ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΩΝ ΔΕΣΜΕΥΣΕΩΝ

Από την εποχή που ο Φρανσουά Μιτεράν αποφαινόταν με κυνισμό ότι οι δεσμεύσεις των κομμάτων δεσμεύουν μόνο εκείνους προς τους οποίους απευθύνονται έχουν παρέλθει δεκαετίες. Για την Ελλάδα μάλιστα έχουν παρέλθει και δύο Μνημόνια – χωρίς ακόμα να είναι ορατή η έξοδος. 

Σήμερα, ενόψει των εκλογών της 25ης Ιανουαρίου, οι δεσμεύσεις είναι το ζητούμενο – και από τους δύο μονομάχους της κάλπης. Ποια πολιτική προτείνουν; Ποια μέτρα; Ποιες θυσίες; Ποιες παροχές και για ποιους; Με ποιους θα κυβερνήσουν; Πώς θα διαπραγματευτούν με τους δανειστές; Με ποιο νόμισμα; 

Αντ’ αυτών, ζούμε μία πολωτική υστερία χωρίς την παραμικρή δέσμευση και από τις δύο πλευρές: το ένα στρατόπεδο σπέρνει τον φόβο, το άλλο θερίζει τις θύελλες που προκαλούν οι αδέσποτες φωνές από το εσωτερικό του.

Οι δύο πολιτικοί αρχηγοί οφείλουν να βγάλουν τα κόμματά τους από τον αυτόματο πιλότο της πόλωσης: ώς τώρα λειτουργούν απλώς ως αντιπολίτευση ο ένας του άλλου – χωρίς να παίρνουν θέση για την επόμενη μέρα. Αλλά ο ελληνικός λαός δεν ενδιαφέρεται για τις θέσεις του κ. Τόλιου ούτε για τις θέσεις του κ. Γεωργιάδη. Ενδιαφέρεται για τις δεσμεύσεις των αρχηγών, προκειμένου να βγάλει τα συμπεράσματά του πριν από το ραντεβού με την κάλπη. 

Και βεβαίως ουδείς πιστεύει ότι με τον κ. Τσίπρα στην κυβέρνηση θα χορέψουν οι αγορές πεντοζάλη. Οπως ουδείς πιστεύει ότι αν δεν επικρατήσει η Νέα Δημοκρατία στις κάλπες, επέρχεται αυτομάτως η καταστροφή και η επιστροφή στη δραχμή. 

Η χώρα επέζησε από τις διπλές εκλογές του 2012 – και θα επιζήσει και από τις εκλογές του 2015. Αρκεί τα κόμματα να σταματήσουν τους διαξιφισμούς και να αρχίσουν να δεσμεύονται: όχι για το τι θα πράξουν οι αντίπαλοι, αλλά για το τι θα πράξουν τα ίδια!