Ο πραγματικός πλούτος είναι το ταξίδι

Είναι μια ηλιόλουστη Κυριακή του Νοεμβρίου του 2010. Ενα σωρό σκέψεις και συναισθήματα με κατακλύζουν. Αγκομαχώ προσπαθώντας να σηκωθώ από το πεζοδρόμιο της Βασιλίσσης Σοφίας. Τα αχνιστά περιττώματα κάποιου συμπαθητικού τετράποδου σχεδόν δίπλα στη μύτη μου αποτελούν ένα πολύ δυνατό κίνητρο για να καταφέρω να ξανασταθώ στα πόδια μου. Από την Παλλήνη και μετά, οι απανωτές κράμπες με έχουν εξοντώσει κυριολεκτικά. Κάθε πεντακόσια μέτρα πέφτω κάτω από τους πόνους και ύστερα από λίγο σηκώνομαι ξανά και ξανά για να συνεχίσω. Από το μυαλό μου όμως δεν περνά καν η ιδέα της εγκατάλειψης. Είναι δυνατόν; Δύο χιλιόμετρα πριν από τον τερματισμό; Ποτέ.

Λίγο πριν από το Χίλτον λυγίζω και βάζω τα κλάματα από την απελπισία. Κάποια στιγμή σηκώνω το βλέμμα και πέφτω πάνω σε δύο εκφραστικά μάτια που με παρατηρούν με έκπληξη και αγωνία. Ο πιτσιρικάς ήταν, δεν ήταν έξι χρόνων. Μαζί με τον πατέρα του είχε έρθει δίπλα μου να με ενθαρρύνει και να μου δώσει κουράγιο. Πόσο σοκαριστική εικόνα θα πρέπει να είμαι γι’ αυτό το παιδάκι, σκέφτομαι. «Είστε καλά κύριε;» με ρωτάει με τέτοια αφοπλιστική αγνότητα και καλοσύνη. Νιώθω σαν να μου έδωσε χαστούκι! Δεν υπάρχει μεγαλύτερο κίνητρο για να σηκωθώ και να συνεχίσω. «Είμαι λίγο κουρασμένος» του απαντώ, «και γι’ αυτό κάθησα κάτω. Αλλά να, τώρα θα σηκωθώ και θα προχωρήσω! Καμιά φορά μπορεί να πρέπει να ξεκουραστούμε λιγάκι, αλλά το σημαντικό είναι να ξανασηκωνόμαστε και να συνεχίζουμε. Ετσι δεν είναι;». Ρίχνω μια φευγαλέα ματιά πίσω μου καθώς απομακρύνομαι. Ισα που προλαβαίνω να διακρίνω ένα χαμόγελο στο προσωπάκι του. Είναι η τελευταία σπίθα που χρειαζόμουν.

Μερικές δεκάδες μέτρα πριν πατήσω το πόδι μου στο Καλλιμάρμαρο μια ισοπεδωτική κράμπα στη γάμπα δεν με αφήνει να προχωρήσω. Στηρίζομαι στον ώμο μιας ηλικιωμένης κυρίας που με ρωτάει αν θέλω βοήθεια. «Την ευχή σου μόνο για να τερματίσω…» της απαντώ. «Την έχεις!» μου αποκρίνεται χαμογελώντας. Τα τελευταία βήματα μέχρι τον τερματισμό ήταν ένα μαρτύριο. Τέλος. Εχουν περάσει ακριβώς τέσσερις ώρες από τη στιγμή που γεμάτος ενέργεια και προσδοκίες για ένα προσωπικό ρεκόρ, που δεν ήρθε, ξεκινούσα από τον Μαραθώνα για την κλασική διαδρομή.

Το ρεκόρ θα ερχόταν αργότερα, το μάθημα που πήρα όμως εκείνη την ημέρα ήταν μακράν πολυτιμότερο. Το σημαντικό στη ζωή δεν είναι πόσες φορές θα πέσεις, αλλά το πόσες φορές θα έχεις τη δύναμη να ξανασηκωθείς και να συνεχίσεις. Ο πλούτος είναι το ταξίδι. Ο προορισμός είναι μια έννοια σχετική.