[Στιγμές] Η δολοφονία της Μάργκαρετ Θάτσερ

Ντάουνινγκ Στριτ, 25 Απριλίου 1982.

Μάργκαρετ Θάτσερ: Κυρίες και κύριοι, ο υπουργός Αμυνας μόλις έφθασε για να με ενημερώσει ότι οι δυνάμεις μας έκαναν απόβαση στη Σάουθ Τζόρτζια των Φόκλαντ, την οποία και κατέλαβαν. Χαρείτε.

Δημοσιογράφος: Θα κηρύξουμε πόλεμο στην Αργεντινή, κυρία Θάτσερ;

Θάτσερ: Χαρείτε. Χαρείτε.

Κάπως έτσι ξεκινά ένα από τα καινούργια διηγήματα της Χίλαρι Μαντέλ, της βρετανίδας συγγραφέως των βιβλίων «Γουλφ Χολ» και «Γεράκια», που τιμήθηκε γι’ αυτά με δύο βραβεία Μπούκερ. Τον τελευταίο καιρό οι πάντες γύρω της ασχολούνταν με το δημοψήφισμα στη Σκωτία. Οι σκωτσέζοι εθνικιστές είχαν έναν αναπάντεχο σύμμαχο στο πλευρό τους: την κληρονομιά της Μάργκαρετ Θάτσερ, που κυβέρνησε τη Βρετανία από το 1979 έως το 1990. Οι δημοσκόποι εξεπλάγησαν για το πόσο συχνά οι μεγαλύτεροι σε ηλικία υποστηρικτές της ανεξαρτησίας απαντούσαν ότι κατανόησαν πως η ένωση με την Αγγλία ήταν προβληματική στη διάρκεια της διακυβέρνησης της Σιδηράς Κυρίας, που προώθησε σκληρές πολιτικές εις βάρος του κοινωνικού κράτους και βαριά φορολόγηση , τον λεγόμενο «κεφαλικό φόρο».

Αυτό άλλωστε ήταν το βασικό αφήγημα του σκωτσέζικου δημοψηφίσματος – η βρετανική Δεξιά εναντίον της σκωτσέζικης Αριστεράς. Μια ταξική σύγκρουση μεταμφιεσμένη σε συνταγματική διαμάχη.

Είναι εντυπωσιακό πως σχεδόν 25 χρόνια από την αποχώρησή της από την εξουσία, η Σιδηρά Κυρία, που απεβίωσε τον Απρίλιο του 2013, ήταν παρούσα με τη βαριά σκιά της σε όλες τις συζητήσεις. Η βραβευμένη συγγραφέας αποφάσισε να παίξει λίγο με την Ιστορία. Κάπως έτσι της ήρθε η ιδέα του διηγήματος: «Η δολοφονία της Μάργκαρετ Θάτσερ». Είναι 1983 και η Θάτσερ μπαίνει σε ιδιωτικό νοσοκομείο για επέμβαση στο μάτι της. Μια γειτόνισσα περιμένει τον υδραυλικό, αλλά όταν ανοίγει την πόρτα καταλαβαίνει ότι ο άνθρωπος που μπήκε σπίτι της ετοιμάζεται να δολοφονήσει τη Μάγκι την ώρα που εκείνη θα βγαίνει από την πίσω πόρτα της κλινικής – στην οποία η κρεβατοκάμαρά της έχει άπλετη θέα.  

Σιγα σιγά η γυναίκα εξομολογείται ότι «δεν αντέχει την ψεύτικη θηλυκότητα της Θάτσερ, την αγάπη της για τους πλουσίους, την άγνοια και την παντελή έλλειψη οίκτου. Γιατί χρειάζεται επέμβαση στο μάτι; αναρωτιέται. Επειδή δεν μπορεί να κλάψει; Καθώς εξηγεί στον επίδοξο δολοφόνο ότι η βία δεν λύνει τίποτα, διαπιστώνει πως αυτό είναι κάτι που λένε οι ισχυροί στους αδύναμους. Διότι «οι ισχυροί δεν παραδίδουν ποτέ τα όπλα».

Επειτα από λίγο η Θάτσερ δολοφονείται, η  νοικοκυρά φυγαδεύει τον δολοφόνο και η Μαντέλ αλλάζει για λίγο τη σύγχρονη Ιστορία της Βρετανίας. «Χαρείτε» είναι τα τελευταία λόγια του ένοπλου πριν φύγει. «Χαρείτε».