[Κραυγές και ψίθυροι] Δύο κρίκοι, ένα τάληρο

Οτι μας αρέσει ο τζόγος και ο τροχός της τύχης, μας αρέσει. Οχι τόσο για τη συγκίνηση του παιχνιδιού αυτού καθαυτού όσο για τη χαρά του επάθλου, όσο μικρό ή μη χρειαζούμενο κι αν είναι. Αλλιώς, δεν θα είχαν νυχθημερόν τα κανάλια «φέτες» με κουίζ νηπιακών γνώσεων και οι εκπομπές δεν θα μοίραζαν τηγάνια με διπλό πάτο και αποσπώμενα χερούλια σε όποιον στραμπουλήξει το χέρι του για να πάρει πιο γρήγορα τηλέφωνο. Χαρακτηριστικό των λαών με μακρά παράδοση φτώχειας…

Φτωχαδάκια, σαν εμάς, και οι Μαλτέζοι, οι Πορτογάλοι και οι Σλοβένοι. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο ότι στις δικές τους χώρες εφαρμόζεται αυτό το μοντέλο του τζόγου με τις αποδείξεις που η Γενική Γραμματεία Δημοσίων Εσόδων (ΓΓΔΕ) υιοθετεί και στη χώρα μας. Οσο πιο πολλές αποδείξεις μαζέψεις τόσο μεγαλύτερες πιθανότητες έχεις να κερδίσεις στη λοταρία, αφού ο κωδικός κάθε απόδειξης είναι και ένας λαχνός.

Ελπίζω η ΓΓΔΕ να βρει σοβαρότερο τρόπο να εφαρμόσει το μέτρο από την αποστολή SMS που με παραπέμπει στους φιστικατζήδες της Σύρου. Κάθε σακουλάκι με φιστίκια είχε έναν αριθμό. Οταν ξεπουλούσαν γινόταν η κλήρωση και ο τυχερός αριθμός κέρδιζε αρνί τον χειμώνα, αστακό το καλοκαίρι. Μιλάμε όμως για 40 χρόνια πριν.  

Ασε που θα μπερδευτώ η φορολογουμένη. Πού να πρωτοστείλω SMS; Στη ΓΓΔΕ, στο «Dancing» ή στη Λίτσα Πατέρα για να μάθω πότε θα έρθουν σε ορθή πορεία τα κακά, τα στραβά και τα ανάδρομα;