[Στιγμές] Το πιο σημαντικό

Η οικογένεια. «Σε όποιο μέρος του κόσμου κι αν βρεθείς, ως επί το πλείστον, οι άνθρωποι θα σου πουν ότι η οικογένειά τους είναι το πιο σημαντικό». Ο Μπράιαν Σόκολ είναι φωτογράφος και έχει ακούσει αυτή την απάντηση πολλές φορές όταν ρωτά όσους απαθανατίζει ποιο είναι το πιο σημαντικό στη ζωή τους. Οι πρωταγωνιστές είναι πρόσφυγες στο Νότιο Σουδάν, τη Συρία, την Τουρκία, το Ιράκ, την Ιορδανία, την Μπουρκίνα Φάσο, το Κονγκό και την Αγκόλα. Είναι τα πρόσωπα μερικών από τα 51 εκατομμύρια ανθρώπων – ο μεγαλύτερος αριθμός μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο – που ζουν μακριά από τα σπίτια και την πατρίδα τους, διωγμένοι από τον πόλεμο, τη βία, τη φρίκη.

Η Αλία, ο Μπένζαμιν, η Μαρία, ο Μάε στάθηκαν απέναντι από τον φακό του Σόκολ. Εμαθε τις ιστορίες τους, από πού έρχονται και πώς έφθασαν στους καταυλισμούς προσφύγων. Και, πάνω απ’ όλα, τι είναι το πιο σημαντικό για εκείνους. Που άφησαν πίσω, καταδιωγμένοι, ό,τι είχαν φτιάξει, όλα όσα είχαν για να στηρίξουν τη ζωή τους. «Οι άνθρωποι αυτοί έχουν αξιοπρέπεια. Εχουν γονείς, παιδιά. Και χτενίζονται για να βγουν φωτογραφία. Οπως όλοι μας» λέει ο Μπράιαν.

Οι φωτογραφίες του σε κάνουν να αναρωτηθείς τι θα ήταν εκείνο το ένα και μοναδικό πράγμα που θα έπαιρνες μαζί σου εάν έπρεπε να εγκαταλείψεις το σπίτι σου σε λίγα δευτερόλεπτα. Η Μαρία πήρε το μπιτόνι με το οποίο μετέφερε το πολύτιμο νερό στο σπίτι της. Ο Οσμπάν πήρε την γκλίτσα που είχε όταν βοσκούσε τα αιγοπρόβατα που έχασε και με τα οποία μεγάλωσε τα παιδιά του. Ο Χασάν δείχνει το άδειο πορτοφόλι του. Η Αζα τη μαντίλα που περνά γύρω από τον λαιμό της και έτσι μπορεί να μεταφέρει το εγγόνι της. Ο Ζαν Μπατίστ κρατά με περηφάνια την ταυτότητά του (φωτογραφία). Ο Κάκο πρόλαβε να σώσει μόνο το πιθηκάκι του. Η Ταΐμπα δεν μπόρεσε να πάρει τίποτα μαζί της.

Ο φωτογράφος όμως θυμάται εκείνη τη γυναίκα που του έδειχνε με δάκρυα στα μάτια το πιο πολύτιμο αντικείμενο που μπόρεσε να σώσει από το σπίτι της στη Συρία που ισοπεδώθηκε: το κλειδί. Για μια πόρτα που δεν στέκει πια όρθια παρά μόνο στις αναμνήσεις της. Και τον πιτσιρικά από το Κονγκό που έκανε διαρκώς πλάκα και αστεία μέχρι που του ζήτησε να αφηγηθεί την ιστορία του. Μέλη μιας αντίπαλης φυλής μπήκαν στο σπίτι του. Ο μικρός κρύφτηκε κάτω από το κρεβάτι της ξαπλωμένης μητέρας του, την οποία έσφαξαν οι εισβολείς. Εκείνο το βράδυ κοιμήθηκε μέσα στο αίμα της μητέρας του που έσταζε πάνω του. Τι μπορεί πια να είναι σημαντικό;