[Επιφυλλίδα] Ενα ματσάκι μαργαρίτες

Οσο κι αν οι άνθρωποι στους δρόμους φαίνονται αδιάφοροι ή συμπεριφέρονται σκληρά όταν συμβεί κάτι να τους ενοχλήσει, αυτό που καταλαβαίνεις μόλις τους κουβεντιάσεις είναι τελείως διαφορετικό. Εμοιαζαν αφηρημένοι ενώ περπατούσαν, παρατηρούσαν όμως γύρω τους απίθανες λεπτομέρειες και σχεδόν αδιόρατα περιστατικά. Τουλάχιστον δέκα ανθρώπους ακούσαμε να ρωτάνε για ποιον άραγε να προοριζόταν ένα ματσάκι με μαργαρίτες δεμένο πάνω στην υδρορρόη μιας οικοδομής, χαμηλά στην Σόλωνος. Και οι δέκα είχαν προσέξει πως το ματσάκι το σχηματισμένο με τις μαργαρίτες κάνει σταθερά την εμφάνισή του δεμένο πάνω στην ίδια πάντα υδρορρόη τόσο τις ημέρες των γιορτών – Χριστούγεννα και Πάσχα – όσο και στις αρχές κάθε Σεπτεμβρίου, εδώ και δεκαπέντε χρόνια.

Το «προνόμιο» να γνωρίζεις τι ακριβώς έχει συμβεί στο σημείο αυτό του δρόμου δεν σε μεταβάλλει αυτομάτως σε πιο ευαίσθητο άνθρωπο σε σχέση με τον άνθρωπο που δεν γνωρίζει το τι πραγματικά έχει συμβεί. Αγνοώντας συχνά τα ίδια τα περιστατικά, μπορεί να συνδέεσαι εσωτερικά πολύ πιο ουσιαστικά με τους ανθρώπους που συμβαίνει τα περιστατικά αυτά να τους έχουν πλήξει. Δεν αποκλείεται άλλωστε η οικογένεια ενός ανθρώπου που τέλειωσε η ζωή του σε έναν οποιονδήποτε δρόμο και ως ύστατη παρηγοριά της καταφεύγει σε μια μικρή άνθινη κατάθεση να υπολόγισε περισσότερο στους αγνώστους της παρά στους φίλους της ή στους συγγενείς της.

Οι άγνωστοί μας καμιά φορά μάς συμπαρίστανται στα πένθη μας με πολύ μεγαλύτερη συγκίνηση σε σχέση με τους κοντινούς μας. Να λογάριασε – και σωστά – η οικογένειά του πως όσοι από τους περαστικούς θα αναρωτιούνταν για ποιον άραγε να προορίζονται τα λίγα λουλούδια, εκεί στην άκρη του δρόμου, να ήταν το καλύτερο μνημόσυνο που θα μπορούσε να υπάρξει για τον άνθρωπό τους που χάθηκε. Να μη χρειάζονταν το πρόσωπό του για να συγκινηθούν, έφθανε μόνο να σκεφθούν πως γινόταν απλώς η μνεία ενός ανθρώπου που κάποτε υπήρξε – και αυτό είναι η μεγαλύτερη τιμή που μπορεί να γίνει για τον κάθε νεκρό, αφού του δίνει το πρόσωπο όλων των ανθρώπων που έχουν φύγει.

Ενώ αντίθετα όσοι θα μπορούσαν να ανακαλέσουν μέσα τους τη μορφή του, με το να του δίνουν μια συγκεκριμένη υπόσταση θα ήταν σαν να μην τον τιμούν για αυτό που ήδη είναι. Αν η ζωή τείνει στην ολοκλήρωσή της μόνο όταν αποκτά συμβολικό χαρακτήρα, το ματσάκι με τις μαργαρίτες, τα ζουμπούλια ή τα κυκλάμινα σημαίνει, πέρα από την ανάκληση ενός δραματικού γεγονότος, ότι η πόλη ολόκληρη μπορεί να λογαριαστεί σαν ένα κοιμητήριο. Δεν υπάρχει περίπτωση να υφίσταται έστω και μια γωνιά της που να μην έχει στοιχειώσει από την αγωνία ενός ανθρώπου για το δικό του τέλος ή για το τέλος ενός αγαπημένου του. Εστω κι αν ειδοποιήθηκε κάποιος με ένα τηλεφώνημα ή έμαθε στην τυχαία συνάντηση με έναν γνωστό του ότι ένας άνθρωπος που συμπαθούσε δεν ζει πια.

Ολοι οι χώροι μοιάζει να έχουν γεμίσει κάποια στιγμή με μια οδύνη ώστε είναι σαν να ανανεώνεται το ραντεβού σου μαζί της, όπου και να στρέψεις τα βήματά σου μέσα στην πόλη. Και αν ο θάνατος μέσα σε ένα σπίτι ή σε ένα νοσοκομείο, μαζί με τη δραματικότητά του, διατηρεί μια «φυσικότητα», στον δρόμο παίρνει διαστάσεις σχεδόν εξωπραγματικές. Σαν να πρόκειται για κάτι που συμβαίνει μόνο σε σένα και δεν έχει συμβεί και δεν πρόκειται να συμβεί σε κανέναν άλλον. Να νιώθεις να φεύγεις ενώ γύρω σου δοξολογείται η ζωή, ανίκανη να σταματήσει για δευτερόλεπτα έστω και να υποκλιθεί μπροστά σου για την κορυφαία, όπως τη φανταζόσουν, στιγμή σου, μοιάζει σαν να μην είχες καταλάβει τίποτε όσο ζούσες. Σαν να έζησες σχεδόν στα χαμένα.

Παραμονή Πρωτοχρονιάς
του 2015.