[Αγιογραφίες] Birdman

Στο «Birdman» – την ταινία που βραβεύτηκε στα Οσκαρ ως η καλύτερη – ένας παλαίμαχος ηθοποιός καταδιώκεται από το φάντασμα του σούπερ ήρωα που είχε ενδόξως ενσαρκώσει στα νιάτα του. Ο ρόλος στοιχειώνει τον ηθοποιό. Το παλιό κλέος κρατάει το παρόν αιχμάλωτο. Θα μπορούσε να ισχύει και για τον Μανώλη Γλέζο, που ακολουθείται ισοβίως από τη δόξα της νεανικής του ανδραγαθίας. Με την κεφαλαιώδη διαφορά ότι ο Γλέζος δεν υποδύθηκε τον ήρωα. Ηταν.

Αντίσταση, Εμφύλιος, διώξεις, ξανά διώξεις, μέχρι να έρθει η ώρα της ομαλής πολιτικής σταδιοδρομίας στη μεταπολίτευση. Οσους ρόλους και όσα κόμματα κι αν άλλαξε κατά τον προηγούμενο και τον ενεστώτα αιώνα, ο Γλέζος δεν άλλαξε ριζικά το ρεπερτόριό του. Μπορούσε κανείς μετά βεβαιότητας να προβλέψει ότι δεν θα το άλλαζε ούτε τώρα, στα 92 του. Το προχθεσινό του ανάθεμα κατά της συμφωνίας που συνήψε στο Eurogroup η κυβέρνηση μόνο έκπληξη δεν ήταν.

Εκπληξη ίσως ήταν η σφοδρότητα με την οποία αντέδρασε το Μαξίμου – πρώτα διά του Αλέκου Φλαμπουράρη και στη συνέχεια διά του κυβερνητικού εκπροσώπου. Η κατηγορία ήταν ότι ο Γλέζος μάλλον δεν είχε καταλάβει και βιάστηκε λανθασμένα να διαφωνήσει. Στην πραγματικότητα δεν πρόκειται για ουσιώδη αλλαγή στη σχέση της ηγεσίας του κόμματος με το ιστορικό στέλεχος, αλλά για αλλαγή τόνου.

Από τότε που η Κουμουνδούρου επιστράτευσε τον Γλέζο στην πρώτη γραμμή της αντιμνημονιακής αντιπολίτευσης, η στάση απέναντί του ήταν υπολογισμένα αμφίθυμη. Τα κύματα αγιοποίησης διακόπτονταν από τη συγκατάβαση απέναντι σε ένα στέλεχος που αντιμετωπιζόταν ως μειωμένου πολιτικού καταλογισμού. Ηταν κατάλληλος για την κορυφή του Επικρατείας, αλλά όφειλε κανείς να μην τον παίρνει στα σοβαρά όταν πρότεινε αναγκαστικό εσωτερικό δανεισμό. Μπορούσε να ηγείται του ευρωψηφοδελτίου, αλλά δεν έπρεπε να του δίνει κανείς σημασία όταν ισχυριζόταν πως «ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει πειστική απάντηση για το πού θα βρει τα λεφτά».

Για τον ΣΥΡΙΖΑ ο Γλέζος ήταν πότε ένα ενεργό εκλογικό υπερόπλο και πότε ένα ανέγγιχτο σύμβολο, υπεράνω πολιτικής ρουτίνας, κλεισμένο στο πάνθεον της Αριστεράς. Η διαλεκτική μεταξύ των δύο ρόλων λειτούργησε στην αντιπολίτευση. Μένει να φανεί αν η διάρρηξη της ισορροπίας μπορεί να κάνει ζημιά στον κυβερνώντα ΣΥΡΙΖΑ.

Ο Γλέζος δεν θα μπορούσε να ακολουθήσει την κυβερνητική τροχιά προσαρμογής στην πραγματικότητα. Στα δικά του μάτια η κυβέρνηση δεν καλείται απλώς να βελτιώσει μια δανειακή σχέση. Εχει ιστορικό χρέος να αναμετρηθεί με τη γερμανική Ευρώπη και τα τραύματα που έχει αφήσει ανοιχτά.

Θα μπορούσε να είναι η συγγνωστή φόρτιση ενός παρτιζάνου του εικοστού αιώνα. Θα μπορούσε να είναι μια μοναχική φωνή, αν δεν ήταν χρόνια τώρα το κυρίαρχο αφήγημα.