[Κραυγές και ψίθυροι] Τα δέντρα της Αθήνας

Η σκηνή στους Στύλους του Ολυμπίου Διός. Τόσο ανένταχτη στο σύγχρονο αστικό τοπίο που προκαλεί αμηχανία. Λιόπανα απλωμένα κάτω από τα μεστωμένα ελαιόδενδρα και ένας κύριος, γύρω στα 50, να μαζεύει τις ελιές. Με ρούχα δουλειάς αλλά ευπρεπισμένος. Και με έκφραση σκληρής υπερηφάνειας, αυτή που δίνει η ανέχεια σε εκείνους που θέλουν να τη συγκρατήσουν με νύχια και με δόντια ώστε να μην εκπέσει σε εξαθλίωση. Μετρημένα τα λόγια του όταν του πιάσαμε κουβέντα. «Για να βγάλω το λάδι της χρονιάς. Και θα μαζέψω τις ελιές από κάθε δέντρο που θα βρω μπροστά μου στο Κολωνάκι, στο Παγκράτι, στους Αμπελοκήπους…».

Τα δέντρα της Αθήνας δεν είναι μόνο μια αισθητική αναφορά για την πόλη. Εχουν τη σημειολογία ενός μνημείου. Διακριτικού και μεταβαλλόμενου. Βλέπω όλο και πιο συχνά ηλικιωμένες κυρίες, σχετικά καλοντυμένες, να μαζεύουν τα νεράντζια από τις νεραντζιές. Προφανώς για να κάνουν γλυκό του κουταλιού. «Μέσα στη φτώχεια τους, το γλυκό του κουταλιού σκέφτονται;» παρατήρησε νεαρή συνάδελφος.

Είναι πολύ νέα για να αφουγκρασθεί τις συνθήκες της αστικής φτώχειας. Αυτής που πασχίζει να κρύψει τους φθαρμένους «αγκώνες» του ρούχου ή να διατηρήσει, μια φορά τον μήνα, την επίφαση ενός κομμωτηρίου. Δεν φέρνει τον άνθρωπο κάτω από το όριο της επιβίωσης. Αλλά έχει πολλή αγωνία. Και τα δέντρα της Αθήνας είναι πιστοί συμπαραστάτες της.