[Κραυγές και ψίθυροι] Αδειος Βασίλης

Από τότε που πρωτομπήκε στη ζωή μας η λέξη «δρώμενο» είχα κακό προαίσθημα. Που συνεχίστηκε και όταν μεταλλάχθηκε σε «happening». Με ανησυχούσε το εύρος της ερμηνείας της, οι πόρτες που άνοιγε σε καλλιτεχνικές και αισθητικές αυθαιρεσίες, το άλλοθι που έδινε σε ό,τι, στο προσωπικό μου λεξιλόγιο, αποκαλώ «αηδίες και ξεράσματα».

Αρχικά είχε σχέση κυρίως με καλλιτεχνικά, αλλά τα τελευταία χρόνια έκανε τον τέλειο γάμο με τη νεόκοπη φιλοσοφία της επιβεβλημένης αστικής χαράς, όπου ο Ιονέσκο συναντά τη θεία Λένα και βάζουν… πουλόβερ σε δέντρα και παγκάκια.

Ετσι λοιπόν, προχθές Κυριακή, σε μια Αθήνα που έγλειφε υλικές πληγές και συνειδησιακά τραύματα, μαζεύτηκαν, στο πλαίσιο του Santa Run, 800 άτομα, ντύθηκαν Αγιοβασίληδες – με κόκκινες φόδρες και γενειάδες από βαμβάκι ζικ ζακ – και έτρεξαν 2,5 χιλιόμετρα μέσα στην πόλη. Γι’ αυτόν τον περίφημο «καλό σκοπό», αφού ο κάθε συμμετέχων κατέβαλε 10 ευρώ υπέρ της αποκατάστασης των παιδικών χαρών του Δήμου Αθηναίων. Κάτι αντίστοιχο έγινε και στα Χανιά…

Νέα αξία αυτός ο «καλός σκοπός», σε μια κοινωνία που μοιάζει να έχει σοβαρό πρόβλημα αξιών. Κάτι σαν τον «μουσακά της μαμάς». Δίνει το άλλοθι για πανηγύρια, συνήθως κακόγουστα. Βέβαια, μαζεύονται χρήματα και αυτό είναι καλό, αλλά 10 ευρώ, αν μπορείς, θα τα δώσεις χωρίς να χρειάζεται να μασκαρευτείς για να ξεδώσεις. Για φιλανθρωπία με όρους Δελφινάριου δεν είχα ακούσει μέχρι τώρα. Και αναρωτιέμαι, αν ζούσαν σήμερα ο Συγγρός ή ο Ζάππας θα κυκλοφορούσαν ως κολομπίνα και πιερότος;