[Κραυγές και ψίθυροι] Τα ’θελα και τα ’παθα
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Το έλεγε η γιαγιά μου. Οταν γύριζα από παιχνίδι με γδαρμένα γόνατα, σχισμένα ρούχα, ανακατεμένα μαλλιά, μώλωπες: «Τα ‘θελες και τα ‘παθες». Ή: «πήγαινες γυρεύοντας». Τι ήθελα και τι γύρευα; Το αυτονόητο! Να χαρώ το παιχνίδι! Ετοιμη είχα την απάντηση – γλωσσού από μικρή: «Τα μόνα παιδάκια που δεν χτυπάνε, γιαγιά, είναι αυτά που, απλά, δεν παίζουν».
Ανήκω σε μια γενιά, τη μεταμεταπολιτευτική, που ούτε για Πολυτεχνεία μπορεί να καυχηθεί ούτε για Μεταπολιτεύσεις καλείται να απολογηθεί. Ενα είναι το παράσημό της. Οτι δεν φοβήθηκε να εκτεθεί. Να πει τη γνώμη του ο καθένας ξεχωριστά. Να ασκήσει το δικαίωμα της ανυπακοής ως σημείο εκκίνησης και όχι ως στείρα αντιδραστικότητα.
…Σήμερα, με αμηχανία γεροντοκόρης παρακολουθώ την αναδίπλωση παρφουμαρισμένη με άρωμα διαστρεβλωμένης πολιτικής ορθότητας. «Μην τα χώνεις, μην ανοίγεις μέτωπα». Ενας εφαρμοσμένος μικροαστικός συντηρητισμός που σέρνει τις παντόφλες του και διαρρηγνύει τα ιμάτιά του: «Να το ξεκαθαρίσω! Δεν θέλω τους ναζιστές και είμαι κάθετα εναντίον του φόνου, αλλά και ο Φύσσας τα έχωνε». Πήγαινε γυρεύοντας, που έλεγε η γιαγιά μου…
Αν είχα παιδιά ένα πράγμα θα τους μάθαινα. «Μην περιμένεις να φτάσεις ψηλά για να πεις τη γνώμη σου. Το αντίθετο! Για να φτάσεις ψηλά, πρέπει να λες τη γνώμη σου». Εξάλλου, και ο Πρωθυπουργός και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης πήγαιναν γυρεύοντας. Κάποτε… Ισως γι’ αυτό να έφτασαν μέχρι εδώ…
Google news
