο συνταγμένες επιτροπές.
Σχετικά με τη ρύθμιση για την υπό όρο απόλυση (άρθρ. 110Α ΠΚ) κρατουμένου που εκτίει ποινή ισόβιας κάθειρξης, αναφέρεται ρητώς ότι η απόλυση χορηγείται τότε μόνον εφόσον ο κρατούμενος έχει εκτίσει πραγματικά πέντε έτη και διαθέτει ποσοστό αναπηρίας τουλάχιστον 80%.
Σχετικά με την αντίληψη ότι η ως άνω προτεινόμενη ρύθμιση φωτογραφίζει την περίπτωση Σάββα Ξηρού, η άποψή μου είναι ότι η νομοθεσία που προτείνεται δεν απεικονίζει την προαναφερθείσα περίπτωση, αλλά θεσπίζει γενικά και περιοριστικά απαριθμημένα κριτήρια χωρίς αποκλεισμούς και διακρίσεις.
Η προτεινόμενη, συνεπώς, ρύθμιση αντιμετωπίζει και επιδιώκει να επιλύσει το πρόβλημα εκείνων των κρατουμένων των οποίων η παραμονή στη φυλακή επιβαρύνει την ήδη κατεστραμμένη υγεία τους, οδηγώντας τους σε τραγική κατάληξη. Εξάλλου, μόνο σωφρονισμό στην περίπτωση αυτή δεν αποτελεί η περαιτέρω κράτησή τους, αλλά αντιθέτως συνιστά κατάφορη προσβολή των δικαιωμάτων του ανθρώπου, γεγονός μη συμβατό με ένα κράτος δικαίου.
Ο Θεόδωρος Μαντάς είναι δικηγόρος και μέλος της Επιτροπής για τα Συνταγματικά Δικαιώματα του ΔΣΑ