[Στην ανάπαυλα] Αγγελος Εξάγγελος
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
4 λεπτά Είδα τον δάσκαλό μου από μάρμαρο.
Χρόνια περνάω από ‘κεί, στην πλάτη του Θεατρικού Μουσείου, και δεν την είχα δει. Μια προτομή, και στη βάση διαβάζω «Αγγελος Τερζάκης».
Τι με εμπόδιζε τόσο καιρό να τον προσέξω; Για μένα αλλά και για πολλές γενιές μαθητών της Δραματικής Σχολής του Εθνικού υπήρξε ό,τι πιο κοντά στο θέατρο που ονειρευόμαστε.
Ψηλός, ευθυτενής, με μια κομψότητα τόσο μακριά από οποιαδήποτε μόδα, μ’ έναν αέρα ποιητή και ένα βλέμμα καθαρό, ευθύ, που για άγνωστους λόγους μαγνητίζει.
Θυμάμαι πώς τοποθετούσε τα μακριά του χέρια στην πολυθρόνα όταν δίδασκε. Αν και δεν δίδασκε ακριβώς. Συνομιλούσε με κάτι βαθιά κρυμμένο μέσα μας.
Ακουμπούσε το αριστερό με τεντωμένη την παλάμη σ’ όλο το μήκος της έδρας και το άλλο, το δεξί, λυγισμένο σε ορθή γωνία, γύριζε πίσω κι άγγιζε με την παλάμη του τον βραχίονα στο σημείο που ενωνόταν με την πλάτη του καθίσματος. Ετσι έφτιαχνε ένα κάδρο όλο γωνίες που έκλεινε μέσα του κάτι τόσο τρυφερό, λευκό κι όλο καμπύλες, σαν το λουδούδι που σκάει το βαμβάκι. Ηταν ο λόγος του. Μαλακός, απορροφητικός, αμόλυντος και ιαματικός.
Είδα τον δάσκαλό μου από μάρμαρο με κομμένα χέρια.
Κι έτσι κοιτάζοντάς τον, μ’ ένα περιστέρι καθισμένο στο κεφάλι να του λερώνει τα μαλλιά, άρχισαν να ξυπνάνε μνήμες παλιές που χρόνια θεωρούσα ξεχασμένες. Λέξεις και φράσεις σκόρπιες έβρισκαν ξανά το νόημά τους. Σχεδόν με τρόμαζε η διαύγειά τους.
-Ο Απόλλωνας δεν προλέγει. Προβλέπει.
-Το πραγματικό όνομα της Λαίδης Μάκβεθ είναι Γκρούαχ.
-Και γιατί, κύριε Τερζάκη, δεν άφησε αυτό το όνομα ο Σαίξπηρ;
-Γιατί, παιδί μου, τότε θα πρέπει κι ο τίτλος του έργου να ήταν «Λαίδη Γκρούαχ» και όχι «Μάκβεθ». Και θα ‘ταν αυτή η ηρωίδα.
Ελεγε η Αννα: «Θα ‘θελα να ήμουν σαν τη Νίνα στον “Γλάρο”, να πω και εγώ όπως αυτή “κι όσο σκέφτομαι την τέχνη μου, την αποστολή μου, δεν τη φοβάμαι πια τη ζωή”».
-Μα, παιδί μου, όταν το λέει αυτό η Νίνα, δεν το πιστεύει. Συμβαίνει το εντελώς αντίθετο. Οι ήρωες εδώ κρύβουν αυτό που αισθάνονται. Δεν το φανερώνουν. Εδώ είναι Τσέχοφ, δεν είναι Ρακίνας και Κορνέιγ.
Και όταν η Αλεξάνδρα, κρυφά μαζί του ερωτευμένη, όπως οι μαθήτριες όλες, τον ρώτησε.
-Για τις εξετάσεις μου έδωσαν τη Ναστάσια Φιλίποβνα. Εσείς πώς τη βλέπετε;
-Δεν τη βλέπω. Ή μάλλον, αν την έβλεπα, θα έστριβα στην πρώτη γωνία και θα το’ βαζα στα πόδια. Και μην ξεχνάτε, όταν σας τύχει μια μέρα να παίξετε Μάρλοου, μην ξεχνάτε πώς πέθανε. Σκοτώθηκε σ’ έναν καβγά έξω από το καπηλειό της Ελεονώρας Μπουλ.
Είδα τον δάσκαλό μου μάρμαρο χωρίς χέρια, με τη βροχή να ‘χει χαράξει βρώμικα δάκρυα κάτω απ’ το ασπράδι των ματιών του.
Είδα κι ένα τριαντάφυλλο ακουμπισμένο αριστερά του. Ποιος άραγε τον σκέφτηκε κι είπε να τον στολίσει… Κάποιος δικός μας. Πλησίασα, δεν ήταν τριαντάφυλλο. Ηταν μια φλούδα πορτοκάλι και διπλα μια σύριγγα.
Καθόμουν και τον έβλεπα. Απ’ το Πανεπιστήμιο εκεί κάπου έρχονταν οι φωνές και τα συνθήματα για τον Νίκο Ρωμανό που κινδυνεύει να πεθάνει κι ήθελα να ρωτήσω τον μαρμαρένιο δάσκαλο, τι να μου κάνουν όλα αυτά για να βοηθήσω ένα παιδί; Ποιος Απόλλων; Ποια Νίνα; Ποιος Μάκβεθ; Και ποια Ελεονώρα Μπουλ; Τι να προσφέρουν;
Και τότε απ’ τις χαραμάδες της μνήμης πρόβαλε ένα απόγευμα στο έμπα της δικτατορίας, τον είδα πρώτη φορά ξαναμμένο κι εν θερμώ να λέει στη σκάλα στον Μινωτή που ‘χε έρθει να πάρει την Παξινού.
-Αλέκο. Η Δημοκρατία δεν εκδικείται. Τιμωρεί.
Ναι. Το παιδί κινδυνεύει. Η κυβέρνηση τρέμει άλλον έναν νεκρό στην πλάτη της. Οι άλλοι δήθεν αγωνίζονται για ελευθερίες και άλλα ηχηρά, αλλά δεν θα κακόβλεπαν κι έναν νεκρό ήρωα.
…και η Δημοκρατία δεν εκδικείται. Δεν εκδικείται.
Καληνύχτα… Τώρα πια έχεις φύγει. Δεν πρέπει να σε λέω «κύριε». Καληνύχτα λοιπόν.
Καληνύχτα Αγγελέ μου.
Google news
