[Κραυγές και ψίθυροι] Υμέναιοι παράλληλοι

Οι δύο γάμοι του Σαββατοκύριακου, του Τζορτζ Κλούνι με την Αμάλ Αλαμουντίν και της Ζωής Κωνσταντοπούλου με τον Απόστολο Μαντή, είχαν πολλές διαφορές αλλά και ένα κοινό σημείο. Η αναγγελία τους προκαλούσε ειρωνική αμηχανία αφού για λόγους που εξυπηρετούν τις αναγκαιότητες της συλλογικής συνείδησης οι διάσημοι εκ των δύο ζευγών θα έπρεπε να μείνουν ασύζευκτοι.

Ο Κλούνι γιατί στην πινακοθήκη της χολιγουντιανής τυπολογίας πρέπει να υπάρχει πάντα ένας γοητευτικός «αμετανόητος εργένης» με ό,τι αιωρούμενα ερωτηματικά αυτό συνεπάγεται. Και η Κωνσταντοπούλου γιατί ο στερεοτυπικός συνειρμός δεν αφήνει περιθώρια σε μια πολιτικό που εκφράζει με έντονο τρόπο τον λόγο της να ντυθεί νυφούλα.

Θεωρώ, παρακολουθώντας ένα μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης έτσι όπως καταγράφεται διαδικτυακά ή στήνοντας αφτί στις διπλανές παρέες, ότι Κλούνι και Κωνσταντοπούλου είναι και οι δύο θύματα σεξισμού. Ο πρώτος, μιας νεόκοπης αντίληψης που καλλιεργείται τελευταία από τις γυναίκες για τα αρσενικά που απλώς τις υπερβαίνουν. Ακόμη και ως φαντασίωση… Η δεύτερη, θύμα του κλισέ που συνοδεύει από παλαιοτάτων χρόνων τις γυναίκες με χειραφέτηση και διακριτό λόγο.

Γι’ αυτό, όμως, ο σικάτος χλευασμός και τα ανέκδοτα που συνόδευσαν αντί ευχών τους γάμους μοιάζουν περισσότερο με επικοινωνιακές γραφικότητες που αποκαλύπτουν κυρίως έλλειμμα. Ερωτικό ή πολιτικό.

Η μόνη παρατήρηση που έχω είναι ότι ένα νυφικό που το μπούστο του δεν θα παρέπεμπε σε Μέριλιν Μονρόε θα κολάκευε περισσότερο την κυρία Κωνσταντοπούλου.