Μάστιγα η κατάθλιψη στους φροντιστές ασθενών με Αλτσχάιμερ

Τέσσερις στους δέκα ανθρώπους που φροντίζουν ασθενείς με νόσο Αλτσχάιμερ πάσχουν από κλινική κατάθλιψη ή αγχώδη διαταραχή, σύμφωνα με μία νέα μελέτη.

Το εύρημα αυτό είναι εξαιρετικά ανησυχητικό, δεδομένου ότι συχνά οι φροντιστές των ασθενών με Αλτσχάιμερ είναι και οι ίδιοι ηλικιωμένοι και μάλιστα πάσχουν από άλλα προβλήματα υγείας, λένε οι ειδικοί.

Ωστόσο το «κρυφό» κόστος της νόσου στους φροντιστές είναι κάτι στο οποίο δεν δίνεται πάντοτε η δέουσα σημασία.

Επιστήμονες από το University College του Λονδίνου (UCL) ανέλυσαν συνδυαστικά μελέτες για τη νόσο απ’ όλο τον κόσμο, διαπιστώνοντας πως αργά ή γρήγορα το 40% όσων φροντίζουν συγγενή με νόσο Αλτσχάιμερ εκδηλώνουν κλινική κατάθλιψη ή αγχώδη διαταραχή, ενώ πολλοί άλλοι έχουν καταθλιπτικά συμπτώματα που όμως δεν είναι αρκετά έντονα ώστε να διαγνωστούν με συγκεκριμένο πρόβλημα ψυχικής υγείας.

«Η άνοια δεν επηρεάζει μόνον τον ασθενή, αλλά έχει βαθύ αντίκτυπο σε όλα τα μέλη της οικογένειάς του – και πάνω απ’ όλα, σε όποιον τον φροντίζει καθημερινά», δήλωσε η κυρία Ρεμπέκα Γουντ, εκτελεστική διευθύντρια του οργανισμό Alzheimer’s Research UK.

Από την πλευρά της, η δρ Τζιλ Λίβινγκστον, καθηγήτρια Ψυχιατρικής των Ηλικιωμένων στο UCL, επισήμανε στο Διεθνές Συνέδριο της Εταιρείας Alzheimer (AAIC 2014) όπου παρουσίασε τα νέα ευρήματα, ότι η φροντίδα ενός ασθενούς με Αλτσχάιμερ είναι ιδιαιτέρως επιβαρυντική ψυχικά, εξαιτίας της διάρκειας αλλά και της φύσης της.

Οι ασθενείς συχνά δεν συνειδητοποιούν ότι είναι άρρωστοι και έτσι αρνούνται ότι χρειάζονται φροντίδα, ενώ σταδιακά εκδηλώνουν παράνοια και οξυθυμία που μπορεί να κάνουν μαρτυρικές τις μέρες και τις νύχτες όλης της οικογένειας.

Το χειρότερο, όμως, είναι να βλέπει κάποιος τον άνθρωπό του να χάνεται σιγά-σιγά και να αργοσβήνει πρώτα το μυαλό και μετά το σώμα του.

Αν και στην φροντίδα ενός ασθενούς μπορεί να συμβάλλουν αρκετοί άνθρωποι, συγγενείς ή μη, το μοίρασμα της φροντίδας δεν φαίνεται να μειώνει τον κίνδυνο κατάθλιψης ή αγχώδους διαταραχής στον κύριο φροντιστή – και όσο πιο δεμένος είναι με τον ασθενή, τόσο το χειρότερο.

Αντιθέτως, η ψυχολογική υποστήριξη μπορεί να βοηθήσει – αρκεί να είναι διαθέσιμη και προσβάσιμη σε όλους, τόνισε η δρ Λίβινγκστον.