[Επιφυλλίδα] Γελώντας προσβλητικά

Πρόκειται για κάτι αηδιαστικό που θα έπρεπε να το έχουμε συνηθίσει όσοι δεν είμαστε πολιτικοί, αλλά κατά πώς φαίνεται «αυτή η παρτίδα δεν έχει τέλος» σύμφωνα με τον Μανόλη Αναγνωστάκη. Προσέξτε τα πρόσωπα των περισσότερων πολιτικών στην τηλεόραση και στις εφημερίδες: χαμογελαστά ή γελαστά, οτιδήποτε κι αν συμβαίνει στον κόσμο, με μια έκφραση που είναι σαν να λέει ότι οι ίδιοι όχι μόνο δεν ευθύνονται για απολύτως τίποτε, αλλά και συνιστά μια υπόσχεση ότι κάποια στιγμή τα πρόσωπα όλων θα είναι γύρω τους χαμογελαστά ή γελαστά.

Και να ήταν τουλάχιστον για σοβαρές αιτίες που χαμογελάνε ή γελάνε ή ξεκαρδίζονται συχνά στα γέλια! Για μια εκλογή τους που κανείς δεν θα τη θυμάται σε λίγο καιρό παρά μονάχα αν τύχει και τους χρειαστεί, ή γιατί κατατροπώσανε τον αντίπαλό τους με ένα ευφυολόγημα το ίδιο κούφιο όσο η αμετροέπεια του συναδέλφου τους. Γεγονός τελικά που έχει ως αποτέλεσμα, όταν συμβαίνει να θυμώνουν ή να αγανακτούν, ο θυμός και η αγανάκτησή τους να εισπράττονται το ίδιο ενοχλητικά όσο και τα γέλια τους ή τα ξεκαρδίσματά τους.

Αν παραμένει άκρως αηδιαστική η κατάσταση αυτή, δεν είναι κυρίως γιατί μοιάζουν να αγνοούν οι πολιτικοί πως ένα μερτικό της σύνολης κακοδαιμονίας μας οπωσδήποτε τους αναλογεί. Είναι ότι ακόμα και στις δραματικότερες ώρες σκέφτονται μόνο το συμφέρον τους. Να προσπαθούν δηλαδή να πείσουν τον λαό ότι το έργο, που υπόσχονται να φέρουν εις πέρας μόλις εκλεγούν ή επανεκλεγούν, το έχουν ήδη πραγματοποιήσει. Η κρίση δυστυχώς μαζί με άλλα δεινά μάς «προίκισε» με μια επιπλέον εθελοτυφλία: ένα αδιέξοδο που δεν φροντίζει να κρύβεται ότι είναι αδιέξοδο, μας είναι προτιμότερο σε σχέση με ένα αδιέξοδο που ήδη υφιστάμεθα τις συνέπειές του.

Μόνο ως υπνοβάτες δεν θα καταλαβαίναμε πως όσο διαφορετικά κι αν μιλάνε οι άνθρωποι μεταξύ τους στην ουσία είναι οι φορείς του πνεύματος που χαρακτηρίζει τη συντεχνία στην οποία ανήκουν. Οι πολεοδόμοι, οι εστιάτορες, οι καθηγητές, οι βιομήχανοι, οι ηθοποιοί, οι ταξιτζήδες – κατά συνέπεια και οι πολιτικοί ή, μάλλον, πρωτίστως αυτοί -, πριν ακόμα σκεφτούν και ενεργήσουν ως αυτόνομες υπάρξεις, έχουν κατά νου το «δέον» που δεν θα επιτρέψει τη συντεχνία τους να κινδυνέψει. Μπορεί να καταγγείλει ο ένας εστιάτορας τον άλλον ή να τον υπονομεύσει, αλλά επειδή τον χρειάζεται, καθώς είναι αδύνατον να υπάρξει μόνος του, θα κάνει ό,τι είναι δυνατόν για να τον προστατεύσει σε περίπτωση που παρουσιαστεί πραγματικός κίνδυνος.

Ακόμη κι αν θα γινόταν – ας το υποθέσουμε – με την κατάργηση ενός κόμματος να ωφεληθεί το σύνολο του ελληνικού λαού, το κόμμα που μοιάζει να απεργάζεται την εξόντωση του κόμματος, που καταργούμενο θα απέβαινε ωφέλιμο, θα έκανε ό,τι θα ήταν δυνατό για να το συντηρήσει. Είναι ο λόγος για τον οποίο οι αποκαλύψεις των κομμάτων μεταξύ τους φτάνουν πάντα ώς το σημείο να αλληλοεκτίθενται λογικά, ποτέ όμως με έναν τρόπο που θα προκαλούσε ανεπανόρθωτη ζημιά. Επομένως μπορεί να χαμογελάνε, να γελάνε, να θυμώνουν ή να αγανακτούν κατά πώς τους βολεί, ανεξαρτήτως με ό,τι συμβαίνει στην πραγματικότητα.

Ακόμη να σαρκάζουν ή να ειρωνεύονται δήθεν πως τα αποκαλυπτήρια που επιχειρούν ο ένας για τον άλλον με τον τρόπο αυτόν έχουν μια τελεσίδικη μορφή που δεν θα τους επιτρέψει να ξαναδούν Θεού πρόσωπο. Στην ουσία πρόκειται για κάκιστης ποιότητας θέατρο αφού δείχνουν να περιφρονούν τον λαό που δεν εννοεί με τίποτε να τους πάρει χαμπάρι.