[Μικρού μήκους] Το μυθιστόρημα που δεν γράφτηκε

Tο γαλλογερµανικό κανάλι ARTE σχεδιάζει αφιέρωµα για την Ελλάδα του 2015 και, σύµφωνα µε το ρεπορτάζ, αναζητά τον συγγραφέα της κρίσης στη µετα-Μάρκαρη εποχή. Αλλά, σε πείσµα του εθνικού «αφηγήµατος» και των «διακυβευµάτων» που περισσεύουν, το «µεγάλο ελληνικό µυθιστόρηµα» λείπει. Μια ανώδυνη ερµηνεία λέει ότι έρχεται από το µέλλον. Οτι το τραύµα δεν έχει µεταµορφωθεί ακόµα σε εµπειρία. Είναι πολύ νωρίς να µετασχηµατιστεί στη νέα µυθολογία της πρωτεύουσας – έστω και ως κλισέ που αποκτά καινούργια ορµή – πως «ό,τι δεν µας σκοτώνει, µας κάνει πιο δυνατούς».

Υπάρχει και η επώδυνη εκδοχή. Στα πέντε χρόνια που µεσολάβησαν από το Καστελλόριζο έως το περασμένο Eurogroup η αφόρητη πραγµατικότητα ξεπέρασε τη µυθοπλασία και τους λεκτικούς νεωτερισµούς. Οι «Αγανακτισµένοι» έζησαν τον µύθο τους στις πλατείες, τα γουναράδικα έβαλαν λεζάντα στη διαβρωτική αργκό του µίσους, οι ακροαµατικότητες εκτοξεύθηκαν µε τσιτάτα αντιγερµανισµού και οι καλλιτέχνες σκάρωσαν κοντσέρτα για κατσαρόλες µε το παλιοκαιρισµένο λεξικό της Μεταπολίτευσης. Την ίδια στιγµή, το «µακελειό» της µεσαίας τάξης και του ιδιωτικού τομέα παραήταν πεζό.

Είναι κεφάλαια που δεν γράφτηκαν από ένα µυθιστόρηµα που έχει µόνο αντιήρωες. Για να βάλει τίτλο στο συλλογικό µας φλας µπακ χωρίς να καταφύγει σε ανέξοδους λυρισµούς ο µελλοντικός αφηγητής οφείλει να αποφύγει τα στρατόπεδα. Να διαχωρίσει την επιφάνεια από το βάθος του μεταολυμπιακού hangover. Το να παρακολουθείς τους αστέγους της πόλης σε δέκα κεφάλαια ή να δραµατοποιείς το χρυσαυγίτικο φολκλόρ δεν συνιστά λογοτεχνία. Η συγγραφική µατιά από το µέλλον, που λέγαµε, πασχίζει να µεταµορφώσει το καθηµερινό σε ανοίκειο. Για να το πούµε στη γλώσσα των επίδοξων συγγραφέων, χρειαζόµαστε έναν Κάφκα για να περιγράψει την πραγµατικότητα ενός Φράνζεν.