[Ιστορίες] Ευλογημένη

Κάθε φορά που ο Ολιβιέ Αντάμ ανοίγει την τηλεόραση ή το ραδιόφωνο, αυτοί είναι εκεί. Παντού. Ιερείς. Κάθε δόγματος. Σκληροπυρηνικοί και μετριοπαθείς. Διχαστικοί και συμφιλιωτικοί. Μιλάνε. Οπως και οι πολιτικοί, οι ερευνητές, οι διανοούμενοι. Διατυπώνουν αναλύσεις, κάνουν συστάσεις. Ανακατεύονται στη δημόσια συζήτηση. Εχουν άποψη. Οι άλλοι τούς συμβουλεύονται, ακούνε τις συστάσεις τους, τις επιθυμίες τους, ακόμα και τις αξιώσεις τους – για τον γάμο και την υιοθεσία για όλους, για την ευθανασία, ακόμη ακόμη, μετά το Charlie Hebdo, «για τον θρησκευτικό φανατισμό (!), την ελευθερία της έκφρασης (!!), την κοσμικότητα (!!!)». Είναι εκεί, παντού, μπαινοβγαίνουν στα πλατό. Και όταν δεν είναι, μιλάνε οι άλλοι γι’ αυτούς. Επισημαίνουν τις «ευαισθησίες τους». Καλούν τον κόσμο να προσέχει ώστε να μην τις προσβάλλει.

Κάθε φορά που ο 40χρονος συγγραφέας Ολιβιέ Αντάμ ανοίγει τη γαλλική τηλεόραση ή το γαλλικό ραδιόφωνο νιώθει σαν να μεταφέρεται σε μια εποχή «πολύ μακρινή και πολύ σκοτεινή», που ούτε γνώρισε ούτε πίστευε ότι θα γνωρίσει. «Γιατί νομίζαμε ότι είχαμε γλιτώσει». Γιατί εκείνος μεγάλωσε σε μια εποχή, σε έναν τόπο, όπου η θρησκεία ήταν «μια ενασχόληση αυστηρά ιδιωτική και αόριστα επονείδιστη. Ενα είδος προσωπικής υγιεινής. Οπως η γιόγκα, στο πιο δογματικό». Μεγάλωσε σε κάποιο προάστιο της γαλλικής περιφέρειας και είχε και μαύρους και βορειοαφρικανούς φίλους. Δεν μιλούσαν για τους μουσουλμάνους. Οσοι ήταν μουσουλμάνοι δεν το επικαλούνταν ποτέ. Κανείς δεν ήξερε ποιος ήταν Εβραίος και ποιος όχι. Ποιος ήταν πιστός και ποιος όχι. Και οι ρατσιστές δεν ήταν ισλαμόφοβοι. Αρκούνταν στο να μισούν τους Αραβες και τους μαύρους. Και οι υπόλοιποι «τούς είχαν χεσμένους». Και ο αντισημιτισμός «ήταν απλώς ένα χυδαίο χούι γέρων ηλιθίων, που θα εξαφανιζόταν μαζί τους». Και οι περισσότεροι γονείς, που είχαν μεγαλώσει μέσα στη θρησκεία, δεν έπαυαν να επαναλαμβάνουν στα παιδιά τους πόση τύχη είχαν που διαμόρφωναν ελεύθερα πνεύματα, καθοδηγούμενοι από δασκάλους που αγωνιούσαν να διαπλάσουν πεφωτισμένους πολίτες – και όχι από ιερείς. «Η ελευθερία, η ισότητα, η αδελφότητα και η μάχη που έπρεπε να δώσουμε για να γίνουν αυτά τα ωραία λόγια πραγματικότητες: αυτό ήταν το κοινό σχέδιο». Α ναι, λέει ο Ολιβιέ Αντάμ στη Libération: Ηταν μια άλλη εποχή. «Μια ευλογημένη εποχή».