[Κραυγές και ψίθυροι] Στερνή μου νιότη

Aπό τη μια η φωτογραφία ενός εφήβου. Οπως κρατάει το μικρόφωνο, μοιάζει με κινέζο Τζάστιν Μπίπερ. Οι εκατοντάδες χιλιάδες που τον παρακολουθούν όμως είναι οι διαδηλωτές για τη δημοκρατία στο Χονγκ Κονγκ. Ο 17χρονος Τζόσουα Γουόνγκ έχει αναδειχθεί σε έναν από τους ηγέτες στην Εξέγερση των Ομπρελών.

Από την άλλη, τα στοιχεία της Γεροντολογικής και Γηριατρικής Εταιρείας που λένε ότι ένας στους επτά Ελληνες είναι άνω των 65 ετών, είμαστε δηλαδή ένας γερασμένος λαός. Και παραδίπλα η αναφορά μου σε έναν συνάδελφο: «Είναι νέος, καμιά πενηνταριά χρονών». Θεωρώ αξίωμα το «οι γέροι χωριστά, οι νέοι άλλο πράμα» του Σαββόπουλου. Θα έπρεπε να με μελαγχολούν τα στοιχεία της Γηριατρικής Εταιρείας αν δεν είχα κοσκινίσει τη νιότη για να κρατήσω μόνο τη νεανικότητα.

Δεν ξέρω λοιπόν αν είναι πιο νέος ο 35άρης φίλος που ψάχνει πότε θα βγει στη σύνταξη από τον 90χρονο Δημήτρη Ραυτόπουλο που πάντα, από την εποχή της «Επιθεώρησης Τέχνης», ήταν κόντρα με αιτία (η επιτροπή των Κρατικών Λογοτεχνικών Βραβείων του απένειμε προχθές το Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων). Δεν είναι μόνο ο μικροαστός αυτός που, κατά τον Μπρεχτ, κάνει σχέδια για το μέλλον. Είναι και ο «ηλικιωμένος». Αυτός που αντικαθιστά τα όνειρα με σχέδια. Και η Ελλάδα, πέρα από στοιχεία, δεν «γερνάει» μόνο από τους γέρους αλλά και από τους νέους της.

Εδώ που τα λέμε, και τα λόγια του Τζόσουα κάπως ξύλινα μου φαίνονται. Ή μάλλον πώς φαντάζεται ένας ηλικιωμένος ότι μιλάει ένας νέος.