[Εισαγωγικά] Σκουπίστε, ψηφίστε…

Ψεκάστε, σκουπίστε – ή μάλλον σκουπίστε, ψηφίστε -, τελειώσατε! Ετσι συνοψίζεται η περιπέτεια της συμπολίτευσης με τις εκατό δόσεις. Η πολιτική θέλει ταχύτητα και απαιτεί ευελιξία. Στη λογική αυτή, ο αντιπερισπασμός των ηνωμένων – επ’ αυτού του θέματος τουλάχιστον – κοινοβουλευτικών επιτελείων ΝΔ και ΠΑΣΟΚ απέδωσε. Αντί για την ονομαστική που είχε ζητήσει ο ΣΥΡΙΖΑ για την Τρίτη, είχαμε χθες ψηφοφορίες ατάκα κι επί τόπου και για τα κόκκινα δάνεια αλλά και τον ΕΝΦΙΑ. Οπότε το θέμα έληξε. Προς το παρόν.

QQQ

Το επεισόδιο με τις δόσεις έχει διπλή, αν όχι τριπλή, ανάγνωση. Η αρνητική όψη (1) είναι μια κυβέρνηση που βιάζεται και που πάει να προεξοφλήσει πολιτικά όσα προσπαθεί να πετύχει στη διαπραγμάτευση με την τρόικα και, γενικώς, τους έξω. Οταν ρισκάρεις, κινδυνεύεις να την πατήσεις. Αλλά χωρίς ρίσκο δεν γίνεται και τίποτε. Η θετική όψη (2) λέει ότι η συμπολίτευση – που ενσαρκώνεται στην κορυφή από το δίπολο Σαμαρά – Βενιζέλου – εξακολουθεί να έχει ρεφλέξ και προσαρμοστικότητα. Αυτό είναι κρίσιμο. Στην πολιτική, η δυσκαμψία, η αδυναμία αντίδρασης στα γεγονότα, είναι σύμπτωμα ότι ένα κόμμα ή ένα σύστημα εξουσίας έχει μπει στην τερματική του φάση. Η «ντεμί» – ούτε θετική ούτε αρνητική – όψη (3) είναι ότι οι βουλευτές ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, παρά τα «φωνήεντα» εντός και εκτός της Ολομέλειας, δεν είναι ψυχολογικά έτοιμοι να προχωρήσουν στην αυτοκατάργησή τους. Παρ’ όλα όσα λέγονται για βαρύ κλίμα στην κοινωνία που θα κάνει, τάχα, τους βουλευτές να κοιτάξουν την έξοδο για να προασπίσουν την υστεροφημία τους, ο παλαιός κανόνας ισχύει στο ακέραιο: υπερισχύει το βουλευτικό ένστικτο αυτοσυντήρησης. Εν πολλοίς, λίγο οι φωνές και λίγο οι απουσίες, κόκκινα δάνεια και ΕΝΦΙΑ πέρασαν μια χαρά. Κανενός δεν χάλασε το Σαββατοκύριακο. Ούτε καν του Τσίπρα! Που δεν είναι καθόλου βέβαιο πλέον ότι βιάζεται.

QQQ

Η τριπλή ανάγνωση είναι χρήσιμη και για τη συνέχεια. Στο πρώτο σκέλος, το πολιτικοοικονομικό, η περιπέτεια με τις δόσεις υποδεικνύει ότι ο Δεκέμβρης θα είναι δύσκολος. Κι αυτό γιατί διάφορα ξένα κέντρα – με διαφορετικές επιδιώξεις – πιέζουν για λεόντεια κατάληξη τόσο στον έλεγχο από την τρόικα – το περίφημο «ριβιού» – όσο και στη διαπραγμάτευση για το πλαίσιο υποχρεώσεων που θα αντικαταστήσει, κατ’ όνομα τουλάχιστον, το Μνημόνιο για το 2015. Η Αθήνα έχει και όπλα και επιχειρήματα και κάποιους συμμάχους στην υπόθεση αυτή. Στο δεύτερο σκέλος, της ευκαμψίας, Σαμαράς και Βενιζέλος δείχνουν να διατηρούν την ικανότητα ελιγμών για την οποία διακρίνονται. Τη χώρα κυβερνά, άλλωστε, το καλύτερο δίδυμο τακτικής της ελληνικής πολιτικής – δεν χρειάζεται παρά να θυμηθεί κανείς ότι το 2009 ο ένας ήταν στη μια και ο άλλος στην άλλη γωνία της πολιτικής σκακιέρας, αμφότεροι περιθωριοποιημένοι. Τρία χρόνια αργότερα συγκυβερνούσαν. Η τακτική ευστροφία δείχνει ότι το παιχνίδι δεν είναι τελειωμένο ώς την Προεδρική. Ακόμη περισσότερο: η θετική αντίδραση των βουλευτών της συμπολίτευσης στις ονομαστικές της Παρασκευής επιβεβαιώνει αυτούς που επιμένουν ότι 180 ψήφοι υπάρχουν, αν υπάρξει το κατάλληλο πρόσωπο.  

QQQ

Συμπέρασμα: ο φετινός χειμώνας είναι πολιτικός, αν μη τι άλλο γιατί, κουτσά – στραβά, το ΑΕΠ έχει πάλι θετικό πρόσημο.