Τρώγοντας έρχεται η όρεξη
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά Από μικρή, λέει η μαμά μου, κουνιόμουν όλη την ημέρα τόσο πολύ που στριφογύριζαν οι φούστες στη μέση μου. Πιο μεγάλη, λέω εγώ, συνεχίζω να κουνιέμαι αέναα, να αναζητώ δραστηριότητες με κίνηση και, ακόμα και στο γραφείο, προτιμώ να ανεβοκατεβαίνω τους ορόφους από το να χρησιμοποιώ τηλέφωνο για να μιλήσω σε συναδέλφους.
Ολα αυτά τα χρόνια, στην αναζήτηση της κίνησης περνούσα από σπορ σε σπορ, με συνέπαιρνε, το ερωτευόμουν με πάθος μέχρι να με αφήσει ή να το αφήσω. Ολα τα σπορ δεκτά, αρκεί να μην είχαν τρέξιμο! Είχα βάλει και μια ανόητη ταμπέλα για να αισθάνομαι υπεράνω: «Το τρέξιμο είναι ένα πολύ μοναχικό σπορ που απευθύνεται σε άτομα που δεν μπορούν να σχετιστούν και γι’ αυτό προτιμούν να είναι μόνα τους».
Και μια μέρα, όταν όλα ήταν τακτοποιημένα στο μυαλό μου, έκανε μπλινκ το κομπιούτερ μου και διάβασα στο mail μια πρόσκληση-πρόκληση: αναζητούσαν μια κοπέλα που θα έτρεχε μαζί με τρία αγόρια ένα 400άρι σκυταλοδρομίας στην Πολωνία. Πήγα στην οντισιόν – δεν ξέρω γιατί -, αρνήθηκα να κάνω προθέρμανση – ξέρω γιατί – και ξεκίνησα το δοκιμαστικό 400άρι σαν να μην υπήρχε αύριο. Τελικά βρήκα το αύριο, υπό μορφή τοίχου, στα 200 μέτρα.
Πλησίασα τον προπονητή με αίσθηση δικαίωσης, γιατί πάντα ήξερα ότι το τρέξιμο δεν είναι για μένα.
Και τι μου είπε; Μου είπε ότι «το έχω», έχω νεύρο στο κορμί μου, τρέχω με δύναμη και σφρίγος και ότι θα πάω πολύ καλά εάν προπονηθώ. Να το καρότο!
Ηταν καλοκαίρι του 2010. Ηταν το ξεκίνημα. Ηταν η αναθεώρηση της αντιπάθειας. Ηταν η αρχή της δρομικής μου ζωής.
Πήγαμε στην Πολωνία, όπου δεν βρήκα τοίχο, δεν επιβεβαιώθηκε η φοβία μου ότι θα μου έπεφτε η σκυτάλη στην αλλαγή, και πήραμε και μετάλλιο για την τρίτη θέση. Μάλλον με ξελασπώσανε τα τρία αγόρια μου, αλλά δεν πειράζει, ήταν ομαδικό το μετάλλιο!
Η σκυταλοδρομία έφερε την όρεξη για ένα δεκάρι στην Αθήνα. Πήρα ένα πρόγραμμα με πολλές άγνωστες λέξεις και το προσέγγισα με την ψυχή μου και χωρίς τα απαραίτητα μέσα ενός δρομέα. Δεν είχα ρολόι, δρομικά παπούτσια, τεχνικά ρούχα, υδροδοσία. Το χρονόμετρό μου ήταν τα τραγούδια που άκουγα στο iPod. Οταν η προπόνηση ήθελε αλλαγή ρυθμού ανά 3 λεπτά, άλλαζα ρυθμό σε κάθε αλλαγή τραγουδιού.
Οταν ήθελε αλλαγή ανά 1 λεπτό, άλλαζα ρυθμό μόλις το τραγούδι έφτανε στο ρεφρέν. Δεν ήξερα πόσα χιλιόμετρα έτρεχα κάθε φορά, δεν ήξερα την ταχύτητά μου, ήξερα μόνο ότι ήμουν στον δρόμο περίπου 45 λεπτά. Αλλες εβδομάδες έτρεχα μόνο μία φορά και άλλες εβδομάδες έτρεχα σχεδόν κάθε μέρα.
Η πρώτη φορά τελικά δεν ξεχνιέται, τα συναισθήματα ευφορίας, ευτυχίας και ολοκλήρωσης ήταν τόσο έντονα. Τερμάτισα χέρι χέρι με έναν φίλο μου – τελικά δεν είναι μοναχικό σπορ – και αυτό που ένιωσα στο Καλλιμάρμαρο είναι τόσο ιδιαίτερο και μοναδικό που δεν μπορεί να το ανταγωνιστεί κανένας άλλος τερματισμός μέχρι τώρα, όσο και εάν ο αγώνας είναι πιο μεγάλος ή πιο δύσκολος.
Η Φέννυ Χατζησταματίου είναι ιδιωτική υπάλληλος και λατρεύει να τρέχει στη Βουλιαγμένη («εκεί, στον Νότο»), στο Νταμάρι του Χολαργού και στον Υμηττό. Είναι μέλος της ομάδας Orama, αγαπά τους Satrapistas και στους αγώνες φορά τη φανέλα της Φλόγας
Google news
