ΞΕΚΑΘΑΡΙΣΜΑ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΩΝ

Η διερεύνηση σκανδαλωδών υποθέσεων – όπως τα εξοπλιστικά και η Siemens, με εμπλοκή πολιτικών προσώπων – είναι ασφαλώς υποχρέωση της Δικαιοσύνης, αλλά και της ίδιας της Βουλής: οι πολίτες έχουν δικαίωμα να γνωρίζουν τα πεπραγμένα του καθενός – και όποιος έχει διαπράξει παρανομίες πρέπει να αντιμετωπίζει τις συνέπειες που προβλέπει ο νόμος. 
Με την έννοια αυτή, η αναψηλάφηση τέτοιων υποθέσεων μόνο θετικά μπορεί να λειτουργήσει για το κύρος των πολιτικών στελεχών – αφού θα αποδειχθεί ότι δεν είναι όλοι ίδιοι – αλλά και της πολιτικής εν γένει. Εστω κι αν όλα αυτά έχουν ξανατρέξει στη Βουλή και τελούν υπό κρίσιν στη Δικαιοσύνη. 
Κάπου εδώ έγκειται και ο κίνδυνος: το να μεταβληθεί δηλαδή η Βουλή σε ένα απέραντο εξεταστήριο – όπου θα ελέγχονται πολιτικές πράξεις ως οιονεί σκανδαλώδεις: εκεί ενδέχεται να οδηγήσει η πρόθεση της κυβέρνησης να συστήσει Εξεταστική Επιτροπή που θα διερευνήσει την είσοδο της χώρας στα Μνημόνια. 
Από ποια χρονική περίοδο θα αρχίσει η συγκεκριμένη επιτροπή να διερευνά πολιτικές ευθύνες; Σε ποιους θα κολλήσει η ρετσινιά και ποιων οι ευθύνες θα ξεπλυθούν, αφού δεν θα γίνουν αντικείμενο έρευνας; 
Η Ελλάδα κατέληξε να πέσει θύμα μιας κρίσης χρέους εξαιτίας πολιτικών αποφάσεων – οι οποίες όμως λαμβάνονταν στο οικονομικό πλαίσιο κάθε συγκεκριμένης συγκυρίας. Για παράδειγμα, η αύξηση των δημοσίων δαπανών μπορούσε να δικαιολογηθεί την περίοδο της εισόδου στην ευρωζώνη – αφού για πρώτη φορά στην Ιστορία η Ελλάδα απολάμβανε επιτόκια ανταγωνιστικά με τα γερμανικά. Ομως, αν κριθεί αναδρομικά, με τη ματιά του παρόντος, τα συμπεράσματα θα είναι εντελώς διαφορετικά. 
Συνεπώς οι πολιτικές αποφάσεις δεν μπορεί να γίνονται εκ των υστέρων αντικείμενο έρευνας από την τότε αντιπολίτευση που τώρα έγινε συμπολίτευση. Γιατί δεν θα πρόκειται για κυνήγι της αλήθειας, αλλά για ξεκαθάρισμα λογαριασμών.