[Στίγμα] Εκδοχές

Νέο Πρόεδρο έχουμε από χθες το βράδυ, τον αγαπημένο Πάκη για όλους εμάς τους φίλους του, Προκόπη Παυλόπουλο για όλους τους υπόλοιπους. Σημαιοστολίστηκε (φαντάζομαι) η Πελεκανάδα Μεσσηνίας, στη Μύκονο (ξανά φαντάζομαι) έχουν κηρύξει τριήμερο επίσημο εορτασμό και οι απανταχού της χώρας καραμανλικοί γιορτάζουν όπως θα γιόρταζαν την ονομαστική τους εορτή ή τα γενέθλιά τους. Ο Προκόπης Πρόεδρος – ποιος να του το ‘λεγε πριν από χρόνια όταν στριφογυρνούσε μέσα στο Προεδρικό Μέγαρο ως γραμματέας του Καραμανλή, του πραγματικού, όχι του άλλου.

Το πώς φθάσαμε στο «Προκόπης Πρόεδρος» είναι ακόμη ένα από τα πολλά μυστήρια της εποχής και ήδη απασχολεί διαφόρους ιστορικούς, μελλοντολόγους, ακόμη και φυσιοδίφες θα πρόσθετα αν δεν ήθελα να μην είμαι υπερβολικός.

Υπάρχουν δύο εκδοχές: μια που διακινεί ένα ευρύ φάσμα στελεχών της Νουδού ότι «ήδη από τις αρχές του φθινοπώρου, πολύ πριν σκάσει το ενδεχόμενο των πρόωρων εκλογών, ο Τσίπρας είχε πλησιάσει τον Καραμανλή, τον fake, όχι τον πραγματικό και του είχε προτείνει να του βρει δουλειά, να τον κάνει Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Ο Καραμανλής που βαριέται γενικά αντιπρότεινε έναν δικό του άνθρωπο, τον Προκόπη».

Η άλλη εκδοχή είναι σχεδόν περιπετειώδης, θυμίζει Βυζάντιο και κρύβει πολλά επιμέρους μυστικά και ψέματα. Εμπλέκονται – προσέξτε με παρακαλώ – ο Τσίπρας, φυσικά, ο Παπούλιας, η Πρόεδρος Ζωή (βεβαίως, βεβαίως), ο Φίλης (ποιος να μου το ‘λεγε), ο Κουρουμπλής, ο Καμμένος, ο Αβραμόπουλος και ο Προκόπης.

Κατά την εκδοχή αυτή, ο Τσίπρας είχε αποφασίσει να προτείνει Αβραμόπουλο, του το είχε δηλώσει, το είχε συμφωνήσει και με τον Καμμένο στη συνάντηση που είχαν στις 26 Ιανουαρίου, μιλούσε κάθε τρεις και με τον τεράστιο επίτροπο Δημήτρη και τον διαβεβαίωνε ότι «πάμε όπως έχουμε πει», και το κυριότερο το είχε ανακοινώσει και στον Πρόεδρο Κάρολο (Παπούλια).

Είναι βέβαιο ότι την παραμονή της ανακοίνωσης του ονόματος του νέου Προέδρου της Δημοκρατίας ο Τσίπρας είχε τηλεφωνήσει στον Παπούλια και του είχε δηλώσει: «Πρόεδρε, όπως είπαμε, αύριο θα ανακοινώσω τον Αβραμόπουλο».

Ο Παπούλιας έμαθε ότι ο διάδοχός του θα ήταν ο Παυλόπουλος και όχι ο Αβραμόπουλος την επομένη από τους συνεργάτες του, οι οποίοι με τη σειρά τους το είχαν πληροφορηθεί από την τηλεόραση. Από την τηλεόραση το πληροφορήθηκε και ο Αβραμόπουλος.

Αυτοί που έκοψαν τον Αβραμόπουλο «δεν περνάει με τίποτε, θα έχουμε 40 και περισσότερες διαρροές – δεν θα έρθουν στην ψηφοφορία» είναι η Πρόεδρος Ζωή και ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος Φίλης. Για το γιατί θα σημειώνονταν (;) αυτές οι διαρροές, οι πληροφορίες διίστανται εκ νέου: υποτίθεται ότι κυκλοφόρησε μεταξύ των βουλευτών ένα χαρτί από συνεργάτες του Κουρουμπλή το οποίο έκανε αναφορά σε συγκεκριμένα «ευρήματα» από την περίοδο που ο Αβραμόπουλος ήταν υπουργός Υγείας στις κυβερνήσεις Καραμανλή. Κάτι παρεμφερές (υποτίθεται ότι) διακινήθηκε σχετικά και με τη θητεία του στο υπουργείο Αμυνας.

Μέσα σε όλα υπήρχαν και η γενικευμένη αντίδραση «για κεντροδεξιό πρόεδρο» και η στάση της Προέδρου Ζωής η οποία, ντε και καλά, ήθελε ψηφοφορία στην Κοινοβουλευτική Ομάδα για τον υποψήφιο του κόμματος – προφανώς για να προκύψει από το αδιέξοδο της βέβαιης καταψήφισης υποψηφιότητα του μπαμπά Νίκου, κάτι το οποίο (είμαι βέβαιος ότι) θα σκορπούσε ενθουσιασμό σε όλη την Ελλάδα!

Ετσι, ο πρόεδρος Αλέξης αποφάσισε Τρίτη πρωί να αλλάξει την επιλογή του για Πρόεδρο, από Αβραμόπουλο σε Παυλόπουλο, περισσότερο στη λογική της αποφυγής του πονοκέφαλου παρά οτιδήποτε άλλου. Είναι, τέλος, αλήθεια ότι αφού έληξε η συνεδρίαση της ΚΟ στην οποία ανακοίνωσε το «Προκόπης Πρόεδρος» προσπάθησε να επικοινωνήσει με τον Αβραμόπουλο, αλλά ο «Δημήτριος μηνίων», όπως θα έλεγε και ο Ζουράρις, δεν του σήκωσε το τηλέφωνο. Οπως δεν του το σήκωσε και κατά την προ εβδομάδος επίσκεψή του στην Αθήνα, όταν ήρθε για να μετάσχει στη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής της ΝουΔού.

Θα περάσει καιρός για να επουλωθεί αυτή η πληγή στη σχέση Αβραμόπουλου – Τσίπρα. Και ενημερώνω τον πρόεδρο Αλέξη ότι κάποια στιγμή θα τον βρει απέναντί του τον επίτροπο Δημήτρη: όταν αποφασίσει ο Σαμαράς να φύγει, ο Αβραμόπουλος θα είναι το νούμερο ένα υποψήφιος να τον διαδεχθεί στο πόστο του αρχηγού της παράταξης και της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Γιατί, μικρέ μου Αλέξη, «ο Θεός συγχωρεί, ο Αβραμόπουλος ποτέ»!

Νούμερα

Στο μεταξύ, νιώθω την ανάγκη να δηλώσω ότι είμαι έτοιμος να δημιουργήσω μεγάλο θέμα, διότι με πληροφόρησαν ότι ο πρόεδρος Αλέξης είναι έτοιμος να στείλει αδιάβαστο, κατά το κοινώς λεγόμενο, το αστέρι Ελενα Παναρίτη, το οποίο έφερε στη ζωή μας ο Γιώργος (Παπανδρέου) και έκτοτε παραμένει αταλάντευτα κοντά μας. Οπως μου είπε άνθρωπός μου, ένας εκ των αρκετών πλέον, στο Μέγαρο Μαξίμου, «όση κατανόηση και να έχει ο πρόεδρος, καταλαβαίνει ότι ένα νούμερο μπορεί να το αντέξει στην οικονομία, δύο είναι πολλά σε αυτή τη φάση που διανύουμε». Αναζητώ, όπως είναι φυσικό, το «πρώτο νούμερο», αν θεωρήσουμε ότι το δεύτερο είναι η Ελενα Παναρίτη.

Υπενθυμίζω σχετικά ότι, όπως κάθε καλός γενίτσαρος που προσπαθεί ο δύστυχος να εδραιωθεί, η κοπέλα σε δηλώσεις της την έπεσε χοντρά στον Γιώργο, πράγμα που ούτε ο Τσίπρας το άντεξε.

Επανερχόμενος στο ποιος μπορεί να είναι το «πρώτο νούμερο» στην Οικονομία, δηλώνω εξοργισμένος από το ενδεχόμενο να πάει έστω και ενός ο νους στο «ουάου» αγόρι Βαρουφάκη! Δεν το δέχομαι. Ο Γιάνης είναι μια κατηγορία μόνος του. Και αποκαλύπτω εδώ για όσους δεν το γνωρίζουν ότι έναν άνδρα λάτρεψε στη ζωή του και αυτός δεν είναι ούτε ο Τσίπρας ούτε ο Δραγασάκης ούτε καν ο «συνομιλώ με τον Θεό» Παππάς: ο Ανδρέας, ο Αείμνηστος είναι!

Και επιβεβαιώνω επίσης ότι και σύμβουλος του Γιώργου, υιού Ανδρέα, διετέλεσε: το 2008, στο συνέδριο που έκανε ο Γιώργος στο Tae Kwon Do, μετείχε σε επιτροπή που επεξεργαζόταν το οικονομικό πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ.

Υστερα τον κέρδισαν οι Αγανακτισμένοι και η τηλεόραση.

(Πολύ ωραίες οι φωτογραφίες στο «Paris Match», αλλά καμιά με πετσέτα, ακουμπισμένος νωχελικά σε κανένα άλμπουρο, δεν είχε;).

Η κλεψύδρα της αποδοχής

Εχω αναφερθεί και στο παρελθόν στην επικοινωνιακού χαρακτήρα διαχείριση της κρίσης που κάνει η κυβέρνηση και εξαιτίας της οποίας εξακολουθεί να απολαμβάνει υψηλά ποσοστά αποδοχής στην ελληνική κοινωνία. Αλλά η άμετρος χρήση των κανόνων της επικοινωνίας εμπεριέχει κινδύνους, οι οποίοι φαίνεται να αγνοούνται από τον Πρωθυπουργό και το Μέγαρο Μαξίμου. Οι άνθρωποι δείχνουν άγνοια κινδύνου το λιγότερο. Αλλιώς δεν εξηγείται το γεγονός ότι επιμένουν σταθερά στη διγλωσσία και στο χωρίς κανένα φραγμό και όριο παιχνίδι με τις λέξεις και τους όρους.

Είναι απολύτως κατανοητό γιατί το κάνουν – η απουσία οιουδήποτε προγράμματος και σχεδιασμού, ας πούμε, είναι ένα ισχυρό κίνητρο – αλλά δεν είναι καθόλου σοφό το ότι το συνεχίζουν με αυτή την ένταση. Διότι έως τώρα, αυτό το σε λίγες ημέρες συμπληρούμενο δίμηνο, οι πολίτες απαυδισμένοι από τις μονοθεματικά προσαρμοσμένες στην άκρατη λιτότητα πολιτικές της συγκυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου οπλίστηκαν με αισιοδοξία και προσδοκίες ότι «τι χειρότερο μπορεί να μας συμβεί από όσα έχουμε υποστεί από τους άλλους».

Ομως σύντομα θα καταλάβουν ότι αυτή η πορεία έχει ένα τέλος – και μακάρι να το αποφύγουμε, ένα οδυνηρό τέλος. Γιατί ακόμη και αν οι διαπραγματεύσεις που διεξάγει η κυβέρνηση με το «κουαρτέτο» πλέον (στην τρόικα προστέθηκε ένα ακόμη μέλος, αυτό του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Στήριξης) καταλήξουν κάπου, αυτή η κατάληξη θα συνοδευτεί από νέα μέτρα. Και τα νέα μέτρα, προφανώς, δεν θα είναι μέτρα ανακούφισης της δεινά χειμαζόμενης ελληνικής κοινωνίας: αντιθέτως θα προβλέπουν νέους περιορισμούς, προοίμιο της ακόμη σκληρότερης συμφωνίας που θα υπάρξει το καλοκαίρι.

Υπό την έννοια αυτή δεν βλέπω να βοηθούνται και πολύ από το γεγονός ότι έχουν νικήσει κατά κράτος στον τομέα της επικοινωνίας: απλώς παρατείνουν τον πολιτικό χρόνο ανοχής που εκ των πραγμάτων κάθε νέα κυβέρνηση δικαιούται. Ομως ας μη βαυκαλίζονται να πιστεύουν ότι η αποδοχή που απολαμβάνουν είναι μόνιμη. Η αποδοχή είναι σαν την κλεψύδρα. Χάνεται σιγά σιγά. Ηδη έχει υποχωρήσει κατά περίπου 15 μονάδες – από το 80% στο 64%. Και υπάρχει το προηγούμενο με τον Γ. Παπανδρέου, που μέσα σε δυόμισι χρόνια το ΠΑΣΟΚ από το 45% συρρικνώθηκε στο 13%, για να εξαερωθεί την επόμενη διετία. Γιατί η κοινωνία είναι αμείλικτη. Και είναι βέβαιο ότι θα τιμωρήσει και τη διγλωσσία και την αθέτηση των υποσχέσεων. Εχει ξανασυμβεί στο παρελθόν, αλλά, φευ, οι σημερινοί κυβερνώντες δεν ανατρέχουν σε αυτό.