[Ιστορίες] Μαρίζ και Ζορζ

Οταν η Μαρίζ συνάντησε τον Ζορζ, ήταν Μάης του ’68. Ερωτας κεραυνοβόλος. Ηταν το αντίθετο κάθε άνδρα που είχε γνωρίσει και το αντίθετο όλων αυτών που ήθελαν οι γονείς της για εκείνη. Είχε μεγαλώσει σε μια πολύ καθολική, πολύ αυστηρή, πολύ στεγνή οικογένεια. Ο Ζορζ ήταν πολύ διαφορετικός. Την έκανε να γελάει. Ηταν σαν να ανοίγουν οι πόρτες – σε ένα νέο σύμπαν. Ενιωθε πως μαζί του μπορούσε να αναπτύξει μια πιο δημιουργική πλευρά της προσωπικότητάς της.

Σαράντα επτά χρόνια σχέσης, 45 χρόνια γάμου, κι έμειναν πάντα ερωτευμένοι. Είχαν τις ίδιες αξίες – ανεκτικότητα, ελευθερία, ειρήνη, ισότητα – αλλά δεν είχαν απαραίτητα τις ίδιες ιδέες. Η Μαρίζ δεν συμφωνεί λοιπόν με τον Αντουάν ντε Σεντ-Εξιπερί, πως η αγάπη είναι να κοιτάζουν και οι δυο μαζί προς την ίδια κατεύθυνση. Πιστεύει πως το κλειδί είναι το χιούμορ. Ο Ζορζ είχε έναν τέτοιο τρόπο να βλέπει τη ζωή, που ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές τους έβρισκε έναν τρόπο να ανατρέπει την κατάσταση, να την κάνει να γελάει. Και τότε όλη η μεταξύ τους ένταση γινόταν καπνός.

Καμιά φορά, όταν εκείνη καθόταν στο γραφείο της στο σπίτι τους, εκείνος πήγαινε και καθόταν κοντά της και άρχιζε να τη σκιτσάρει. Σε πολλά από τα σκίτσα του υπήρχε μια μικροκαμωμένη ξανθιά γυναίκα – η Μαρίζ ήταν. «Α! Να ‘σαι πάλι! Είσαι πάλι στο σκίτσο!» της έλεγαν συνάδελφοί του. Αν όμως ο Ζορζ θεωρούσε πως το σκίτσο δεν θα της άρεσε, σκίτσαρε μια μικροκαμωμένη μελαχρινή, ώστε να μην αναγνωρίσει εκείνη τον εαυτό της.

Ο Ζορζ είχε μια συνήθεια που πάντα την έκανε να χαμογελάει. Τις ημέρες που δεν έβλεπαν ο ένας τον άλλο, γιατί ήταν και οι δυο άνθρωποι ανεξάρτητοι, πολυάσχολοι, της άφηνε μικρά post-it. Αυτό που έχει κάνει λοιπόν η Μαρίζ για να αντέξει τον χαμό του Ζορζ Βολινσκί, του θρυλικού σκιτσογράφου του «Charlie Hebdo», είναι να τοποθετήσει τα μικρά κίτρινα χαρτάκια του, το ένα μετά το άλλο, μέσα στο διαμέρισμά τους. Το τελευταίο που βλέπει πριν μπει στο υπνοδωμάτιό της λέει: «Καληνύχτα αγαπημένη μου».