[Θεωρείο] Μια απάντηση, μαέστρο

Η σεζόν στη Σκάλα του Μιλάνου άρχισε προχθές με το «Φιντέλιο», τη μοναδική όπερα που έχει γράψει ο Μπετόβεν. Μέσα. Γιατί απέξω, η σεζόν ξεκίνησε με επεισόδια ανάμεσα σε περίπου 200 αναρχικούς και ανέργους και την αστυνομία. Το κοντράστ είναι πολύ έντονο για να περάσει απαρατήρητο. Ο κόσμος μέσα απολαμβάνει το έργο που διευθύνει ο Ντάνιελ Μπάρενμποϊμ και στο τέλος χειροκροτεί επί 13 λεπτά όρθιος. Απέξω, ένας άλλος κόσμος συγκρούεται. Θα μπορούσε να είναι αυτή η εικόνα το σύμβολο μιας δυστοπικής κοινωνίας, όπου το χάσμα των ανισοτήτων βαθαίνει όλο και πιο πολύ; Ή είναι απλώς το σύμπτωμα μιας κρίσης που προκαλεί έντονους κοινωνικούς κραδασμούς επειδή, μεταξύ των άλλων, αντιμετωπίζεται με τοξικά φάρμακα;

Στη χώρα των μολυβένιων χρόνων και της στρατηγικής της έντασης το ερώτημα δεν έχει μόνο θεωρητικό ενδιαφέρον. Η απόσταση που χωρίζει τη βεβαιότητα ότι όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν από τον φόβο ότι μπορεί να επαναληφθούν, μπορεί να μικρύνει ξαφνικά και πολύ. Ο προβληματισμός δεν μπορεί να αφήσει αδιάφορη ούτε μια κοινωνία όπου μια δικτατορία διαδέχθηκε το αστυνομικό κράτος και το αστυνομικό κράτος έναν εμφύλιο πόλεμο. Αντίθετα, πρέπει να δοθεί άμεσα μια απάντηση επειδή μυρίζει κι εδώ μπαρούτι – και όχι μόνο έξω από τη Λυρική. Και πρέπει να δοθεί με μια καλή βουτιά όχι μόνο στις παθογένειες της ελληνικής κοινωνίας αλλά και με μια ακόμη βαθύτερη στην Ιστορία της.

Είναι απαραίτητο να δοθεί επειδή έχει αρχίσει να κυριαρχεί ένας λόγος ρεβανσιστικός, επειδή το δημόσιο λιντσάρισμα θεωρείται φυσιολογικό, επειδή το μίσος δεν κρύβεται, επειδή ο ανθρωπισμός, ενδεχομένως όχι πάντα επιτυχής, που εκδηλώνεται στην περίπτωση του Ρωμανού λοιδορείται και μια δήλωση κατά της βίας καταγγέλλεται ως προδοσία. Και ακόμη, επειδή υποδεικνύονται εχθροί και διατυπώνονται απειλές. Ο φασισμός δεν είναι υφέρπων, όπως θέλει το κλισέ. Το τέρας είναι εδώ, μπροστά στα μάτια μας. Και μην πει κανείς ότι η Καρυστιάνη δεν είναι η Τζέιν Οστεν ή ότι ο Μαραβέγιας δεν είναι και κάνας Μπετόβεν.