[Επισκέπτης] Το γαϊτανάκι του Μνημονίου

Η τριήμερη συζήτηση στη Βουλή, που προηγήθηκε της ψήφου εμπιστοσύνης, δεν μας έκανε σοφότερους. Παρακολουθήσαμε έναν οξύ ανταγωνισμό, ποιος θα κατατροπώσει πρώτος το Μνημόνιο, χάρις στο οποίο ο ένας έγινε πρωθυπουργός κι ο άλλος αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Το Μνημόνιο όμως δεν κατατροπώνεται, αποτελεί διεθνή συμφωνία με υπογραφές, βουλές και υποχρεώσεις.

Οταν λήξει κι αφού εκπληρωθούν όλα όσα επιτάσσει, θα μείνουμε με το άχθος των δόσεων προς τους δανειστές. Μην ξεχνάμε ότι προπολεμικά δάνεια της χώρας αποπληρώθηκαν μόλις τη δεκαετία του 1960.

Λέει ο ΣΥΡΙΖΑ ότι, ερχόμενος στην κυβέρνηση, θα επιδιώξει, έπειτα από πανευρωπαϊκή συνδιάσκεψη, να κουρευτεί το χρέος, καθότι δεν είναι βιώσιμο. Σωστή η επιδίωξη, αλλά ο συντρέχων λόγος πρέπει να αφορά και άλλα ευρωπαϊκά κράτη, να υποστηριχθεί από την πλειοψηφία της Ευρώπης, δηλαδή των δανειστών. Αυτό όμως θα πάρει χρόνο και η έκβασή του θα έχει πιθανότητες μόνον αν δημιουργηθεί μια δυναμική προς αυτή την κατεύθυνση. Κάτι τέτοιο δεν διαφαίνεται προσώρας.

Από την άλλη μεριά, λέει η κυβέρνηση, εμείς τώρα θα διακόψουμε το Μνημόνιο και θα βγούμε από το ΔΝΤ. Με τον διακανονισμό δε του χρέους – επιμήκυνση αποπληρωμής και μείωση των επιτοκίων – θα απαλλαγούμε από τον βραχνά των υψηλών δόσεων. Κι αυτό, όμως, περισσότερο ρητορικό είναι παρά πρακτικό. Κανένας από τους δανειστές δεν θα δεχθεί το ρίσκο, γνωρίζοντας μάλιστα ότι η Ελλάδα έχει οικονομικά κενά μπροστά της και ότι η έξοδος στις αγορές θα είναι εξαιρετικά οδυνηρή έως απαγορευτική, λόγω των υψηλών επιτοκίων (κοινώς: «Πού πας, ρε Καραμήτρο;»).

Αυτό είναι το γαϊτανάκι των προοπτικών που μας θέτουν οι πολιτικές δυνάμεις του νέου ισχνού διπολισμού. Κατά τα άλλα, ο άμεσα ενδιαφερόμενος λαός απέχει. Εχει αποξενωθεί και εξουθενωθεί από τη δρώσα πολιτική, γνωρίζοντας ότι, σαν υποζύγιο, αυτός σηκώνει τα βάρη.

Η κρίση και η νέα τάξη πραγμάτων έχουν ως αποτέλεσμα μια «Μελαγχολική Δημοκρατία». Ενα από τα χαρακτηριστικά της, εκτός από τη διευρυμένη ανισότητα, είναι και η συντόμευση του βίου των κυβερνήσεων. Από το 2009 η μπόμπα της χρεοκοπίας από τα χέρια του Καραμανλή πέρασε από κυβέρνηση σε κυβέρνηση μέχρι σήμερα. Η παρούσα συγκυβέρνηση προσπαθεί να αποφύγει τις εκλογές γιατί ξέρει ότι θα τις χάσει. Με απανωτά λάθη αναίρεσε κι ό,τι επέτυχε!

Ταυτόχρονα εκνεύρισε τους πάντες, ακόμα και τους οπαδούς της. Από τον ατυχή ανασχηματισμό της, που την έφερε στη Δεξιά της δεκαετίας του 1950, έως την υποτίμηση του αντιπάλου, την απαράδεκτη μεθόδευση του ΕΝΦΙΑ και μέχρι την εμπλοκή της στον λάκκο των συμφερόντων, την αδυναμία της να προχωρήσει σε ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις, φαίνεται ότι δίνει την τελευταία της μάχη.

Επιδιώκει το γκολ της παράτασης με τη βοήθεια του διαιτητή. Το ποδόσφαιρο, όμως, μπορεί να μοιάζει με την πολιτική, αλλά δεν είναι το ίδιο.

Ο Τηλέμαχος Χυτήρης είναι πρώην
υπουργός