Μέσα από τον φακό είδα το μακελειό

Πόλη της Γάζας. Η ημέρα μου άρχισε στις 6 το πρωί. Η φωτογράφιση ενός πράγματος τόσο απρόβλεπτου όσο ο πόλεμος έχει τη ρουτίνα της. Είναι σημαντικό να έχεις βγει από την πόρτα με το πρώτο φως της ημέρας προκειμένου να καταγράψεις τις καταστροφές από τους βομβαρδισμούς της περασμένης νύχτας. Οταν η ώρα προχωρά λίγο πηγαίνω στο νεκροτομείο να δω αν οι οικογένειες έχουν φθάσει για να παραλάβουν τους νεκρούς για την ταφή.

Οταν σπάω αυτή τη ρουτίνα, είναι επειδή τα πάντα μπορεί να πάνε προς το χειρότερο μέσα σε μια στιγμή. Αυτό συνέβη στη Λιβύη το 2011, όταν μαζί με τρεις συναδέλφους μας έπιασαν αιχμάλωτους κυβερνητικοί στρατιώτες και ο οδηγός μας σκοτώθηκε. Την Τετάρτη, το ξαφνικό βρήκε τέσσερα νεαρά παλαιστίνια αγόρια που έπαιζαν στην παραλία της πόλης της Γάζας.

Είχα επιστρέψει στο δωμάτιο του μικρού παραλιακού ξενοδοχείου μου γύρω στις 4 το απόγευμα για να στείλω τις φωτογραφίες της ημέρας στη Νέα Υόρκη όταν άκουσα μια δυνατή έκρηξη. Μαζί με τον οδηγό μου σπεύσαμε στο παράθυρο να δούμε τι είχε συμβεί. Μια μικρή καλύβα που βρισκόταν πάνω σε μια προβλήτα του λιμανιού είχε χτυπηθεί από ισραηλινή βόμβα ή πύραυλο και καιγόταν. Ενα νεαρό αγόρι βγήκε μέσα από τον καπνό τρέχοντας προς την διπλανή παραλία.

Αρπαξα τις φωτογραφικές μου μηχανές και φορούσα το αλεξίσφαιρο γιλέκο και το κράνος όταν, περίπου 30 δευτερόλεπτα μετά την πρώτη έκρηξη, άκουσα και μια άλλη. Το παιδί που είδα να τρέχει ήταν πλέον νεκρό, κειτόταν άψυχο στην άμμο, μαζί με άλλα τρία αγόρια που έπαιζαν εκεί. Οταν πια έφθασα στην παραλία, μου είχε κοπεί η ανάσα. Σταμάτησα. Ηταν πολύ επικίνδυνο να πάω στην άμμο, όπου δεν υπήρχε κανένα μέρος να κρυφτώ. Φανταζόμουν πώς θα έδειχνε η σιλουέτα μου από ένα μη επανδρωμένο ισραηλινό αεροσκάφος που καθοδηγείται από ένα κομπιούτερ κάπου στο Ισραήλ: φορούσα γιλέκο και κράνος και κρατούσα μηχανές που πολύ εύκολα θα μπορούσε κάποιος να περάσει για όπλα. Εάν δολοφονούνται παιδιά, τι υπήρχε για να προστατεύσει εμένα ή οποιονδήποτε άλλον;

Παρακολουθούσα την ώρα που μια ομάδα ανθρώπων έτρεξε να βοηθήσουν το αγόρι. Πήγα μαζί τους, τρέχοντας με την αίσθηση ότι θα ήμουν πιο ασφαλής ανάμεσα σε άλλους, παρότι καταλάβαινα ότι αυτή η πεποίθηση ήταν απατηλή: τα πλήθη μπορεί να κάνουν την κατάσταση χειρότερη. Φθάσαμε εκεί όπου κείτονταν τα άψυχα, ακρωτηριασμένο κορμιά. Κανείς δεν μπορούσε πια να βοηθήσει τα αγόρια. Είχαν σκοτωθεί επιτόπου και όλοι όσοι είχαν σπεύσει προς βοήθεια ήταν πλέον σοκαρισμένοι.

Νωρίτερα εκείνη την ημέρα είχα φωτογραφίσει την κηδεία ενός άνδρα και ενός 12χρονου παιδιού. Είχαν σκοτωθεί όταν μια βόμβα είχε χτυπήσει το αυτοκίνητο στο οποίο επέβαιναν, νοτίως της πόλης της Γάζας, και μια γυναίκα που βρισκόταν μαζί τους τραυματίστηκε σοβαρά.

Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει ασφαλές μέρος στη Γάζα. Οι βόμβες μπορεί να πέσουν ανά πάσα στιγμή, παντού.

Μια μικρή καλύβα χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα ή τρεχούμενο νερό σε μια προκυμαία κάτω από τον καυτό ήλιο, δεν φαίνεται ως το μέρος όπου θα σύχναζαν ένοπλοι της Χαμάς, που αποτελούν τους στόχους των ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων. Ούτε μπορεί κανείς να μπερδέψει παιδιά, ύψους 1,5 μέτρου, ντυμένα με καλοκαιρινά ρούχα να τρέχουν μακριά από μια έκρηξη, με μαχητές της Χαμάς…