[Διαστάσεις] Η βαθύτερη επιθυμία της ακινησίας

Η Φεντερίκα Μογκερίνι είναι 40 ετών – δηλαδή με τα σημερινά δεδομένα μικρή για τη ζωή και ακόμη μικρότερη για την πολιτική. Ως βουλευτής της ιταλικής Κεντροαριστεράς μετράει μόλις τέσσερα χρόνια. Αυτήν τη γυναίκα με την ανύπαρκτη εμπειρία διακυβέρνησης επέλεξε όμως ο Ματέο Ρέντσι για το υπουργείο Εξωτερικών. Και γι’ αυτήν δίνει μια μάχη μέχρις εσχάτων στην Ευρώπη προκειμένου να διαδεχθεί την Κάθριν Αστον στη θέση της ύπατης εκπροσώπου της Ευρωπαϊκής Ενωσης για θέματα εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφάλειας.

Για την ανάληψη της θέσης από τη Μογκερίνι διατυπώθηκαν διάφορες ενστάσεις. Η βασικότερη από αυτές προέρχεται από τις βαλτικές χώρες και θέλει την ιταλίδα υπουργό Εξωτερικών υπερβολικά φιλορωσίδα. Κάποιοι αναρωτήθηκαν εάν έχει την εμπειρία να αντεπεξέλθει στα καθήκοντα της υπουργού Εξωτερικών της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Κανένας, όμως, δεν χαρακτήρισε τη Μογκερίνι «κηπουρό» του Ρέντσι. Κανένας δεν αμφισβήτησε το δικαίωμά του να την ορίσει επικεφαλής της ιταλικής διπλωματίας και στη συνέχεια να την προτείνει για επικεφαλής της ευρωπαϊκής. Επίσης κανένας δεν ειρωνεύτηκε την απειρία της 40χρονης υπουργού και κανένας δεν υπονόησε ότι στην πολιτική ισχύει κάποιο είδος επετηρίδας ή ότι τα αξιώματα πρέπει να μοιράζονται στους πολύπειρους παλιούς αντί να προσφέρονται στους νέους. Με άλλα λόγια, ο Ματέο Ρέντσι δεν είχε την τύχη του Γιώργου Παπανδρέου όταν συμπεριέλαβε στην κυβέρνησή του πρόσωπα που δεν προέρχονταν από τον κομματικό σωλήνα ή δεν είχαν μπαρουτοκαπνιστεί σε διάφορα υπουργεία και λοιδορήθηκαν ως ανεπαρκή ή δεν τους αναγνωρίστηκε το δικαίωμα να διατυπώνουν τις απόψεις τους για τη χώρα τους ή το κόμμα τους.

Η Μογκερίνι δεν είναι η μοναδική «κηπουρός» του Ρέντσι και ο Ρέντσι δεν είναι ο μοναδικός πρωθυπουργός που επέλεξε τέτοιου τύπου υπουργούς. Στα πολιτικά του απομνημονεύματα, ο Τόνι Μπλερ παραδεχόταν ότι η πρώτη του κυβέρνηση είχε συγκροτηθεί από πρόσωπα που δεν είχαν καμία εμπειρία διακυβέρνησης και σχεδόν καμία εμπειρία διοίκησης. Τον καθησύχασε όμως το γεγονός ότι ο γραμματέας του υπουργικού συμβουλίου, τον οποίο κληρονόμησε υποχρεωτικά από τη Μάργκαρετ Θάτσερ αφού η θέση είναι μόνιμη, ήταν ένας έμπειρος κρατικός αξιωματούχος που του προσέφερε πολύτιμη βοήθεια.

Στην Ελλάδα, η ανανέωση της πολιτικής ζωής διατυπώνεται ως ευχή. Ακούγεται σχεδόν σαν λαχτάρα. Στην πραγματικότητα, όμως, είναι από εκείνες τις ευχές που κάνει κανείς για να ξορκίσει το κακό, για να απομακρύνει το ενδεχόμενο να πραγματοποιηθούν. Είναι μια επιθυμία κενή περιεχομένου γιατί συγκρούεται με τη βαθύτερη επιθυμία της ακινησίας. Το πολιτικό σύστημα ανακυκλώνει τα ίδια πρόσωπα γιατί αντιμετωπίζει με καχυποψία οτιδήποτε νέο, γιατί στην πραγματικότητα δεν θέλει να αλλάξει τίποτε. Κι αυτό εξηγεί γιατί οι νέοι ακούγονται όλο και πιο πολύ σαν παλιοί, πολύ παλιοί.