Το πρόβλημα γραφειοκρατίας του Ματέο Ρέντσι

Φαίνεται ότι κάθε χώρα στην Ευρώπη έχει τη δική της λέξη για να εκφράσει ανησυχία. Κάθε χώρα, εκτός από την Ιταλία. Η δική μας είναι μια χώρα σε συνεχή κίνηση όπου οι άνθρωποι σκέφτονται με τα χέρια τους, έκαναν εμπόριο για αιώνες και στην πραγματικότητα ανακάλυψαν τις τραπεζικές συναλλαγές.

Επομένως γιατί η οικονομία της Ιταλίας, που είναι η τρίτη μεγαλύτερη στην ευρωζώνη, βρίσκεται σήμερα σε κακή κατάσταση; Την προηγούμενη εβδομάδα η ISTAT, η εθνική στατιστική υπηρεσία, ανακοίνωσε ότι η οικονομία έπεσε ξανά σε ύφεση.

Πώς το καταφέραμε αυτό; Θα μπορούσε να αναζητήσει κανείς τις αιτίες στη διακυβέρνηση του Σίλβιο Μπερλουσκόνι ή του Μάριο Μόντι ή του Ενρίκο Λέτα που ακολούθησε – οι δύο τελευταίοι επέβαλαν τη λιτότητα που ζήτησε η Ευρωπαϊκή Ενωση, ή μάλλον το Βερολίνο, σε μια χώρα που είχε ανάγκη να αυξήσει την κατανάλωση και τις επενδύσεις.

Αλλά είναι λάθος να κατηγορούμε τις Βρυξέλλες ή οποιονδήποτε άλλον στο εξωτερικό. Η υπόλοιπη Ευρώπη ακολούθησε τις γερμανικές προσταγές και όμως η μόνη που υποφέρει είναι η Ιταλία.

Ο 39χρονος πρωθυπουργός Ματέο Ρέντσι υποτίθεται ότι θα αντιμετώπιζε την κατάσταση και ξεκίνησε με προσωπική σταυροφορία να κάνει μεταρρυθμίσεις στη Γερουσία της χώρας. Το να επικεντρώνει κανείς την προσοχή του σε αυτό την ώρα που η οικονομία ασθμαίνει είναι σαν να μιλάει ένας πιλότος για την στρατηγική μάρκετινγκ της εταιρείας του την ώρα που σταματούν οι μηχανές. Δεν πρέπει να μένει κανένας έκπληκτος όταν οι επιβάτες αρχίζουν και φωνάζουν.

Ο Ρέντσι έχει πολλή δουλειά να κάνει και τα στοιχεία της ISTAT δείχνουν πού. Εκείνο που πρέπει να κάνει – και δεν έχει κάνει – είναι να χαράξει ένα μονοπάτι μέσα από τη ζούγκλα της γραφειοκρατίας στην Ιταλία, που πλήττει την επιχειρηματική ανάπτυξη. Προς τιμήν του Ρέντσι, αλλά και του Λέτα και του Μόντι, έχει παρουσιαστεί μια χρήσιμη τέτοια νομοθεσία. Αλλά τα υπουργεία πρέπει να εκπονήσουν νέους κανονισμούς στο πλαίσιο της νομοθεσίας αυτής, κάτι που δεν θέλουν να κάνουν. Η δημόσιοι υπάλληλοι και η Τοπική Αυτοδιοίκηση στην Ιταλία δεν θα το παραδεχθούν ποτέ, αλλά λατρεύουν τη γραφειοκρατία.

Είναι η ασφάλεια που έχουν ότι δεν θα χάσουν τη δουλειά τους. Είναι ενδεικτικό ότι οι ιδιωτικές εταιρείες στην Ιταλία κάνουν πληρωμές έπειτα από 94 ημέρες και ο δημόσιος τομέας ύστερα από 165 ημέρες. Ο μέσος όρος στην ΕΕ είναι 47 και 107 ημέρες αντίστοιχα.

Ο Ρέντσι παραμένει αισιόδοξος. Λίγες ημέρες νωρίτερα συνέκρινε την οικονομική ανάκαμψη με το φετινό βροχερό καλοκαίρι. «Δεν ήρθε όταν το θέλαμε, ίσως δεν είναι τόσο καλό όσο θα επιθυμούσαμε, αλλά είναι καθ’ οδόν». Εκτός αν συνδέσουμε το καλοκαίρι με τη γραφειοκρατία βέβαια, που σε αυτή την περίπτωση μπορεί η εποχή αυτή να μην κάνει καθόλου την εμφάνισή της στην Ιταλία. Και μετά έρχεται το φθινόπωρο.

Ο Μπέπε Σεβερνίνι είναι αρθρογράφος
στην «Κοριέρε ντέλα Σέρα» και συγγραφέας
του «Mamma Mia! Berlusconi’s Italy Expalined
for Posterity and Friends Abroad»