Η νονά! Η νονά! Μην την ψάχνετε. Δεν έχει δώρο φέτος το Πάσχα από τη νονά της διαφήμισης. Διότι ετοιμάζεται για τις κάλπες. Για βουλευτίνα. Στον τόπο όπου γεννήθηκε. Στην Ημαθία. Με την Τελεία του Απόστολου Γκλέτσου. Και προτού αλλάξει κάτι στον – τοπικό – κόσμο, κάτι θα βρει να ράψει αστραφτερό για την περίσταση.
Με την άδειά σας και με το συμπάθιο κιόλας, να ξεκινήσουμε με ένα περιστατικό: η Κατερίνα Στανίση μπαίνει φουριόζα στο σπίτι συνθέτη για να δουλέψουν, πριν το στούντιο, τα νέα της τραγούδια. Σκανάρει τον χώρο με το βλέμμα και κολλάει σε μια νωχελικά ξαπλωμένη Αντζυ Σαμίου από χαρτόνι, σε φυσικό μέγεθος (από εκείνα τα ολόσωμα «κοπτικά» που κάποτε έστηναν στα δισκοπωλεία). «Τι είναι αυτό;», ρωτάει βλοσυρά. «Η Αντζυ», τολμάει να ψελλίσει ο οικοδεσπότης, προτού εκείνη προλάβει, με ένα γρύλισμα, να πετάξει την ιλουστρασιόν χαρτοκοπτική στο αναμμένο τζάκι.
Κυρίες και κύριοι, η Κατερίνα Στανίση. Που δεν ορρωδεί προ ουδενός. Που είναι σταρ και το δείχνει (ακόμη και μπουρλοτιάζοντας τον ανταγωνισμό). Που έχει πυγμή και αποφασιστικότητα. Κι έχει και μια λοξή ματιά στα πράγματα. Ακούστηκε κάποιος να λέει ότι αυτά είναι και αρετές πολιτικού; Μπορεί.
Πάντως η τραγουδίστρια που είδε τη μεγάλη επιτυχία να φτάνει με δρασκελιές κάπου κοντά στα 40, είδε σωρούς πιάτα να σπάνε μπροστά στα πόδια της, έφαγε τη νύχτα με το κουτάλι και γνώρισε εχθρούς (που της καταλογίζουν κακό γούστο) και φίλους (που τη θέλουν ως βεριτάμπλ λαϊκή αοιδό και καλτ φιγούρα), δεν ορρωδεί ούτε προ αυτού. Να αξιοποιήσει όλα αυτά σε μια καριέρα πολιτική.
Η πρόταση της ήρθε από το κόμμα Τελεία του δημάρχου Στυλίδας Απόστολου Γκλέτσου για μια θέση στο ψηφοδέλτιο της γενέτειράς της, της Νάουσας. Μιας πόλης που πριν από 58 χρόνια, όταν εκείνη πρωτοείδε το φως, δεν μπόρεσε να την κρατήσει και την έστειλε στη Στουτγάρδη να δουλέψει ως γκασταρμπάιτερ και η ίδια, από τα 13, όπως και οι γονείς της. Μέχρι τα 18. Δίχως να τελειώσει το σχολείο (ώς τη Β’ Δημοτικού πήγε). Με απάγκιο, κάθε βράδυ, κάτω από τα σκεπάσματα, στο κρεβάτι της, ένα κασετοφωνάκι στο οποίο της άρεσε να γράφει και να ξαναγράφει τη φωνή της, σε λαϊκά τραγούδια που άκουγε στο ραδιόφωνο.
Από νωρίς. Στα 18, στο κέντρο Mocambo της Λάρισας, αντάλλαξε το κασετοφωνάκι με το μικρόφωνο και την ασφάλεια των σκεπασμάτων της με τους επιθετικούς θαμώνες που την είχαν για κονσομασιόν. Οχι πως τους άφησε να το πιστεύουν. Τους τα τσάκιζε τα δάχτυλα πάνω που ‘καναν να την αγγίξουν. Εκείνη ήταν εκεί για να τραγουδάει. Και το έκανε με σουξέ που πέρασε τα τοπικά όρια. Και της άναψε Χίλια Φώτα στην ομώνυμη πίστα του Φαλήρου, στον Φλοίσβο, δίπλα στο πιο φωτισμένο και λαμπερό πρώτο όνομα της εποχής: τη Ρίτα Σακελλαρίου. Ναι, τη μετέπειτα πεθερά της. Καθώς με τον γιο της Ρίτας, Τάκη Θέμελη, έμελλε να ζήσει 14 χρόνια και ένα μεγάλο έρωτα. Εισπράττοντας όμως και τη ρετσινιά (έτσι το έβλεπε η νεόκοπη στις αθηναϊκές πίστες Στανίση) «είναι η νύφη της Σακελλαρίου και κάνει καριέρα». Τι κι αν εκείνη έκανε σεκόντο (για το «Φύγε κι άσε με» και για άλλα) στον Γιώργο Νταλάρα του Ορφέα. Τι κι αν αργότερα σιγοντάριζε και τον Στέλιο Καζαντζίδη στο «Δεν είσαι εσύ».
Από τα Χίλια Φώτα, με ένα τραγούδι-σταθμό (μεγάλο σουξέ διά χειρός Τάκη Μουσαφίρη), το «Μυστικέ μου έρωτα» πέρασε το 1982 στο μαγαζί του Κώστα Καρουσάκη στις Τζιτζιφιές. Εκεί εξαργύρωσε την επιτυχία με τόνους πιάτα. Τα τελευταία χρόνια δείχνει συχνά στις γάμπες της τις χαρακιές από τα πιάτα «που τη μάτωσαν». Που έσπαζαν για χάρη της. Γιατί χαρακιές; Τόση ήταν η ζήτηση για εκτόνωση του νταλγκά των θαμώνων που δεν έφταναν τα «γύψινα» πιάτα του κέντρου, που χρησιμοποιούσαν και στοίβες από τα φτηνά πορσελάνινα, του φαγητού.
«Συγγνώμη, κύριε, ποιος είστε;». Δέκα χρόνια και αρκετές εμφανίσεις σε βιντεοκασέτες –όπου φαινόταν να τραγουδάει σε κέντρα, ακόμη και τραγούδια σαν το «Τι ωραίος τύπος είσαι» του παλιού λαϊκού Νίκου Καρανικόλα –χωρίζουν τον έρωτα από το καρβέλειο σουξέ της, «Συγγνώμη, κύριε, ποιος είστε;». Ασμα που σηματοδότησε και το πέρασμα από τη χαμηλοβλεπούσα, σοβαρή τραγουδίστρια με τις αυστηρές φούστες στο «πλάσμα της πίστας» με τα λαμέ, τις παγιέτες, τις ψηλοτάκουνες γόβες. Κάτι σαν τη «μαύρη» του Φαρ Ουέστ με τον κόκκινο ταφτά που λανσάρισε στη δεύτερη διαφήμισή της για αλυσίδα πώλησης παιχνιδιών, μετά τη «Νονά» (διαφήμιση την οποία έντυσε τραγουδιστικά με το άσμα «Με τον οίκτο σου θα ζήσω»).
Είναι τα χρόνια από τα οποία θυμάται –σχεδόν σε όλες τις συνεντεύξεις της –πόσο ξύλο είχε φάει από δύο άντρες της ζωής της, πως λειτούργησε ως «τρίτο πρόσωπο σε σχέση», πως κάποιοι ερωτευμένοι παράφορα με κείνην απειλούσαν τη ζωή της ή ότι θα αυτοκτονήσουν στα πόδια της. Κι ας υποστήριζε «εγώ κι αγρίμι να πάρω στην αγκαλιά μου θα το εξημερώσω».
Ή θα το ξημερώσει. Από πίστα σε πίστα ώς το πρωί. Με ακολούθους πλέον και θεωρούμενους ως διανοούμενους. Από τον Σταμάτη Κραουνάκη που της έδωσε τρία σημαδιακά τραγούδια του (και με έναν στίχο Σεβαστίκογλου, παρακαλώ) ώς τον Κώστα Ζουράρι, που τη θεωρούσαν καλτ και «αυθεντική». Βεριτάμπλ.
Την ώρα που λανσάριζε τη μόδα με τους πολύ στενούς κορσέδες και το μαλλί κομμένο σε μύτες που έκανε πολλές, ακόμη και κουλτουριάρες, να ζητούν από τους κουαφέρ τους «κάν’ τα μου Στανίση».
Ταβανοθεραπεία. Ηταν και ο –παράνομος –έρωτας με τον Ντούσαν Μπάγεβιτς που ακολούθησε και έκανε τους ΑΕΚτζήδες να σηκώνουν πανό «πρόδωσες την ομάδα σου για τον Γαύρο και τη γυναίκα σου για τη Στανίση» επί τη αποχωρήσει του για τον Ολυμπιακό. Ηταν και η πικρία της που ο Γιώργος Μαζωνάκης είπε δεύτερη εκτέλεση το «Σε έχω κάνει θεό».
Μέσα σε όλα αυτά έχει την πανάκεια: ταβανοθεραπεία. Κάθε απόγευμα στο σπίτι της στη Γλυφάδα, που δεν έχει «θέα στον Ατλαντικό», όπως της λαίδης Αντζελας, μελετά σιωπηλή την οροφή. Παρέα με Βίους Αγίων και τη Σύνοψη. Και τη Σταχτοπούτα, αγαπημένο της παραμύθι. Και δύο εξαιρετικές –λένε –συνταγές για κοκκινιστό και παστίτσιο.
Ωστε να μπορεί, μετά τις εμφανίσεις στα τηλεσόου «Just The Two Of Us» και «Dancing With The Stars», να ριχθεί στον στίβο της πολιτικής. Με αυστηρό ταγιέρ και σινιόν. Αδοντας –όπως έχει ήδη κάνει –ως Εβίτα Περόν «Don’t Cry For Me Argentina».
Σχόλια
