Είναι δεξιά ή αριστερή η αυστηρή αντιμετώπιση του γηπεδικού κανιβαλισμού; Το ερώτημα μπορεί να τεθεί και αλλιώς: έχει σημαδέψει ανεξίτηλα η Μάργκαρετ Θάτσερ την πολιτική σε αυτό το πεδίο με τον τρόπο που ξερίζωσε τον χουλιγκανισμό από τα αγγλικά γήπεδα πριν από τριάντα τόσα χρόνια; Η αλήθεια είναι ότι δεν χρειάστηκε μόνο μια συντηρητική πρωθυπουργός για να γίνει κάτι τέτοιο αλλά και δύο τραγωδίες – μία στο Χέιζελ το 1985 που οδήγησε στον πενταετή αποκλεισμό των αγγλικών ομάδων από τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις και άλλη μία στο Χίλσμπορο το 1989 η οποία έφερε τις κάμερες στα γήπεδα ενώ έδιωξε το αλκοόλ. Με άλλα λόγια, η Σιδηρά Κυρία εξάντλησε την αυστηρότητά της σε δόσεις και αφού έχασαν τη ζωή τους συνολικά 135 άνθρωποι.
Τέτοιου μεγέθους τραγωδίες η Ελλάδα έχει να ζήσει από το 1981, όταν στα στενά της θύρας 7 ποδοπατήθηκαν μέχρι θανάτου 21 οπαδοί του Ολυμπιακού. Αλλά μέσα κι έξω από τα γήπεδα μυρίζει όλο και περισσότερο μπαρούτι και αίμα – το αποδεικνύουν οι ζωές που έχουν χαθεί, στη Λάρισα το 1986, στη Νέα Φιλαδέλφεια το 1991 ή στα Σπάτα το 2007. Το γεγονός ότι δεν έχουμε θρηνήσει περισσότερα θύματα δεν οφείλεται στα μέτρα που έχουν κατά καιρούς ληφθεί και διαφημίζονται ως σωτήρια και δρακόντεια, αλλά στην τύχη. Επιπλέον, η βεντάλια των υποψήφιων θυμάτων έχει ανοίξει. Σε αυτήν δεν περιλαμβάνονται μόνο οπαδοί, αλλά και διαιτητές, προπονητές, ποδοσφαιριστές.
Μετά τη συνάντησή του με τον Πρωθυπουργό, ο υφυπουργός Αθλητισμού Σταύρος Κοντονής ανακοίνωσε την αναβολή του πρωταθλήματος για μία Κυριακή. Δύσκολα μπορεί να πιστέψει κανείς ότι απέφυγαν να εξαντλήσουν την αυστηρότητά τους για να μην τους κατηγορήσει κανείς για θατσερισμό. Η λογική εξήγηση είναι ότι κινήθηκαν στην πεπατημένη που ακολούθησαν σχεδόν όλοι οι προκάτοχοί τους, δηλαδή στη βαβούρα χωρίς ουσία, μέχρι να ξεχαστούν οι κροτίδες που έπεφταν σαν τροχιοδεικτικά στη Λεωφόρο. Πρώτη φορά Αριστερά, αλλά στο ποδόσφαιρο μια από τα ίδια. Κάπως έτσι έχασαν την ευκαιρία να βάλουν γκολ στους ολιγάρχες που αμαυρώνουν το ποδόσφαιρο όσο και οι αφιονισμένοι χούλιγκαν.